Άρης Τερζόπουλος's blog

Πηγή Εικόνας: http://i.huffpost.com

Πηγή Εικόνας: http://static.guim.co.uk

Πηγή Εικόνας: Μπαρτσελόνα VS Ρεάλ Μαδρίτη

Image: "Death Of Innocence" by Peter Howson 1989, Private Collection, Greece

Αν το πολιτικό σύστημα θέλει να βρει κάποιο μέρος από την αξιοπιστία, πρέπει να βρει τρόπο να αλλάξει το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών

Όταν ο Κώστας Σημίτης στη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας του έφερε στη Βουλή, στον περίφημο πια Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί το έκανε. Τα σκάνδαλα στη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας του έδιναν κι έπαιρναν και ακόμη και ο πιο άσχετος μπορούσε να είναι σίγουρος, ότι κάτι απ’ όλα θα έβγαινε στην επιφάνεια. Η υπόθεση της Ζήμενς για παράδειγμα ήταν γνωστή σε πολλούς από εκείνη την εποχή, μια και ο έρωτας τα λεφτά και ο βήχας δεν κρύβονται. Ο Κώστας Καραμανλής ακόμη δεν εννοεί να καταλάβει πως η μεγαλύτερη αιτία της πτώσης της Νέας Δημοκρατίας, είναι το ότι δεν έκανε τίποτα -ή σχεδόν τίποτα- ούτε για τα σκάνδαλα του Πασόκ, ούτε για τα σκάνδαλα της δικής του Κυβέρνησης. Όλο το πολιτικό σύστημα επίσης δεν εννοεί να κατανοήσει, το πόσο έχει απαξιωθεί το επάγγελμά τους -κανείς δεν το λέει λειτούργημα πια- εξ αιτίας αυτού του νόμου και εξ αιτίας της ανοχής όλου του πολιτικού συστήματος στα σκάνδαλα, μια και σχεδόν όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος είναι κάπου, κάπως αναμεμειγμένο.

Δεν ξέρω που συχνάζουν οι επαγγελματίες πολιτικοί, αλλά εκεί που συχνάζω εγώ, οι πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων είναι εξοργισμένοι με αυτό το νόμο, που σε σχέση με τα οικονομικά σκάνδαλα ξεχωρίζει τους πολίτες σε δυο κατηγορίες, απέναντι στη Δικαιοσύνη. Από τη μια μεριά οι πολιτικοί και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι. Κάτι που υποστηρίζεται και με το απαράδεκτο ευφυολόγημα «να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή».

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή, όταν πρόκειται για οικονομικά σκάνδαλα και μάλιστα τεραστίου μεγέθους, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι πολίτες χάνουν τις περιουσίες τους και καταλήγουν στη φυλακή, για πολύ-πολύ μικρότερες οικονομικές ατασθαλίες. Να την πονικοποιήσουμε και να την παραποινικοποιήσουμε. Η κοροϊδία έχει και τα όριά της, ιδίως σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές.

Η προστασία των εύπορων επώνυμων, στις μέρες μας αποτελεί σκάνδαλο.

Image: For A Few Dollars More (1965)

Το παλιότερο δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν» έχει πια ξεπεραστεί. Τώρα πλέον ανήκομεν εις το Φαρ Ουέστ.

Από τον τέταρτο όροφο του γραφείου του στο Κολωνάκι, ο Γιάννης, ένας φίλος δικηγόρος, έχει καλή θέα σε όλους τους γύρω δρόμους. Μόλις ακούστηκαν οι πρώτοι ασυνήθιστοι ήχοι, από τα χτυπήματα στις βιτρίνες και στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, και αυτός , όπως και πολλοί άλλοι περίοικοι, πετάχτηκε στο μπαλκόνι του για να δει τι συνέβαινε. Όπως μας διηγήθηκε , όταν συναντηθήκαμε την επομένη, το θέαμα ήταν αγριευτικό. Και αν και ο ίδιος βρισκόταν στην ασφάλεια του τέταρτου ορόφου του, εν τούτοις αισθάνθηκε την αδρεναλίνη να τρέχει στο αίμα του. Όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από τη ρουτίνα μας και ξαφνικά γίνονται απειλητικά, το αίσθημα του φόβου είναι εκείνο που κυριαρχεί. Όλες αυτές τις μέρες το θέμα που κυριαρχεί στα κανάλια, είναι αυτή η πρωτοφανής έξαρση της βίας που κυριαρχεί και που έχει αλλάξει την καθημερινότητά μας, αλλά κανείς δεν μπορεί να δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση, ούτε για το τι συμβαίνει, ούτε για το τι πρέπει να γίνει. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι απλώς αναμενόμενο. Εδώ και χρόνια η καταστρατήγηση, κάθε θεσμικής έννοιας, από αυτούς που θα έπρεπε να τηρούν τους θεσμούς και να δίνουν το παράδειγμα, σε συνδυασμό με την μεθοδευμένη απαξίωση και ενοχοποίηση της αστυνομικής δράσης και έχοντας πια σαν υπόβαθρο μια καταλυτική οικονομική κρίση, έχουν δημιουργήσει το κατάλληλο εκρηκτικό μείγμα, που τώρα απλώς παρακολουθούμε τα πρώτα στάδια της εμφάνισής του. Εννοείται πως θα ακολουθήσουν χειρότερα.

