20 Μαρτίου 2017

Νίκος Παπάζογλου: Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι ο λυγμός του..

7 από τα ωραιότερα τραγούδια του αξέχαστου ερμηνευτή και συνθέτη με το κόκκινο φουλάρι, ο οποίος γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1948.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή 
 
7 από τα ωραιότερα τραγούδια του αξέχαστου ερμηνευτή και συνθέτη με το κόκκινο φουλάρι, ο οποίος γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1948.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή 

`Ελληνας μουσικός, ερμηνευτής, δισκογραφικός παραγωγός, ο οποίος άφησε το δικό του στίγμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Ο Νίκος Παπάζογλου...

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ξεκινά  την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από το συγκρότημα Olympians και τους Zealot. Συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με σπουδαίου καλλιτέχνες. Ανάμεσά τους ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Μανώλης Ρασούλης και ο Νίκος Ξυδάκης. "Η εκδίκηση της γυφτιάς" είναι ο δίσκος του Μανώλη Ρασούλη που τον κάνει ευρέως γνωστό. Λέγεται ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων. Το σήμα κατατεθέν του Παπάζογλου; Το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό  του σε όλες του τις εμφανίσεις.

Και ποιός μεγάλος Έλληνας ερμηνευτής δεν έχει τραγουδήσει τραγούδια του... Εκείνος, είναι ο άνθρωπος που στήριξε αρκετούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα στα πρώτα τους βήματα μέσα από το στούντιό του, το Αγροτικόν, στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, συμμετείχε σε πολλούς δίσκους που δημιουργήθηκαν σε αυτό το στούντιο, ως παραγωγός, ηχολήπτης, ενορχηστρωτής και μουσικός.

Το 1993, στην Παραλία των Νέων Επιβατών, διαμορφώνει το πατρικό σπίτι της μητέρας του σε μπάρ με το όνομα "Bahçe çiflik". Μέχρι το 2003 το λειτουργεί και κατά το 2012  μετονομάζεται από τον νέο του ιδιοκτήτη σε "Crazy Donkey".

Έξι χρόνια πριν, στις 17 Απριλίου του 2011, "φεύγει" από τη ζωή μετά από μάχη με την επάρατη νόσο. Ήταν λίγο καιρό μετά από το θάνατό του με τον συνεργάτη του, Μανώλη Ρασούλη.

Στον Νίκο Παπάζογλου, δεν άρεσε ποτέ η ιδέα του σπόνσορα. Ήθελε να οργανώνει ο ίδιος τις εμφανίσεις του, με κάθε κόστος. Η πιο αγαπημένη του παραγωγή, δισκογραφικά, για τον κόσμο ήταν το «Χαράτσι». Εδώ ακούγεται για πρώτη φορά ένας πιο μοντέρνος ήχος, από συνθεσάιζερ.

Επιλέξαμε 7 από τα ωραιότερα τραγούδια του που αγαπήθηκαν...

Δεν είμαι ποιητής

Έτος: 1995

Στιχουργός:  Ανδρέου Λάζαρος

Συνθέτης: Παπάζογλου Νίκος


Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ’ άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ’ ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ’ αδερφός του

Καρυάτιδα

Έτος:1984

Στίχοι:Νίκος Παπάζογλου

Μουσική:    Νίκος Παπάζογλου





Είμαι ερωτευμένος,
δε μ’ ενδιαφέρει ό,τι κι αν πουν,
με μια απ’ τις Καρυάτιδες,
με μια απ’ αυτές που λείπουν.

Είν’ όμορφη και λυγερή
με νάζια και καπρίτσια
και όλα τ’ άλλα δύσκολα
που έχουν τα κορίτσια.

Μαθαίνω πως απόχτησε
περίεργες συνήθειες
πως με τίς ώρες παρατηρεί
τον ουρανό τις νύχτες.

Ποτές μου δεν την έχω δει
ούτε κι αυτή με ξέρει,


Oι μάγκες δεν υπάρχουν πια...

Έτος:1979

Στίχοι:  

Μανώλης Ρασούλης

Μουσική:  

Νίκος Ξυδάκης

Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια
τους πάτησε το τρένο,
με μάγκικο σαλπάρανε
με ναργιλέ σβησμένο.

Μεγάλωσε ο μπαγλαμάς
κι έγινε σαν βαπόρι,
παλιοί καημοί στ’ αμπάρι του
στο πουθενά η πλώρη.

Σε λαϊκή στεκότανε
ο Χάρος και πουλιότανε,
και μια γριά, καλή γριά
του αγοράζει δυο κιλά.

Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια...

Υδροχόος

Έτος: 1984

Στιχουργός: Ρασούλης Μανώλης

Συνθέτης: Αλαγιάννη Βάσω

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θ’ ανάψουνε φωτιές
οι καιροί νερό θα φέρουν
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θα φύγουν οι Ιχθείς
Έτσι ήτανε γραμμένα
Μέσα στ’ άστρα τα σβησμένα
Που `χα δει στα μάτια της

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν

Αύγουστος

Έτος:1984

Στιχουργός: Παπάζογλου Νίκος

Συνθέτης: Παπάζογλου Νίκος

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ` την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ` αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Πότε Βούδας πότε Κούδας

Έτος:1986

Στίχοι:   Μανώλης Ρασούλης

Μουσική:   Πέτρος Βαγιόπουλος


Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας
Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι
Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι
Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας.

Όλο ίδια και τα ίδια, του μυαλού σου ροκανίδια
άλλο ο ανοιχτομάτης κι άλλο ο αυγουλομάτης
άλλο ο ανοιχτομάτης κι άλλο ο αυγουλομάτης
Όλο ίδια και τα ίδια, του μυαλού σου ροκανίδια.

Στο `πα μια και στο `πα δύο, στο `πα χίλιες δέκα δύο
βρε δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη
βρε δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη
Στο `πα μια και στο `πα δύο, στο `πα χίλιες δέκα δύο.

Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας
Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι
Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι
Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας.

Αχ Ελλάδα

Έτος :1984

Στίχοι:   Mανώλης Ρασούλης

Μουσική:   Βάσω Αλαγιάννη



Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι