Phantasmagoria: «Seeing is an act», Rene Magritte (1898-1967)
Ο καλλιτέχνης Τάσος Παυλόπουλος δημιουργεί μια εγκατάσταση από εκατοντάδες σκίτσα, ένα βίντεο και για πρώτη φορά παρουσιάζει μπρούτζινα γλυπτά στην έκθεση που φιλοξενούν οι Kalfayian Galleries στην αίθουσα τέχνης της οδού Χάρητος στο Κολωνάκι.
«Phantasmagoria»: Ένας τίτλος εικαστικής έκθεσης, που αναμφίβολα δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες και τελικά το αποτέλεσμα μας αφήνει ικανοποιημένους.
Μια σειρά ηθογραφιών ανθρώπων της διπλανής πόρτας με μορφές που παραπέμπουν σε πίθηκο και μαϊμού, αφήνουν ελεύθερο κάθε «ζωώδες» ανθρώπινο ένστικτο να βγει στην επιφάνεια. Πόσο πολύ άραγε ταυτίζεται η ψυχοσύνθεση του μέσου σύγχρονου ανθρώπου με την οικογένεια των πιθήκων; Συχνά στα έργα μου χρησιμοποιώ την μορφή της μαϊμούς και του πιθήκου, που πάντα συμβολίζουν τον μέσο άνθρωπο για ΄μένα και κατά την επίσκεψή μου στην έκθεση αισθάνθηκα μια απίστευτη έλξη κι επιβεβαίωση παρακολουθώντας τα έργα του Τάσου Παυλόπουλου.
Πονηρός περισσότερο, παρά έξυπνος, λίγο τυχοδιώκτης, ψευτοεπαναστάτης, εμφανίζεται να πιθηκίζει συμπεριφορές «ανωτέρων» πιθήκων. Σύμφωνα με τον κ. Σταμάτη N. Αλαχιώτη, καθηγητή Γενετικής και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών σε σχετικό άρθρο του: «Σήμερα είναι αποδεκτό ότι οι πιο κοντινοί συγγενείς μας είναι δύο οικογένειες πιθήκων: οι Πογκίδες στους οποίους ανήκουν ο ουραγκουτάγκος, ο χιμπαντζής και ο γορίλας, και οι Υαλοβατίδες που ανήκουν ο γίββονας και ο σιαμάγκ. Οι οικογένειες αυτές μαζί με την οικογένεια των Ανθρωπιδών, στην οποίαν ανήκουν ο αυστραλοπίθηκος και ο άνθρωπος, απαρτίζουν την υπεροικογένεια των ανθρωποειδών». Πρόσωπα πιθήκων και προσωπεία ανθρώπων λοιπόν, απελευθερώνουν τις αισθήσεις στην παρούσα έκθεση.
Με τον όρο φαντασμαγορία αναφερόμαστε σε κάθε λογής υπερπαραγωγή, σε μια υπερβολή της εικόνας, αλλά και σε μια καθήλωση από την εικόνα. Η λέξη και μόνο ίσως μας παραπέμπει άμεσα σε υπερήρωες των comics και σε λαμπερές αφίσες του κινηματογράφου. Το πρώτο συνθετικό αυτής της λέξης δεν είναι, ωστόσο τίποτε άλλο από την λέξη φαντάζω-φάντασμα. Αποτέλεσμα της φαντασίας, μετείκασμα ή εικόνα ενός παράλληλου χωροχρόνου; Τα πρώτα φαντασμαγορικά shows ίσως να ξεκίνησαν παράλληλα με τα πρώτα thriller. Οι απαρχές του cinema πηγάζουν από μια εφεύρεση του 17ου αιώνα, η οποία ονομάστηκε «μαγικός φανός» (magic lantern). Πρόκειται για ένα κουτί που περιείχε εσωτερικά μια λάμπα πετρελαίου και έναν καθρέφτη.
Με την βοήθεια αυτής της συσκευής προβάλλονταν στον τοίχο γκραβούρες τυπωμένες μεταξοτυπικά σε γυαλί, οι οποίες απεικόνιζαν φαντάσματα, διαβόλους, τέρατα και άλλες τρομακτικές εικόνες. Το θέατρο σκιών εμφανίζεται στην ανατολή χρησιμοποιώντας παρόμοιες μεθόδους. Οι ασπρόμαυρες φιγούρες του Παυλόπουλου παραπέμπουν σαφώς σ΄ένα θέατρο σκιών της σύγχρονης πργματικότητας.
Οι καλλιτέχνες είθισται να συνοδεύουν το εικαστικό τους έργο με τον γραπτό λόγο κι ο Παυλόπουλος κάνει μια περιεκτικότατη εισαγωγή στον καλαίσθητο κατάλογο της έκθεσής του, παρόλο που προσπαθεί να ισχυριστεί το αντίθετο. Εμείς ως θεατές δεν έχουμε παρά να παρακολουθήσουμε την πορεία της αφήγησής που ακολουθούν οι εικόνες, το βίντεο και τα γλυπτά του. Μια εξαιρετική έκθεση που θα διαρκέσει μέχρι τον Ιούλιο κι αξίζει να επισκεφθεί κάποιος στην Αθήνα.
Τα λόγια του καλλιτέχνη φανερώνουν πέρα από τις αναφορές του έργου του, τον τρόπο που ο ίδιος βλέπει την πραγματικότητα κι αγαπά να συνδυάζει την ζωγραφική με τον κινηματογράφο: «Διατηρώ μια σχέση λατρείας-περιφρόνησης με την τέχνη. Αγαπώ ιδιαιτέρως το άναρχο και ειρωνικό Νταντά και γελάω με τη σοβαροφάνεια, π.χ. της Αναγέννησης. Δεν αντέχω να βλέπω άλλο μοδάτες Παρθένες με ένα μωρό στην αγκαλιά και φόντο διάφορα αγγελάκια που ίπτανται σε γαλάζιους ουρανούς με άσπρα συννεφάκια. Κι ας είναι και του Ρούμπενς!
Επίσης, έχω κόλλημα με το Σινεμά. Το αναμειγνύω με τη ζωγραφική, παίζοντας και προσπαθώντας να κάνω κινηματο(ζω)γραφική τέχνη. Εξάλλου, ο Κουροσάβα, ο Βάιντα, ο Ντέιβιντ Λιντς και άλλοι μεγάλοι κινηματογραφιστές σπούδασαν ζωγραφική, πριν ασχοληθούν με τη σκηνοθεσία.
Ανακατεύω τον Πικάσσο και τους σαλτιμπάγκους του με τον Φελίνι και το La Strada, τον Άντι Γουόρχολ με τον Αλμοδόβαρ, τον Ντάλτον Τράμπο και την εργάρα του Lonely are the brave με τον Βαν Γκογκ, τον Μπέργκμαν με τον Ντυσάν, τον Πικαμπιά με τον Τζάρμους, το Στάχτες και διαμάντια του Βάιντα με τον Μαξ Ερνστ, τον Ακριθάκη με το Σινεμά ο Παράδεισος του Τορνατόρε, τον Καραγκιόζη με το ολογραμματικό Ζέλιγκ του Γούντι Άλεν, και πάει λέγοντας…»
Kalfayan Galleries
Χάρητος 11, Κολωνάκι
Διάρκεια: Από 14/05 έως 31/07