Οι κοινωνίες που δεν σέβονται τον εαυτό τους, κάποια στιγμή θα βρεθούν αντιμέτωπες με τον καθρέφτη τους. Για να μην κουράζεστε λοιπόν ψάχνοντας να βρείτε αντιστοιχίες, κατναείσετ το εξής απλό. Από εκεί που βρισκόμασταν στον εικοστό πρώτο αιώνα και στην Ευρώπη, ξαφνικά μεταφερθήκαμε ως δια μαγείας στο Φαρ Ουέστ. Στο Φαρ Ουέστ ως γνωστόν ισχύει ο νόμος εκείνου που έχει το γρηγορότερο πιστόλι. Μπορεί να μην υπάρχουν άλογα, αλλά όλα τα άλλα εξελίσσονται κανονικά, όπως στα ουέστερν. Ληστείες Τραπεζών, επιθέσεις σε καραβάνια-καταστήματα, πιστολίδι στους δρόμους, ακόμη και τσεκούρια. Για την ώρα οι «ινδιάνοι» επιτίθενται από παντού σε ότι βλέπουν να κινείται. Από την άλλη μεριά τα «χλωμά πρόσωπα», οι καουμπόϋδες, τα έχουν χάσει τελείως και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Να φωνάξουν τους πιστολέρο της Δύσης, ή να καλέσουν το ιππικό; Η συνέχεια στην πολύ μεγάλη οθόνη σας. Ώσπου να σας την σπάσουν ή να την σπάσετε μόνοι σας.

Η πολυσέλιδη και πολυφλύαρη προκήρυξη του «Επαναστατικού Αγώνα» κάνει ακόμη πιο εμφανή την αδυναμία της ομάδας στο σκοράρισμα.

Το κλίμα στη Σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες ήταν παρόμοιο με τον καιρό. Μουντό. Τα χαμόγελα δεν περισσεύουν πια στις φωτογραφίες των ηγετών στο τέλος της κάθε σύσκεψης. Κι αυτό γιατί έχει γίνει πια κατανοητό, ότι βρισκόμαστε πια, στο ξεδίπλωμα της κρίσης που έχει πια χώσει τα νύχια της στην πραγματική οικονομία και που όλα δείχνουν πως θα είναι εξ ίσου σοβαρή αν όχι χειρότερη από την κρίση του 1929. Τη Δευτέρα 2 Μαρτίου, μια μέρα μετά τη σύσκεψη τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια κατέγραψαν μια ακόμη ωραία βουτιά, χαρακτηριστική της έλλειψης εμπιστοσύνης, που έχει τρομοκρατήσει τις αγορές. Εκείνο που φάνηκε επίσης καθαρά στην ευρωπαϊκή σύσκεψη, είναι το ότι η Ευρώπη, με τις πολύ μεγάλες διαφορές στα οικονομικά δεδομένα που υπάρχουν από κράτος σε κράτος, θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να βρει τις λύσεις που θα μπορέσουν να καλύψουν όλο το φάσμα των ευρωπαϊκών κρατών. Άλλα προβλήματα έχει η Γερμανία και άλλα η Ουγγαρία. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, δηλαδή οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα, που η κάθε μια αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα, έχουν το πλεονέκτημα να μπορούν να πάρουν γρήγορες αποφάσεις, που βρίσκουν εφαρμογή σε όλη την επικράτειά τους. Καθώς τα τεραστίων οικονομικών μεγεθών μέτρα που λαμβάνονται, ακόμη δεν φαίνεται να καλυτερεύουν την κατάσταση, κανείς, ότι και να ακούτε δεν μπορεί να υπολογίσει, ούτε το πώς θα εξελιχτεί η κρίση, αλλά ούτε πότε και πως θα τελειώσει. Πολλοί νομίζουν ότι μέσα στο 2009 ή στο 2010 θα αρχίσουν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης. Αλλά για την ώρα αυτό μοιάζει εξαιρετικά αμφίβολο. Γι αυτό και για να είσαστε μέσα, υπολογίστε για καλό και για κακό μια πενταετία και βλέπουμε.

Image: Από την πρώτη σελίδα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου

Δύο βδομάδες μετά το θάνατο του Αλέξανδρου τα πράγματα είχαν πια ησυχάσει και για πρώτη φορά ο κόσμος κατέβηκε και πάλι ήσυχος στην Ερμού. Τώρα λοιπόν που υπάρχει έστω και αυτή η μικρή χρονική απόσταση από τα γεγονότα, μπορούμε να δούμε τα πράγματα και λίγο πιο καθαρά. ΄Ολοι συμφωνούν στο ότι ο θάνατος του Αλέξανδρου ήταν απλώς η αφορμή. Οι αληθινές αιτίες είναι πιο βαθιές και περίπλοκες. Αυτές οι αιτίες λοιπόν έχουν και κάποιο «πρόσωπο» κάποιους υπεύθυνους, εναντίον ουσιαστικά στρέφονταν αυτά που έγιναν. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να «βαθμολογήσουμε», αυτή την εξέγερση και ο μόνος τρόπος να το κάνουμε είναι κρίνοντας από τα αποτελέσματα. Αυτή η «βαθμολογία» θα μας επιτρέψει να συμπεράνουμε και κατά πόσο ήταν πετυχημένη αυτή η νεανική εξέγερση και αυτό θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο πέτυχε στο σκοπό της, έστω κι αν όλα έγιναν περίπου κατά το ήμισυ «χύμα».

Athens Syntagma Activist Protests Against Xmass Tree

Εικόνες από τη διαμαρτυρία στο χριστουγεννιάτικο δένδρο του Συντάγματος

Αν λοιπόν οι αιτίες της κρίσης που περνάει το σύστημα της ελληνικής κοινωνίας συνολικά και που είναι ένας συνδυασμός της διαφθοράς και της ατιμωρησίας των ελίτ που κυβερνούν, με την ολοένα πιο δύσκολη κατάσταση των υπόλοιπων εννέα δέκατων, αν-επαναλαμβάνω- οι αιτίες της κρίσης είναι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος και οι καταστηματάρχες της οδού Ερμού, τότε η εξέγερση πέτυχε. Αν όμως οι αιτίες της κρίσεις είναι άλλες, αν οι υπεύθυνοι είναι άλλοι, τότε η «εξέγερση», όχι μόνο δεν πέτυχε, αλλά στην ουσία αντέγραψε και με βίαιο και άμεσο τρόπο τις πρακτικές της κυνερνώσας ελίτ, έδρασε δηλαδή υπέρ των συμφερόντων που μας κυβερνούν και ληστεύουν το μέλλον όχι μόνο της νεολαίας, αλλά και της «γερολαίας». Γι αυτό και τα αποτελέσματα αυτής τηε εξέγερσης θα πρέπει να τα αθροίσουμε, στις θηριωδίες που διαπράττουν μακροχρόνια και σε βάρος του συνόλου τα μεγάλα συμφέροντα. Και ας μην ξεχνάμε πως ένα μέρος του «συστήματος» από καιρό επιθυμούσε την καταστροφή της Ερμού, για να επικρατήσουν πιο άνετα τα πολυκαταστήματα που δημιουργούνται στην περιφέρεια και αυτό τον καιρό απασχολούν την επικαιρότητα με άλλη αφορμή.

Όσο για τις γενικές πρακτικές της σημερινής νεολαίας η οποία τόσο επαινείται από τα Μέσα Ενημέρωσης-και αυτό μόνο θα αρκούσε για όποιον έχει μυαλό και γνωρίζει τους ιδιοκτήτες αυτών των Μέσων- θα έπρεπε να παρατηρήσουμε, πως δεν αξίζουν ακόμη κανέναν έπαινο. Όταν οι ίδιοι οι μαθητές και σπουδαστές, στις καταλήψεις που έχουν γίνει πια συρμός, επιτρέπουν να μπαίνουν στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια στοιχεία που κάνουν τους χώρους της μάθησής τους ρημαδιό, τότε δεν αξίζουν και μεγάλο σεβασμό. ‘Άλλο η κατάληψη και άλλο η καταστροφή. Όταν από τώρα λοιπόν δεν ξέρουν πώς να περιφρουρήσουν την «περιουσία» τους, δεν μπορείς να περιμένεις πως όταν θα μεγαλώσουν θα έχουν μεγαλύτερες αντιστάσεις σε όσους μπαίνουν στο σπίτι τους και στο εισόδημά τους. Καλοί είναι οι αγώνες , αλλά και λίγο μυαλό δεν βλάπτει.
Γι αυτό λοιπόν η βαθμολογία των μαθητών και των σπουδαστών σ’ αυτό το πρώτο εξάμηνο δεν είναι καλή. Το να καταστρέφεις είναι εύκολο. Το να χτίζεις είναι δύσκολο. Αλλά υπάρχει και το δεύτερο εξάμηνο.

