Οι Αδυναμίες της Ευρώπης

Το κλίμα στη Σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες ήταν παρόμοιο με τον καιρό. Μουντό. Τα χαμόγελα δεν περισσεύουν πια στις φωτογραφίες των ηγετών στο τέλος της κάθε σύσκεψης. Κι αυτό γιατί έχει γίνει πια κατανοητό, ότι βρισκόμαστε πια, στο ξεδίπλωμα της κρίσης που έχει πια χώσει τα νύχια της στην πραγματική οικονομία και που όλα δείχνουν πως θα είναι εξ ίσου σοβαρή αν όχι χειρότερη από την κρίση του 1929. Τη Δευτέρα 2 Μαρτίου, μια μέρα μετά τη σύσκεψη τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια κατέγραψαν μια ακόμη ωραία βουτιά, χαρακτηριστική της έλλειψης εμπιστοσύνης, που έχει τρομοκρατήσει τις αγορές. Εκείνο που φάνηκε επίσης καθαρά στην ευρωπαϊκή σύσκεψη, είναι το ότι η Ευρώπη, με τις πολύ μεγάλες διαφορές στα οικονομικά δεδομένα που υπάρχουν από κράτος σε κράτος, θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να βρει τις λύσεις που θα μπορέσουν να καλύψουν όλο το φάσμα των ευρωπαϊκών κρατών. Άλλα προβλήματα έχει η Γερμανία και άλλα η Ουγγαρία. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, δηλαδή οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα, που η κάθε μια αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα, έχουν το πλεονέκτημα να μπορούν να πάρουν γρήγορες αποφάσεις, που βρίσκουν εφαρμογή σε όλη την επικράτειά τους. Καθώς τα τεραστίων οικονομικών μεγεθών μέτρα που λαμβάνονται, ακόμη δεν φαίνεται να καλυτερεύουν την κατάσταση, κανείς, ότι και να ακούτε δεν μπορεί να υπολογίσει, ούτε το πώς θα εξελιχτεί η κρίση, αλλά ούτε πότε και πως θα τελειώσει. Πολλοί νομίζουν ότι μέσα στο 2009 ή στο 2010 θα αρχίσουν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης. Αλλά για την ώρα αυτό μοιάζει εξαιρετικά αμφίβολο. Γι αυτό και για να είσαστε μέσα, υπολογίστε για καλό και για κακό μια πενταετία και βλέπουμε.

To blog post ανήκει στην κατηγορία Politics | Thesis και έχει tags: Σύνοδο κορυφής | Ρωσία | Κίνα | ΗΠΑ | Ευρώπη | Γερμανία | Βρυξέλλες | Αρης Τερζόπουλος

Yes, We Can

Τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, για να επευφημήσουν τον νικητή των αμερικάνικων εκλογών Μπαράκ Ομπάμα, δεν μπορούσαν παρά να μείνουν εκστατικά, με τον πρώτο λόγο που εκφώνησε ο νικητής και επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά την αναγγελία των αποτελεσμάτων που επιβεβαίωναν πέρα από κάθε αμφισβήτηση τη νίκη του. Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει το χάρισμα της ρητορικής, αλλά πέρα από αυτό η ομιλία του εκείνο το βράδυ, ήταν και ένα υπόδειγμα νικητήριου πολιτικού λόγου. ΄Ετεινε χείρα συμφιλίωσης, στους μέχρι πριν μερικές ώρες αντιπάλους του, στη σκληρή προεκλογική εκστρατεία και αναφερόμενος στα προβλήματα που θα είχε να αντιμετωπίσει και αυτός και οι συμπατριώτες του και στο ερώτημα αν θα μπορούσαν να τα αντιμετωπίσουν κατέληγε στη μόνιμη επωδό, που έγινε και το σλόγκαν αυτής της εποχής. “Yes, we can” . «Ναι, μπορούμε». Η αμερικάνικη πολιτική σκηνή μπορεί να έχει κι αυτή τα προβλήματά της, όπως απέδειξε και περίοδος διακυβέρνησης του Τζωρτζ Μπους. ΄Εχει όμως και ένα μοναδικό χάρισμα. Να μπορεί να εμπνέει. Να μπορεί να αλλάζει τα δεδομένα και να ξαναδίνει πίστη στα ιδεώδη, που έκαναν μεγάλη την Αμερική.

To blog post ανήκει στην κατηγορία Politics | Thesis και έχει tags: Πολιτική | Μπαράκ Ομπάμα | ΗΠΑ

Except where other wise noted, content on this site is licensed under Creative Commons Attribution Noncommercial-Share Alike 3.0 Greece