Aποφοιτήσαμε την ίδια χρονιά, ξέρετε… Α, ποιας χρονιάς είστε εσείς;

     Του ’81. Α, είστε της οικογενείας…

     Ξέρετε, στη γενιά μας είστε μύθος. Όταν πήγαινα σχολείο, στα έντυπα του Κολεγίου τ’ όνομα και η φωτογραφία σας ήταν πάντα σε περίοπτη θέση. Ποπό! (Γελάει)

     Στο βιβλίο σας λέτε πως, όταν ήσασταν στο γυμνάσιο κι ενώ δεν σας άρεσαν τα μαθηματικά, ένας μαθηματικός σάς «ξεκούνησε». Ναι, λεγόταν Νασόπουλος και μας δίδασκε Άλγεβρα. Μια μέρα, με πλησιάζει, με πιάνει από τις τιράντες, αρχίζει να τις τεντώνει και μου λέει: «Eσύ μπορείς να κάνεις καταπληκτικά πράγματα». Κι όταν τελείωσε, τις άφησε και… παφ!

     Πολύ θεατρικός τρόπος! Και αποτελεσματικός. Πήγα σπίτι κατατρομαγμένος, πήρα το βιβλίο της Άλγεβρας κι άρχισα να διαβάζω. Κι ενώ συνήθως έπαιρνα Γ, την επομένη έγραψα ένα διαγώνισμα και πήρα Α. Αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε τα μάτια.

     Έτσι, όμως, απλώς ξεπεράσατε τον φόβο σας για το αντικείμενο. Αλλά πώς ο φόβος μετατράπηκε σε αγάπη; Ο φόβος μ’ έκανε ν’ ανοίξω το βιβλίο. Μέσα σε μια δυο ώρες κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν ήταν δύσκολα. Με τον βαθμό που πήρα στο διαγώνισμα, η αυτοπεποίθησή μου έγινε πολύ μεγαλύτερη. Mέσα στον ίδιο χρόνο κατάφερα να γίνω πρώτος στο μάθημα, σηκώνω το χέρι μου και να λέω «μπορώ να κάνω αυτή την απόδειξη». Και επειδή μ’ άρεσαν οι μηχανές, τα αεροπλανάκια, τα παιχνιδάκια, τα μαθηματικά πήγαιναν με όλα αυτά.

     Συχνάζατε στο Μοναστηράκι; Ναι, βέβαια. Τότε είχε μόλις τελειώσει ο πόλεμος και δεν υπήρχε τίποτα. Το να βρεις εξαρτήματα για να φτιάξεις ραδιοφωνικό σταθμό ήταν τρομερό πράγμα!

     Είχατε «πειρατικό»; Βέβαια, είχα σταθμό που τον άκουγαν όλα τα Εξάρχεια, η γειτονιά μου. Μια φορά, μάλιστα, είχε έρθει και το φορτηγό με το ραδιογωνιόμετρο κι έτρεξα σαν τρελός στο σπίτι και τα έκλεισα αμέσως όλα. Είχα φτιάξει κι ένα φορητό πομπό, που τον έπαιρνα μαζί μου όταν πήγαινα για ποδήλατο στη Φιλοθέη!

     Για ποιο λόγο; Ε, υπήρχε ένα κοριτσάκι εκεί που μου άρεσε, η Κωσταντίνα, που τη φωνάζαμε Ντίτα. Είμαστε μια παρέα από αγόρια, και δεν μας μιλούσε. Τόσο, που της είχαμε βγάλει παρατσούκλι «το ψάρι». Κι έτσι, πήγα κι έφτιαξα έναν πομπό, από τον οποίο μπορούσα να μιλάω στην Ντίτα μέσα από το ραδιόφωνό της! (Σκάει στα γέλια, σαν να θυμάται ακόμα τη σκανταλιά του.)

     Cherchez la femme! Ακριβώς! Πηγαίναμε με τον πομπό έξω από το σπίτι της και της λέγαμε «sweet nothings»! Μετά από 25 χρόνια που την είδα παντρεμένη με ένα συνάδελφό μου, έμαθα πως τα άκουγε ευλαβικά κάθε μέρα αυτά που της λέγαμε. (Γελάει)

     Ας έρθω σ’ ένα πιο πεζό θέμα τώρα. Λέτε πως στο information marketplace θα μπορεί ο καθένας να δημιουργεί προϊόντα πληροφορικής και να τα πουλάει από το σπίτι του. Γιατί όχι; Άμα είσαι ένας Κινέζος λογιστής, γιατί να μην μπορείς να πουλήσεις τη δουλειά σου στη Volkswagen;

     Δεν ξέρω για τη Γερμανία, αλλά στην Αμερική ξέρετε πως οι συντεχνίες δεν θα άφηναν να γίνει εύκολα κάτι τέτοιο. Γιατί ο Αμερικανός λογιστής ν’ αφήσει τον Κινέζο να μπει στην αμερικανική αγορά μέσω του Web; Για τον ίδιο λόγο που η Αμερική άφησε τη Μαλαισία και την Ταϊβάν να γίνουν κατασκευαστικά κέντρα και να φτιάχνουν αυτές όλα τα ηλεκτρονικά είδη. Γιατί η Αμερική και η RCA άφησε την Ιαπωνία να πάρει όλα τα ηλεκτρονικά;

     Πέστε μου εσείς. Η απάντηση είναι στο άλλο μου βιβλίο, το «Made in America»! (Γελάει) Αλλά να σου πω: Όταν η οικονομία μιας χώρας ανεβαίνει μία κλίμακα, αφήνει αυτά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες σε άλλες, λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες. Η Αμερική σήμερα μπορεί να ασχολείται με άλλα, πιο προχωρημένα πράγματα από το να κατασκευάζει ηλεκτρονικές συσκευές.

     Λίγο απλουστευμένη μου φαίνεται αυτή η εξήγηση. Η αλήθεια είναι πως έγιναν και στρατηγικά λάθη την εποχή της έξαρσης της αγοράς των ηλεκτρονικών συσκευών. Η RCA νόμιζε πως θα έβγαζε περισσότερα λεφτά αγοράζοντας τη Hertz (σ.σ. την εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων). Και δυστυχώς, την πάτησε, γιατί ανακατεύτηκε με τα πίτουρα και την έφαγαν οι κότες.

     Σ’ ένα άλλο παράδειγμά σας, λέτε πως ένας γιατρός από τη Σρι Λάνκα θα μπορεί να προσφέρει μέσω του Web τις υπηρεσίες του στους άστεγους Αμερικανούς. Ποιος θα τον πληρώνει αυτόν; Τα ιδρύματα παροχής βοήθειας στους άστεγους. Ας πούμε, η Society for the Protection of Homeless στο Σαν Φρανσίσκο θα χρηματοδοτήσει ένα ηλεκτρονικό κιόσκι στο οποίο η ιατρική διάγνωση θα προσφέρεται εξ αποστάσεως από τον γιατρό της Σρι Λάνκα μ’ ένα μόντεμ και μια οθόνη. Οι άστεγοι δεν έχουν τα 100 δολάρια για να πάνε σ’ ένα Αμερικανό γιατρό, αλλά έχουν τα ένα δυο δολάρια γι’ αυτού του είδους την περίθαλψη. Ο γιατρός της Σρι Λάνκα έχει μισθό 20 δολάρια τη μέρα. Αν έχει 20 τέτοιους πελάτες την ημέρα, θα βγάζει άλλα 40 δολάρια.