Το περασμένο διήμερο αποδείχτηκε το πιο συναρπαστικό στην ιστορία των ελληνικών ομάδων που μετέχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο πετυχημένος συνδυασμός της νίκης του Παναθηναϊκού, μέσα στο Μεάτσα, επί της Ίντερ με 1-0, με τον θρίαμβο του Ολυμπιακού επί της Μπενφίκα με 5-1, στο γήπεδο Καραϊσκάκη, σίγουρα δεν έχει προηγούμενο, στην ιστορία των ελληνικών ομάδων. ΄Ετσι πολλοί δικαιολογημένα μπορούν να αναρωτιούνται πως συνδυάζονται αυτά με την πολύ διαφορετική απόδοση των ελληνικών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα. ΄Όλα όμως έχουν την εξήγησή τους.

Και ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, είναι ουσιαστικά δυο καινούργιες ομάδες, με πολλούς καινούργιους παίκτες και καινούργιου προπονητές. Είναι προφανές πως και οι δύο ομάδες βρίσκονται στο «ροντάρισμά» τους, τώρα δηλαδή αρχίζουν να δένουν, οπότε οι αυξομειώσεις στην απόδοσή τους, είναι μάλλον φυσιολογικές, πράγμα που συχνά διαφεύγει από τους πάντα βιαστικούς οπαδούς τους. Στους ευρωπαϊκούς αγώνες επίσης οι παίκτες των δυο ομάδων έχουν άλλα κίνητρα για καλύτερη απόδοση. Μια εμφάνιση που παρακολουθείται από εκατομμύρια φιλάθλους, από προπονητές και κυνηγούς ταλέντων, μπορεί να φέρει τεράστιες ανατροπές στην καριέρα ενός ποδοσφαιριστή. Τα κίνητρα είναι προφανώς διαφορετικά στο σχετικά υποβαθμισμένο ελληνικό πρωτάθλημα. Πιο συγκεκριμένα τώρα, η νίκη του Παναθηναϊκού, που στηρίχτηκε στην πολύ καλή στρατηγική, που επέλεξε ο Χενγκ Τεν Κάτε, για να αντιμετωπίσει την πολύ φορμαρισμένη Ίντερ του Μουρίνιο, που μόλις της περασμένη Κυριακή είχε επικρατήσει της Γιουβέντους, μετά από πολύ καλή απόδοση, είχε και ένα άλλο υπόβαθρο. Η παρέμβαση του Προέδρου της ομάδας Νίκου Πατέρα, πριν από τον αγώνα με τον Πανιώνιο και μετά από μια σειρά ατυχών αποτελεσμάτων, έπιασε προφανώς τόπο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ποδοσφαιριστές είναι νεαροί άνθρωποι, ταλαντούχοι και ιδιότροποι, που χρειάζονται να αισθάνονται, ότι υπάγονται σε ένα στιβαρό αφεντικό. Προφανώς ο Νίκος Πατέρας, εκπροσωπεί ικανοποιητικά και το συμβολικό «πατέρα» για τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Η περίπτωση του Ολυμπιακού είναι διαφορετική. Εκεί δεν υπήρχαν αντίστοιχα προβλήματα διοίκησης με αυτά που είχε ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια, μια και ο Κόκκαλης έπαιζε πάντα πολύ καλά το ρόλο του ηγέτη, πράγμα που οδήγησε και σε 11 πρωταθλήματα, τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Ο φετινός Ολυμπιακός έχει πολλές καλές μονάδες, ευρωπαϊκού επιπέδου. Τώρα τελευταία που έχουν αρχίσει να βρίσκουν και τους αυτοματισμούς τους, κατά διαστήματα η ομάδα πετάει, με αποκορύφωμα τη χθεσινή απόδοση και τον ανεπανάληπτο θρίαμβο επί της Μπενφίκα, όπου φάνηκαν και οι πραγματικά μεγάλες δυνατότητες της ομάδας. Είναι κρίμα μάλλον που και ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είναι αναγκασμένοι να «διεκπεραιώνουν» τις υποχρεώσεις τους στο ελληνικό πρωτάθλημα, που συχνά τραβάνε τις ομάδες προς τα πίσω. ΄Όπως και νάχει, η συνέχεια προμηνύεται ενδιαφέρουσα.

