Οι Ευθύνες των Πολιτικών

Image: "Death Of Innocence" by Peter Howson 1989, Private Collection, Greece

Αν το πολιτικό σύστημα θέλει να βρει κάποιο μέρος από την αξιοπιστία, πρέπει να βρει τρόπο να αλλάξει το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών

Όταν ο Κώστας Σημίτης στη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας του έφερε στη Βουλή, στον περίφημο πια Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί το έκανε. Τα σκάνδαλα στη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας του έδιναν κι έπαιρναν και ακόμη και ο πιο άσχετος μπορούσε να είναι σίγουρος, ότι κάτι απ’ όλα θα έβγαινε στην επιφάνεια. Η υπόθεση της Ζήμενς για παράδειγμα ήταν γνωστή σε πολλούς από εκείνη την εποχή, μια και ο έρωτας τα λεφτά και ο βήχας δεν κρύβονται. Ο Κώστας Καραμανλής ακόμη δεν εννοεί να καταλάβει πως η μεγαλύτερη αιτία της πτώσης της Νέας Δημοκρατίας, είναι το ότι δεν έκανε τίποτα -ή σχεδόν τίποτα- ούτε για τα σκάνδαλα του Πασόκ, ούτε για τα σκάνδαλα της δικής του Κυβέρνησης. Όλο το πολιτικό σύστημα επίσης δεν εννοεί να κατανοήσει, το πόσο έχει απαξιωθεί το επάγγελμά τους -κανείς δεν το λέει λειτούργημα πια- εξ αιτίας αυτού του νόμου και εξ αιτίας της ανοχής όλου του πολιτικού συστήματος στα σκάνδαλα, μια και σχεδόν όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος είναι κάπου, κάπως αναμεμειγμένο.

Δεν ξέρω που συχνάζουν οι επαγγελματίες πολιτικοί, αλλά εκεί που συχνάζω εγώ, οι πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων είναι εξοργισμένοι με αυτό το νόμο, που σε σχέση με τα οικονομικά σκάνδαλα ξεχωρίζει τους πολίτες σε δυο κατηγορίες, απέναντι στη Δικαιοσύνη. Από τη μια μεριά οι πολιτικοί και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι. Κάτι που υποστηρίζεται και με το απαράδεκτο ευφυολόγημα «να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή».

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή, όταν πρόκειται για οικονομικά σκάνδαλα και μάλιστα τεραστίου μεγέθους, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι πολίτες χάνουν τις περιουσίες τους και καταλήγουν στη φυλακή, για πολύ-πολύ μικρότερες οικονομικές ατασθαλίες. Να την πονικοποιήσουμε και να την παραποινικοποιήσουμε. Η κοροϊδία έχει και τα όριά της, ιδίως σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές.

Παπανδρέου-Σημίτης Σημειώσατε Ψ

Image: http://4.bp.blogspot.com

Αίσθηση προκάλεσε στους δημοσιογραφικούς και πολιτικούς κύκλους-δηλαδή σε όλους τους άσχετους- η συνέντευξη του Πάγκαλου στα Νέα, δια της οποίας πρότεινε στον Παπανδρέου να βάλει τον Σημίτη επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του Πασόκ. Ο Πάγκαλος που δεν μπορεί να βλέπει τον Σημίτη ούτε ζωγραφιστό αν υπήρχε θέση φαροφύλακα στην Αλάσκα και ήταν στο χέρι του, θα τον έστελνε εκεί. Αλλά και οι Βρυξέλλες είναι αρκετά μακριά. Αυτοί οι δυο πάντως ο Πάγκαλος και ο Σημίτης έχασαν τη μεγάλη ευκαιρία της ζωής τους, που προτίμησαν την πολιτική αντί για τον κινηματογράφο. Θα είχαν κάνει πολύ καλύτερη καριέρα από τους Άμποτ και Κοστέλο. Ακόμη και από το ντουέτο Χονδρός-Λιγνός. Ο Παπανδρέου που δεν βλέπει κι αυτός την ώρα να στείλει τον Σημίτη όσο πιο μακριά γίνεται, άρπαξε αμέσως την ευκαιρία και τον πήρε τηλέφωνο για να συναντηθούν. Σε σχέση τώρα με την συνάντησή τους, το μεγάλο πρόβλημα είναι πως θα καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος, έτσι που μιλάνε και οι δυο, κι έτσι υπάρχει κίνδυνος να δημιουργεί πάλι κάποια μεγάλη παρεξήγηση. Κάτι τέτοιο προφανώς είχε γίνει και σε εκείνη την παλιότερη συνάντησή τους που ο Σημίτης έδωσε στο Γιώργο το «δαχτυλίδι» της διαδοχής. Κάτι άλλο ήθελε να του πει, αλλά από παρεξήγηση, όλοι κατάλαβαν κάτι άλλο κι έτσι ο Γιώργος έγινε αρχηγός του Πασόκ, ενώ η αληθινή του κλίση είναι τα extreme sports, όπως το να φτιάχνει την αλυσίδα του ποδηλάτου, την ώρα που τρέχει το ποδήλατο.

Περιγραφή: 
Ο Πάγκαλος πρότεινε τον Σημίτη επικεφαλή του ευρωψηφοδελτίου του Πασόκ

Except where other wise noted, content on this site is licensed under Creative Commons Attribution Noncommercial-Share Alike 3.0 Greece