Το ντέρμπυ

Για τον Παναθηναϊκό, η νίκη –θρίαμβος επί της Βέρντερ Βρέμης με 3-0 και μετά από καταπληκτική απόδοση, ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε τι είδους κρίση θα είχε πέσει ο Παναθηναϊκός, αν είχε χάσει στη Βρέμη, πράγμα που θα σήμαινε και το τέλος της ευρωπαϊκής του πορείας. Μετά όμως από αυτό το πραγματικά καταπληκτικό αποτέλεσμα, όλα τοποθετήθηκαν σε άλλη βάση. Ο προπονητής Χενγκ Τεν Κάτε, που είχε μισοετοιμάσει και τις βαλίτσες του μετά τα άτυχα αποτελέσματα, με τον Ηρακλή και τον Εργοτέλη, ανακηρύχτηκε σε μαέστρο της προπονητικής τέχνης, αλλά και της τακτικής, ενώ ο Τζιόλης που μόνο ξύλο δεν είχε φάει μέχρι τώρα, σε στυλοβάτη του καινούργιου Παναθηναϊκού. Ο Μάντζιος έγινε το «βέλος» που τρυπάει τα αντίπαλα δίχτυα, ο δε Καραγκούνης η μεγάλη «ψυχάρα». Με το υστερικό τρόπο που στην Ελλάδα λειτουργούν τόσο τα αθλητικά μέσα ενημέρωση, όσο και οι φίλαθλοι, ο «τροχός της τύχης» για παίκτες και προπονητές γυρίζει με ταχύτητα ανεμοστρόβιλου. Έτσι οι «νάνοι» γίνονται «ήρωες» και οι «ήρωες» «νάνοι» μέσα σε διάστημα μιας βδομάδας. Είναι καλός προπονητήςο Τεν Κάτε; Είναι καλός προπονητής ο Βαλβέρδε; Οι περισσότεροι θέλουν την απάντηση σε αυτά και σε άλλα ερωτήματα με την πρώτη αγωνιστική. Στον πραγματικό κόσμο όμως αυτά δεν γίνονται. Για να φανεί η δουλειά ακόμη και του καλύτερου προπονητή, συνήθως χρειάζονται μήνες και το βασικό δυστύχημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι ότι σπάνια ένας προπονητής έχει στη διάθεσή του τέτοια χρονικά περιθώρια. Ας είναι…
Για τον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια το βασικό πρόβλημα , ήταν πρόβλημα ψυχολογίας. Από τον καιρό που ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, ενεργώντας τελείως επιπόλαια, διέλυσε την λεγόμενη «ομάδα της Ριζούπολης», ο Παναθηναϊκός μπήκε σε μια βαθιά περιπέτεια αναζήτησης ταυτότητας. Δεν διαλύεις μια ομάδα και ιδίως μια καλή ομάδα, χωρίς λόγο και κυρίως χωρίς να έχεις έτοιμη τη συνέχεια. Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, πιθανόν να είναι ικανός σε άλλα πράγματα, όπως ήταν πράγματι ικανός στο αθλητικό οδήγημα. Δεν ήταν όμως ικανός στον να «εμπνεύσει» ψυχολογία νίκης, σε ένα ανομοιογενές σύνολο ανθρώπων, όπως είναι οι παίκτες μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Τη φετινή χρονιά, που ο Βαρδινογιάννης δεν ανακατεύεται πια τόσο λόγω πολυμετοχικότητας, ο Παναθηναϊκός έχει μια χρυσή ευκαιρία να ξαναβρεί την «ψυχή» του. Και αυτό φάνηκε, όχι τόσο στον αγώνα με την Βέρντερ, όσο στον αγώνα με τον Πανιώνιο, όπου παρ’ όλο που οι παίκτες βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο, κατάφεραν να γυρίσουν τον αγώνα και να πάρουν τη νίκη. Στον Αγώνα της Βρέμης ο Παναθηναϊκός, έδειξε ότι έχει τις δυνατότητες να παίξει και πολύ καλό, ευρωπαϊκών προδιαγραφών ποδόσφαιρο. Το ζήτημα για τον Παναθηναϊκό είναι να σταθεροποιήσει την αυτοπεποίθησή του.
Για τον Ολυμπιακό το πρόβλημα ήταν ακριβώς το αντίστροφο. Ο Σωκράτης Κόκκαλης, μπορεί να έχει χίλια μειονεκτήματα και σαν άνθρωπος και σαν χαρακτήρας, ακόμη και σαν επιχειρηματίας. Το ποδόσφαιρο όμως ήταν ο «φυσικός χώρος» του, κάτι που ίσχυε παλιότερα και για τον Γιώργο Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό. Για να διοικήσεις μια ποδοσφαιρική ομάδα στην Ελλάδα, είναι απαραίτητο ένα μίγμα λαϊκότητας, τσαμπουκά και ποδοσφαιρικής γνώσης. Ακόμη είναι τελείως απαραίτητο να διαθέτεις αρκετά χρήματα, αλλά και να μπορείς να στήνεις «παράγκες». Ο Κόκκαλης τα διέθετε όλα αυτά και μάλιστα με το πάρα πάνω. Και συγχρόνως έδρασε σε μια εποχή που δεν είχε αντίπαλο. ΄Ετσι ήταν τελείως φυσικό ο Κόκκαλης να κυριαρχήσει και να πάρει τα έντεκα από τα δώδεκα τελευταία πρωταθλήματα. Το καλό και το κακό για τον φετινό Ολυμπιακό, είναι ότι μπαίνει πάντα στο γήπεδο με τον αέρα του νικητή. Ακόμη και όταν δεν παίζει καλά, όπως συνήθως γίνεται φέτος, ο Ολυμπιακός δίνει τη σιγουριά ότι το σφύριγμα της λήξης θα τον βρει νικητή, όπως και συνήθως γίνεται. Εκτός από τις περιπτώσεις που αργεί να χτυπήσει το ξυπνητήρι, όπως έγινε και με την Ανόρθωση, αν και σε εκείνη την περίπτωση έφταιγε και η ανύπαρκτη προετοιμασία. Ο φετινός Ολυμπιακός όμως έχει μερικές πολύ καλές μονάδες, Ο Λέτο, ο Ντιόγο, ο Ντούντου και ο Μπελούτσι, είναι πολύ πιθανό να σταδιοδρομήσουν σύντομα σε άλλες μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες. Με πρώτο και καλύτερο τον Λέτο, που όπως φαίνεται του χρόνου θα παίζει στην Λίβερπουλ, από όπου ήρθε δανικός.
Με όλα τα πάρα πάνω το ντέρμπυ της Κυριακής αποτελεί ένα σημείο «καμπής» και για τις δύο ομάδες. Και υπάρχουν οι προϋποθέσεις να γίνει ένα πολύ καλό παιχνίδι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι πάνω από όλα πρόκειται απλώς για ένα παιχνίδι. ΄Ενας ωραίος τρόπος για να περάσουμε ένα απόγευμα. ΄Όταν το καταλάβουν αυτό και οι ΄Ελληνες φίλαθλοι, τότε το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα μπορεί να γίνει καλύτερο.