Image www.flickr.com

Μέσα στην καταιγιστική δημοσιογραφία των τελευταίων ημερών, με τα σκάνδαλα στο Βατοπέδι και την παγκόσμια οικονομική κρίση, πέρασαν δικαιολογημένα σε δεύτερη μοίρα δυο «γεγονότα», του τελευταίου, με μεγάλη οικονομική σημασία για το μέλλον. Η φάση της ιδιωτικοποίησης της Ολυμπιακής και η ιδιωτικοποίηση του λιμένα Πειραιώς. Το πέρασμα της Ολυμπιακής σε ιδιωτικά χέρια δίνει τέλος σε μια μεγάλη περίοδο ανώμαλης διαχείρισης της Ολυμπιακής, αυτού του πραγματικά αγαπητού από το ελληνικό κοινό αερομεταφορέα, μια και έγινε το προνομιακό πεδίο διαφθοράς και κομματικής αξιοποίησης από την εκάστοτε Κυβέρνηση. Τα ελληνικά κόμματα έχουν πάρει από χρόνια τον «κακό» δρόμο και ο μόνος τρόπος να εγκαταλείψουν αυτές τις συνήθειες, είναι να φύγει το βάζο με το μέλι από τα χέρια τους. Αν μάλιστα η Ολυμπιακή καταλήξει στα χέρια της Qatar, με το δεδομένο των υψηλών προδιαγραφών των υπηρεσιών που έχουν όλες οι αεροπορικές εταιρείες των κρατών του Αραβικού Κόλπου, η Ολυμπιακή θα μπορέσει να ξαναβρεί την χαμένη αίγλη, ενώ συγχρόνως η ανάπτυξή της θα δώσει δουλειά σε πολλά ελληνικά χέρια.

Image www.marinews.gr

Το πέρασμα του λιμανιού του Πειραιά στα χέρια της κινεζικής Cosco, έχει ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία. Οι μόνοι που θα πληγούν από αυτή την εξέλιξη είναι κάποιοι εργατοπατέρες, που λυμαίνονται όλες τις ΔΕΚΟ, στις πλάτες των απλών εργαζομένων. Με το πέρασμα του Πειραιά σε κινεζικά χέρια, αυτόματα το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μετατρέπεται στην κύρια είσοδο των κινεζικών προϊόντων στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Μια είσοδο που θα ελέγχει και θα προωθεί τα προϊόντα, εισπράττοντας και τα ανάλογα έσοδα. Μια τέτοια στρατηγική συμμαχία της ελληνικής με την κινέζικη οικονομία, θα μπορούσε να έχει ανυπολόγιστα οικονομικά οφέλή για την Ελλάδα, από το εμπόριο μέχρι τον τουρισμό. Η στροφή προς την Κίνα θα μπορούσε όχι μόνο να βγάλει την οικονομία μας, από τη σημερινή της δυσπραγία, αλλά να λύσει και όλα τα δομικά της προβλήματα που χρονίζουν. Ας μην ξεχνάμε ότι η βραζιλιάνικη οικονομία, που επί δεκαετίες ήταν βυθισμένη στα χρέη, κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια αναπτύσσοντας το εμπόριό της με την Κίνα, όχι μόνο να εξοφλήσει τα χρέη της, αλλά και να γνωρίσει μια πρωτοφανή οικονομική άνθηση. Η Κίνα με το πληθυσμό του σχεδόν1,5 δισεκατομμυρίου, θα δημιουργήσει άλλες ευκαιρίες, που τώρα ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε. Πολύ σύντομα ο Πειραιάς θα αποκτήσει τη δική του China Town. Με ή χωρίς τον Τζακ Νίκολσον.
Όλα αυτά βέβαια διέφυγαν από την προσοχή των δημοσιογράφων στα συμπαθή ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης.

