Το περασμένο διήμερο αποδείχτηκε το πιο συναρπαστικό στην ιστορία των ελληνικών ομάδων που μετέχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο πετυχημένος συνδυασμός της νίκης του Παναθηναϊκού, μέσα στο Μεάτσα, επί της Ίντερ με 1-0, με τον θρίαμβο του Ολυμπιακού επί της Μπενφίκα με 5-1, στο γήπεδο Καραϊσκάκη, σίγουρα δεν έχει προηγούμενο, στην ιστορία των ελληνικών ομάδων. ΄Ετσι πολλοί δικαιολογημένα μπορούν να αναρωτιούνται πως συνδυάζονται αυτά με την πολύ διαφορετική απόδοση των ελληνικών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα. ΄Όλα όμως έχουν την εξήγησή τους.
Και ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, είναι ουσιαστικά δυο καινούργιες ομάδες, με πολλούς καινούργιους παίκτες και καινούργιου προπονητές. Είναι προφανές πως και οι δύο ομάδες βρίσκονται στο «ροντάρισμά» τους, τώρα δηλαδή αρχίζουν να δένουν, οπότε οι αυξομειώσεις στην απόδοσή τους, είναι μάλλον φυσιολογικές, πράγμα που συχνά διαφεύγει από τους πάντα βιαστικούς οπαδούς τους. Στους ευρωπαϊκούς αγώνες επίσης οι παίκτες των δυο ομάδων έχουν άλλα κίνητρα για καλύτερη απόδοση. Μια εμφάνιση που παρακολουθείται από εκατομμύρια φιλάθλους, από προπονητές και κυνηγούς ταλέντων, μπορεί να φέρει τεράστιες ανατροπές στην καριέρα ενός ποδοσφαιριστή. Τα κίνητρα είναι προφανώς διαφορετικά στο σχετικά υποβαθμισμένο ελληνικό πρωτάθλημα. Πιο συγκεκριμένα τώρα, η νίκη του Παναθηναϊκού, που στηρίχτηκε στην πολύ καλή στρατηγική, που επέλεξε ο Χενγκ Τεν Κάτε, για να αντιμετωπίσει την πολύ φορμαρισμένη Ίντερ του Μουρίνιο, που μόλις της περασμένη Κυριακή είχε επικρατήσει της Γιουβέντους, μετά από πολύ καλή απόδοση, είχε και ένα άλλο υπόβαθρο. Η παρέμβαση του Προέδρου της ομάδας Νίκου Πατέρα, πριν από τον αγώνα με τον Πανιώνιο και μετά από μια σειρά ατυχών αποτελεσμάτων, έπιασε προφανώς τόπο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ποδοσφαιριστές είναι νεαροί άνθρωποι, ταλαντούχοι και ιδιότροποι, που χρειάζονται να αισθάνονται, ότι υπάγονται σε ένα στιβαρό αφεντικό. Προφανώς ο Νίκος Πατέρας, εκπροσωπεί ικανοποιητικά και το συμβολικό «πατέρα» για τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Η περίπτωση του Ολυμπιακού είναι διαφορετική. Εκεί δεν υπήρχαν αντίστοιχα προβλήματα διοίκησης με αυτά που είχε ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια, μια και ο Κόκκαλης έπαιζε πάντα πολύ καλά το ρόλο του ηγέτη, πράγμα που οδήγησε και σε 11 πρωταθλήματα, τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Ο φετινός Ολυμπιακός έχει πολλές καλές μονάδες, ευρωπαϊκού επιπέδου. Τώρα τελευταία που έχουν αρχίσει να βρίσκουν και τους αυτοματισμούς τους, κατά διαστήματα η ομάδα πετάει, με αποκορύφωμα τη χθεσινή απόδοση και τον ανεπανάληπτο θρίαμβο επί της Μπενφίκα, όπου φάνηκαν και οι πραγματικά μεγάλες δυνατότητες της ομάδας. Είναι κρίμα μάλλον που και ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είναι αναγκασμένοι να «διεκπεραιώνουν» τις υποχρεώσεις τους στο ελληνικό πρωτάθλημα, που συχνά τραβάνε τις ομάδες προς τα πίσω. ΄Όπως και νάχει, η συνέχεια προμηνύεται ενδιαφέρουσα.
1995-2010 