Πολιτική

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ «ΜΑΥΡΟΙ»

Από τον ΄Αρη Τερζόπουλο

Λίγες μέρες μετά την εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική, οι ΄Ελληνες πολιτικοί φαίνεται, ότι έχουν πάρει πολύ σοβαρά υπ όψη τους τις καινούργιες συνθήκες που διαμορφώνονται. Οι περισσότεροι έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν εντατικές ασκήσεις σε σολάριουμ, ενώ σκέπτονται να προσλάβουν σαν ειδικό σύμβουλο στο θέμα τον Λάκη Γαβαλά, που είναι και μετρ στο είδος, στο μαύρισμα δηλαδή. Πολλοί σκέφτονται να ανακηρύξουν αρχηγό του κόμματός τους, την Υβέτ η οποία διαθέτει το συγκριτικό προσόν της αυθεντικότητας, ενώ το γνωστό άσμα «Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά», έχει γίνει μεγάλο σουξέ στους διαδρόμους της Βουλής.
Δυστυχώς με την ελληνική πολιτική σκηνή, μόνο αστεία μπορεί να κάνει κανείς. Για τα σοβαρά είναι άλλοι. Η σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση του Βαροτεδίου θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία στον πολιτικό κόσμο, για να αποδείξει ότι μπορεί να χειριστεί με στοιχειώδη ευθύνη, μια υπόθεση με πολύ «ζουμί», αλλά μάλλον εύκολη ως προς τον καταμερισμό των ευθυνών. Όχι ότι θα περίμενε κανείς να τιμωρηθεί κάποιος. Γι αυτό έχει φροντίσει από χρόνια ο Σημίτης, με εκείνο τον τερατώδη νόμο «περί ευθύνης Υπουργών», που ουσιαστικά εξασφαλίζει την ατιμωρησία, όσων παρανομούν και άρα τους προτρέπει στην παρανομία. Θα περίμενε λοιπόν, κανείς μετά από όσα καταλογίζουν οι πολίτες, στους πολιτικούς τα τελευταία χρόνια, να μπορέσουν τα μέλη αυτής της Εξεταστικής να καταλήξουν τουλάχιστον σε κάποιο «ομοιογενές» συμπέρασμα, ως προς τις ευθύνες.
Αν κρίνουμε όμως από αυτές τις πρώτες μέρες της λειτουργίας της Εξεταστικής, αυτό που έχει αρχίζει να διαφαίνεται, είναι μια ακόμη παρωδία, όπως οι προηγούμενες. Με δεδομένα όλα αυτά ίσως θα ήταν καλύτερα στο μέλλον οι όποιες Εξεταστικές, αντί για να εξελίσσονται στη Βουλή, να «ανεβαίνουν» σε κάποιο θέατρο, μια και οι παρωδίες γνωρίζουν μεγάλη άνθηση τελευταία. Σε εποχές παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, το να μπορείς να κόβεις εισιτήρια