Κυκλοφόρησε τελικά η εφημερίδα του Νίκου Χατζηνικολάου, για να προστεθεί στην ήδη προβληματική αγορά των κυριακάτικων φύλλων. Αν και είναι ίσως λίγο νωρίς για να κρίνουμε την καινούργια προσπάθεια του πιο πετυχημένου εκφωνητή ειδήσεων της τηλεόρασης, μπορούμε μάλλον με σιγουριά να πούμε πως το αποτέλεσμα δεν είναι ισάξιο των προσδοκιών. Η εφημερίδα του Χατζηνικολάου πάσχει σε πολλούς τομείς εμφανώς, που θα δυσκολέψουν το δρόμο της. Το κύριο χαρακτηριστικό, αυτό που κάνει δηλαδή μια εφημερίδα να ξεχωρίζει, είναι η έλλειψη «ταυτότητας» σε συνδυασμό με μια αμηχανία αντίστοιχη με αυτή που χαρακτηρίζει τον Ελεύθερο Τύπο. Η σελιδοποίηση είναι ακόμη άνευρη, χωρίς να διαθέτει ούτε την αρτιότητα που διαθέτει η Καθημερινή και το Βήμα, αλλά ούτε και την «λαϊκότητα» του Πρώτου Θέματος. Εκείνο που περισσότερο όμως λείπει είναι η πυγμή και το νεύρο στο σχολιασμό, τα χαρακτηριστικά δηλαδή εκείνα που επέτρεψαν και στον ίδιο τον Χατζηνικολάου να «γράψει» μια μεγάλη καριέρα στην τηλεόραση, αλλά και στην πρώτη επιχειρηματική του προσπάθεια, στον Real FM δηλαδή, να ξεχωρίσει ανάμεσα στους ειδησεογραφικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στις λεπτομέρειες τώρα που όμως και αυτές μετράνε, η φωτογραφία του εκδότη στο εξώφυλλο, είναι μάλλον μια αστεία έμπνευση, που μπορεί να ταίριαζε στον Λάλα, αλλά όχι και στον Χατζηνικολάου. Η επιλογή τέλος των αγοραστικών κουπονιών δύσκολα θα σταθεί απέναντι στην πληθώρα των DVD, των βιβλίων και των έξτρα περιοδικών, με τα οποία είναι γεμάτος ο ανταγωνισμός. Εν ολίγοις και για το δικό μα κριτήριο, ο βίος δεν προβλέπεται ανθόσπαρτος. Αλλά το να προβλέψει κανείς το μέλλον δεν είναι σοφό. Μετα από τέσσερις βδομάδες η πραγματικότητα θα δείξει ποιος θα είναι ο δρόμος της Real News.

Image www.icmpa.umd.edu

Είναι μερικά πράγματα που μου κάνουν εντύπωση, για το πώς καλύπτεται δημοσιογραφικά αυτή η κρίση. Για παράδειγμα, από την αρχή του χρόνου, όταν οι τιμές του πετρελαίου είχαν πάρει την ανηφόρα, τα νέα για τις τιμές του αργού πετρελαίου -που στα πρατήρια μετατρέπονταν σε «γρήγορη» βενζίνη, αν εστιάσουμε στο πόσο γρήγορα ανέβαιναν- ήταν πρώτη είδηση στα κανάλια και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. ΄Εως ότου αγγίζει την τιμή ρεκόρ των 147 δολαρίων, τον περασμένο Ιούλιο. Από τα τότε και καθώς οι τιμές του αργού και του μπρέντ, άρχισαν να πέφτουν, η είδηση άρχισε να περνάει στις πίσω σελίδες και στο τέλος των δελτίων ειδήσεων- αν την προλάβαιναν. Εχθές οι τιμή του αργού είχε πέσει στα 47 δολάρια το βαρέλι, 100 δολάρια πιο κάτω από τα 147 του Ιουλίου. Η είδηση έπαιξε ελάχιστα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι απλό. Τα περισσότερα Μέσα Ενημέρωσης είναι μέρος του συστήματος που κυβερνά. Το ότι «θάβουν» τις «καλές» ειδήσεις, οφείλεται στο ότι δεν θέλουν να στεναχωρήσουν τους ιδιοκτήτες των εταιρειών πετρελαίου, γιατί αν τόνιζαν την είδηση, οι τελευταίοι θα αναγκάζονταν να κατεβάσουν κι αυτοί ανάλογα τις τιμές. Και αυτό δεν το θέλουμε. Μια άλλη περίεργη είδηση έχει να κάνει με το ελληνικό Χρηματιστήριο και το πόσο έχει προβληθεί τον τελευταίο καιρό η θεαματική πτώση του δείκτη. Πόσους όμως ΄Ελληνες απασχολεί ή επηρεάζει οικονομικά η πτώση του δείκτη; Μάλλον ελάχιστους. Στατιστικά λιγότερο από έναν στους χίλιους κάτοικους αυτής της χώρας. Για τους υπόλοιπους 999, οι ειδήσεις για το Χρηματιστήριο, έχουν όση σημασία θα είχαν και οι ειδήσεις για το κυνήγι της άγριας πεταλούδας. Γιατί όμως προβάλλονται τόσο δραματικά; Απλό κι αυτό. Γιατί είναι αρκετά «τρομοκρατική». Και θέλουν να αισθάνεστε τρομαγμένοι.
Γιατί ο τρομαγμένος άνθρωπος είναι πιο εύκολα «διαχειρήσιμος».

