Kειμενο:Nτινος Γιωτης

Μετά από 200 μέρες παραμονής στο Διάστημα, ο Βασίλι Τσιμπλίγεφ, ο κυβερνήτης του διαστημικού σταθμού MIR, θα έχει να αντιμετωπίσει σε λίγες μέρες τα βλοσυρά πρόσωπα των ανωτέρων του, που θα τον περιμένουν πώς και πώς για να τον ξετινάξουν με δεκάδες ερωτήσεις. Και δεν θα έχουν κι άδικο, αν σκεφτεί κανείς ότι σήμερα ο MIR είναι ό,τι έχει απομείνει για να υπενθυμίζει στους πρώην Σοβιετικούς την υπεροχή τους στο Διάστημα.

       Ο Βασίλι Τσιμπλίγεφ, με τους λαθεμένους χειρισμούς του, προκάλεσε τη σύγκρουση ενός βοηθητικού σκάφους με τον διαστημικό σταθμό, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στον σταθμό, τα οποία έθεσαν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή των τριών αστροναυτών —συμπεριλαμβανομένου και ενός Αμερικανού.

       Για τους ανωτέρους του είναι προφανές ότι ο Βασίλι τίναξε στον αέρα και αυτόν τον τελευταίο μύθο της ρωσικής διαστημικής τεχνολογίας, αν και ο 43χρονος κοσμοναύτης φαίνεται πως μάλλον είναι το εξιλαστήριο θύμα, και αναπόφευκτα το σύμβολο μιας εποχής που τελειώνει. Δεν είναι και λίγο πράγμα για τους πρώην Σοβιετικούς, που υπερηφανεύονται ότι ήταν εκείνοι που έστειλαν τον πρώτο άνθρωπο στο Διάστημα, που προσεδάφισαν το πρώτο διαστημόπλοιο στη Σελήνη και έφτιαξαν τον πρώτο διαστημικό σταθμό σε τροχιά, να γίνονται περίγελως στα μάτια του κόσμου επειδή ο Βασίλι δεν μπόρεσε να παρκάρει ένα σκάφος στον σταθμό. Και δεν είναι ότι απέτυχαν σε μια δουλειά ρουτίνας.

O σοβιετικός σταθμός για 11 χρόνια ήταν το προκεχωρημένο ανθρώπινο φυλάκιο στο Διάστημα. Tώρα τελειώνει τη ζωή του σαν θρίλερ.

       Είναι και το γεγονός, που πιθανώς να μη γνωρίζει ο πολύς κόσμος, ότι είδαν το δικό τους «Pathfinder», που είχαν εκτοξεύσει λίγους μήνες πριν με προορισμό τον Άρη, να πέφτει, μαζί με τα όνειρά τους, στον Ειρηνικό, την ίδια στιγμή που οι άσπονδοι φίλοι τους, Αμερικανοί, οδηγούσαν από απόσταση 150 εκατομμυρίων χιλιομέτρων το δικό τους «Sojourner» στην επιφάνεια του Kόκκινου Πλανήτη. Τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο Βασίλι Τσιμπλίγεφ με την καρδιά του και το γεγονός ότι ο MIR έχει φάει από καιρό τα... διαστημικά ψωμιά του φαίνεται ότι δεν είναι ικανά να απαλύνουν τον πληγωμένο εγωισμό του ρωσικού λαού, που έμαθε από την εποχή του Γκαγκάριν να πιστεύει στους δικούς του διαστημικούς ήρωες.

       Η εποχή του Ψυχρού Πολέμου τελείωσε και μαζί της ο φρενήρης ανταγωνισμός Αμερικανών-Σοβιετικών στο Διάστημα. Η διαφαινόμενη συνεργασία των δύο πλέον προηγμένων αεροδιαστημικών τεχνολογιών φαίνεται πως θα οδηγήσει και τους Ρώσους στην αναδίπλωσή τους στην εξερεύνηση του Διαστήματος. Προς το παρόν, όμως, εκείνο που χρειάζονται είναι μια ηθική αναπτέρωση, και αφού η διαστημική τεχνολογία απαιτεί δισεκατομμύρια ρούβλια, τον ρόλο αυτό ανέλαβε η τέχνη. Πρόσφατα, ο Ρώσος σκηνοθέτης Yuri Kara πρότεινε το εξής σενάριο, για να γίνει ταινία, στη Διαστημική Υπηρεσία της χώρας του: Ένας κοσμοναύτης αρνείται να αφήσει τον διαστημικό σταθμό και να επιστρέψει στη Γη. Τότε οι υπεύθυνοι στέλνουν στον σταθμό μια γοητευτική κοσμοναύτισσα για να τον μεταπείσει. Αντί, όμως, να επιστρέψουν στη Γη, ερωτεύονται και αποφασίζουν να μείνουν εκεί. Αυτά στο σινεμά, γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Ρωτήστε και τον Βασίλι, που έμεινε στον ΜΙR 200 μέρες.