Το θέατρο του παραλόγου
Πράξη πρώτη: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός». Από την Κατερίνα Χαμαλέλη
Πραγματικά δεν ήθελα να αναφερθώ ούτε στην εξώφθαλμη συκοφάντηση της κ. Κωνσταντοπούλου, ούτε στο διασυρμό της κ. Χριστοδουλοπούλου αλλά ούτε και στην πορεία του Συντάγματος με τους 5.000 ή μήπως 9.000 διαδηλωτές σύμφωνα πάντα με τα εγκυρότατα δελτία ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης (Τι εννοείς πως οι εργαζόμενοι είναι μόνο 1900;Τι λαϊκισμός είναι αυτός; Αμφισβητείς το δίκιο του «εργάτη»;). Όμως, με αυτά που βλέπω πραγματικά δεν μπορώ παρά να εκφράσω την αγανάκτηση μου.
Ένα-ένα, το ζήτημα σχετικά με το λάστιχο του αυτοκινήτου της Προέδρου της Βουλής το γνωρίζετε όλοι γιατί το κάναμε λάστιχο από την υπερανάλυση, και είναι περιττό να επαναλάβω λεπτομέρειες. Αν είχαμε κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας ή ΠΑΣΟΚ ,κάτι τέτοιο, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία θα μεταφραζόταν αυτόματα ως απλή κακοήθεια. Όχι, όμως τώρα. Όλοι οι πολέμιοι της κυβέρνησης βγήκαν με ηλεκτρονικές δάδες να κάψουν τη μάγισσα ε… την κ.Κωνσταντοπούλου. Ο πόλεμος της λάσπης έχει αρχίσει και μπαίνει στο παιχνίδι πιο δυναμικά από ποτέ. Γκεμπελισμός. Θάψε θάψε, κάτι θα μείνει. Και δώστου να απαιτούν διάψευση, σα να πρέπει να βγαίνει η Πρόεδρος της Βουλής και να ξεκατινιάζεται… ε να απολογείται στους ιντερνετικούς και μη «χωροφύλακες».
Το πόσο αληθινό ήταν το περιστατικό φαίνεται τώρα που έχει κοπάσει η «θύελλα». Μόλις βρέθηκε και άλλος μάρτυρας- αν και δεν τον έκριναν αξιόπιστο οι διαδικτυακοί δικαστές-τσακ… τουμπεκί… Πάνε και οι αναφορές στα δελτία, πάνε όλα. Έτσι είναι, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια που λέει και ο σοφός λαός.
Για τους μεταλλωρύχους τι ακριβώς να πω; Η ντροπή δεν είναι δουλειά και όσοι φιλελέδες κόπτονται για το «δίκιο του εργάτη» πιστεύω δεν θέλουν να τους υπενθυμίσω πως χαρακτήριζαν τους εργάτες της coca cola και το μποϋκοτάζ που προωθούσαν. Αλλά ξέχασα, έχουμε 2 ειδών εργάτες, τους εργάτες και τα χρήσιμα πιόνια του παλαιού συστήματος. Δυστυχώς, οι εργάτες της coca cola δεν είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ούτε εκπροσωπούσαν κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα, παρά μόνο τα εργασιακά τους δικαιώματα. Μέχρι εδώ για το θεματάκι, καθώς όταν έχεις στο πλευρό σου τον Άδωνι Γεωργιάδη… καταλαβαίνεις πως χάνεις το όποιο δίκιο θα μπορούσες να έχεις…
Τώρα καιρός να αναφερθώ στο λόγο που με έκανε να αφηνιάσω και να γράψω το άρθρο αυτό. Επίσης, όλοι διαβάσαμε-είδαμε-ακούσαμε ανάλογα με το μέσο που προτιμάμε για την ενημέρωση μας τη δήλωση της κ.Χριστοδουλοπούλου : «Δεν υπάρχουν άστεγοι μετανάστες στις πλατείες -Τα πρωινά βρίσκονται εκεί για να λιαστούν». Μέχρι εδώ όλα καλά. Η ίδια υποστηρίζει ακόμη τις δηλώσεις της, συγκεκριμένα: «Ακόμα και τώρα έξω με ρωτούσαν κάποιοι αν μετάνιωσα για τη δήλωσή μου. Δεν θέλουν να διαπαιδαγωγήσουμε την ελληνική κοινωνία. Απομόνωσαν ένα σημείο από όλη την συζήτηση και έπαιξαν δέκα λεπτά στις ειδήσεις τη δικιά μου δήλωση και μόλις ένα λεπτό το ναυάγιο στην Ιταλία με τους 400 νεκρούς μετανάστες. Μας χτυπάνε αλύπητα. Ας γίνω εγώ Ιφιγένεια, αλλά πρέπει να βρούμε λύση».
Κάποιοι δημοσιογραφίσκοι, πήραν πολύ επί πόνου τη δήλωση της κ. Χριστοδουλοπούλου, φαίνεται και ζήτησαν σε άρθρα τους την παραίτηση της, σαν άλλες Σαλώμες που αποζητούν κεφάλια επί πίνακι. Σαν ιδιότυποι μάντεις κακών με αιμοδιψείς ορέξεις, γιατί βλέπετε, δύσκολο να φωτοσοπάρουν την κ.Χριστοδουλοπούλου -όπως τότε εκείνο το ιστορικό φωτομοντάζ με τον Τσίπρα- έτσι η απομόνωση μιας φράσης της ήταν μονόδρομος. Όσο και να επιζητάτε την προώθηση της ακροδεξιάς σας ατζέντας, μην στενοχωρηθείτε αν δεν γίνει αυτό που εύχεστε. Όλο και κάτι θα βρεθεί από τη «μονταζιέρα», άλλωστε…
Ορισμένοι δημοσιογράφοι από ορισμένα μέσα προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να πολώσουν και να προπαγανδίσουν, ξεχνώντας τις βασικές λεπτομέρειες ακόμα όπως είναι η αξιοπιστία ενός ρεπορτάζ, τα έγκυρα πλάνα μιας πορείας και πάει λέγοντας. Τα media και τα social media βασιλεύουν σε αυτή την εποχή της πληροφορίας που διανύουμε. Όμως, με τη δημοσιογραφία τέτοιου είδους βλέπουμε πως ο Βασιλιάς είναι γυμνός…