Image: man reading newspaper

Ξεκίνησε από τη Δευτέρα η διαφημιστική καμπάνια για την εφημερίδα του Νίκου Χατζηνικολάου, την Real News, που θα κυκλοφορήσει την Κυριακή 23 Νοεμβρίου και μετά από κάποια –μάλλον μικρά- εμπόδια που συνάντησε στο δρόμο της. Η καμπάνια ήταν μάλλον αχρείαστη. Με ένα κανάλι και ένα ραδιοφωνικό σταθμό, που προαναγγέλουν την έκδοση εδώ και δυο-τρεις μήνες, η διαφημιστική καμπάνια μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό. Ο ίδιος ο Χατζηνικολάου λέει πως ο στόχος της κυριακάτικης εφημερίδας του είναι τα 50-60.000 φύλλα, το όριο που την κάνει οικονομικά βιώσιμη. Η εφημερίδα θα κινηθεί σε πολύ ψηλότερα επίπεδα. Κανονικά σ’ αυτά που είχε κινηθεί και το Πρώτο Θέμα, δηλαδή γύρω στις 200.000 φύλλα. Το μόνο που κάνει σχετικά αβέβαιη την πρόβλεψη, είναι η οικονομική κρίση και το γεγονός ότι η εφημερίδα δεν θα έχει προσφορές. Κανείς δεν μπορεί να υποθέσει ποια θα ήταν η κυκλοφορία των κυριακάτικων εφημερίδων, αν δεν υπήρχαν οι προσφορές, που κατά κάποιο τρόπο κάνουν την εφημερίδα παρεπόμενο των προσφορών. Ο ίδιος ο Χατζηνικολάου έχει και την πείρα , αλλά και τις διοικητικές και άλλες ικανότητες, για να κάνει την εφημερίδα του μια μεγάλη επιτυχία. Το απέδειξε άλλωστε με τον Real, τον ραδιοφωνικό σταθμό του. Για τον Χατζηνικολάου, η έκδοση της εφημερίδας του, είναι το επιστέγασμα της μεγαλύτερης καριέρας στην ελληνική τηλεόραση. Είναι όμως και η είσοδος στο κλαμπ της Εξουσίας. Ο πόλεμος που θα αντιμετωπίσει ο Χατζηνικολάου, εφ’ όσον η εφημερίδα του πάει καλά, θα είναι εφ’ όλης της ύλης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα Μήντια, είναι το «κουμπί», που ελέγχει τους πάντες για λογαριασμό της αληθινής Εξουσίας-που δεν είναι η πολιτική- και που διανέμει όλες τις μεγάλες δουλειές στην Ελλάδα. Εκεί δηλαδή που στριφογυρίζουν δισεκατομμύρια-σε ευρώ. Ο πόλεμος που θα αντιμετωπίσει λοιπόν θα είναι μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτό αποδείχτηκε άλλωστε και με την θλιβερή πορεία του Πρώτου Θέματος, το οποίο παρά τις ηρωϊκές ανοησίες των δύο πρώην συνεταίρων εκδοτών, τελικά παραδόθηκε στα χέρια του «εχθρού». Ο Χατζηνικολάου λοιπόν, θα έχει από την Κυριακή δυο σίγουρες κατηγορίες «εχθρών». Πρώτον τους διαπλεκόμενους και δεύτερον όλους τους πρώην συναδέλφους του μεγαλοδημοσιογράφους, που δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ το καινούργιο άλμα του. Και αυτό γιατί κάνει σαφή τη δικιά τους αδυναμία , να κάνουν ένα παρόμοιο άλμα. Και οι «εχθροί» θα είναι συχνά στο ίδιο του το μαγαζί. Ο Χατζηνικολάου πρέπει να έχει υπ ‘ όψη του ότι όλοι θα ήθελαν να γίνουν βεζύρηδες στη θέση του βεζύρη. Ακόμη και οι πιο «κολλητοί» του. Αυτά άλλωστε τα είπε και ο Ζαρατούστρα.

Το μόνο αρνητικό για τον Χατζηνικολάου σ’ αυτή τη φάση, θα είναι τα μειωμένα διαφημιστικά έσοδα, που θα πλήξουν καίρια, όλα τα Μέσα Ενημέρωσης στην Ελλάδα και θα οδηγήσουν τα πιο αδύναμα από αυτά στην εξαφάνιση. Αυτά που δεν έχουν άλλα οικονομικά στηρίγματα.

Για το Χατζηνικολάου αρχίζει το μεγαλύτερο ταξίδι της επαγγελματικής ζωής του. Η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη, αλλά ο ίδιος είναι καλός καπετάνιος. Καλό ταξίδι λοιπόν.

Ο Αναστασιάδης και οι πονοκέφαλοι

Κάτι μου λέει πως από αυτή την Κυριακή ο Θέμος Αναστασιάδης θα αρχίσει να αναπτύσσει, έντονους, συνεχείς και αληθινούς πονοκεφάλους

Η φετινή 35η επέτειος του Πολυτεχνείου, έγινε υπό βροχήν , οπότε πήγαν τσάμπα και οι Μολότωφ. Καθώς ερχόμουν στο σπίτι άκουγα σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό στο αυτοκίνητο, κάποιον ακροατή να αναρωτιέται κατά πόσο αυτή η βροχή ήταν τυχαία. Οι θεωρίες συνωμοσίας τους έχουν κάνει όλους πονηρότερους. Αυτή η βροχή ήταν τυχαία. Κανέις πια δεν ενδιαφέρεται για την επέτειο του Πολυτεχνείου, όπως και για την παραδοσιακή πορεία προς την αμερικάνικη Πρεσβεία, ώστε να μπει στον κόπο, να προκαλέσει βροχή για να την εμποδίσει. Κάποιες άλλες βροχές, ή κάποιες άλλες μη- βροχές όμως ίσως και να μην είναι και τόσο τυχαίες. Σε μια ταινία που είχε παιχτεί πριν μερικά χρόνια, ο Σων Κόνερυ στον, για πρώτη φορά στην καριέρα του ρόλο του «κακού», ερμήνευε έναν αδίστακτο επιχειρηματία που σκόπευε σε παγκόσμια κυριαρχία, μέσα από μια συσκευή που του επέτρεπε να ελέγχει το κλίμα.

Στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, υπήρχε έντονη η φημολογία για το πώς οι Κινέζοι ή κάποιοι άλλοι που διαθέτουν την απαραίτητη τεχνολογία, εμπόδισαν τη βροχή, ώστε να μην χαλάσει η πραγματικά υπέροχη τελετή Έναρξης. Είναι γνωστό πως τόσο οι ΗΠΑ, όσο η Κίνα και η Ρωσία και πιθανόν κάποιοι άλλοι, κάνουν εντατικά πειράματα ελέγχου των κλιματικών συνθηκών. Με τα προβλήματα που πρόκειται να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, ο έλεγχος του κλίματος αποτελεί μια στρατηγική επιλογή, με ανυπολόγιστες δυνατότητες. Ο έλεγχος του κλίματος, καθώς τα αποθέματα νερού μειώνονται παγκοσμίως και θα αποτελέσουν την αιτία για τους πολέμους του μέλλοντος, είναι ένα πραγματικό σούπερ όπλο, που ήδη κάνει σποραδικά την εμφάνισή του εδώ και εκεί.

Σε κάποιο επόμενο σημείωμα, θα μπορέσουμε να αναφερθούμε σε κάποιους περίεργους «ψεκασμούς» που γίνονται στους δικούς μας ουρανούς, με εξ ίσου περίεργα αποτελέσματα.

Αυτές τις μέρες, όπως και οι περισσότεροι από εμάς υποθέτω έβλεπα κι εγώ ανελλειπώς τα δελτία ειδήσεων. Μετά από τρεις μέρες, διαπίστωσα, ότι κάθε βράδυ παρακολουθώντας τις ειδήσεις χωνόμουν όλο και πιο βαθιά στην πολυθρόνα μου. Την τρίτη μέρα είχα φτάσει να βλέπω τις ειδήσεις από το πάτωμα. Είχα γλιστρήσει προς τα κάτω χωρίς να το καταλάβω. Προφανώς είχα εισπράξει με τον τρόπο μου τα νέα των ημερών. Το τρίτο βράδυ, παρά το ότι τα πόδια μου δεν με υπάκουαν πια, αποφάσισα να βγω έξω για μια μικρή βραδινή βόλτα. ΄Ανοιξα την πόρτα σιγά και προσεκτικά.

Επί τέλους ο Καραμανλής αντέδρασε και μια φορά άμεσα. Το πρωΐ διαβάζοντας τη συνέντευξη του Τατούλη, στην οποία χαρακτηρίζει τον αρχηγό του κόμματός του, από ανίκανο μέχρι κλέφτη, αναρωτιόμουν ποια θα ήταν η αντίδραση του Καραμανλή, ο οποίος μετά τις περσινές εκλογές μοιάζει να έχει καταπιεί το «χάπι της αδράνειας», με αποτέλεσμα να μην αντιδρά σε ότι κι αν συνέβαινε γύρω του. Το ίδιο χάπι το είχε πάρει κι ο Σημίτης, μόλις κέρδισε τις εκλογές το 2000, με αποτέλεσμα να μην αντιδρά, μέχρι το τέλος της θητείας του.

Λίγες μέρες μετά την εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική, οι ΄Ελληνες πολιτικοί φαίνεται, ότι έχουν πάρει πολύ σοβαρά υπ όψη τους τις καινούργιες συνθήκες που διαμορφώνονται. Οι περισσότεροι έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν εντατικές ασκήσεις σε σολάριουμ, ενώ σκέπτονται να προσλάβουν σαν ειδικό σύμβουλο στο θέμα τον Λάκη Γαβαλά, που είναι και μετρ στο είδος, στο μαύρισμα δηλαδή.