Common People? || Ο Μιχάλης Μπαμπούσης και το He-m-n-oid

Γνώρισα τον Μιχάλη, μέσω ενός κοινού γνωστού. Η καθαρότητα του προσώπου του, ο ακέραιος χαρακτήρας του και η διάχυτη ευγένεια του με έκαναν να τον θεωρήσω κατευθείαν ένα αξιόλογο άτομο. Βρεθήκαμε στον Εθνικό κήπο, για να μιλήσουμε για τη δουλειά του. Το “He-m-n-oid”. Τον ρωτάω αρχικά πως ξεκίνησε το εγχείρημα. Αποκρίνεται: «Το project He-m-n-oid είναι μια προσωπική προσέγγιση, το όραμά μου μέσα από τη δημιουργία μέσα από ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών. Είναι η στάση ζωής μέσα από την τέχνη, είναι η κάθε μέρα της εβδομάδας. Δε θα μπορούσα ποτέ να διαχωρίσω τη δημιουργική διαδικασία από τις υπόλοιπες ώρες της μέρας. Δε θα μπορούσα ποτέ να ενσωματώσω όλο το νόημα της δημιουργίας μόνο μέσα στα όρια μιας σειράς ρούχων σαν αυτοσκοπό. Απλά νιώθω πως και το ρούχο είναι ένα μέσο δημιουργίας, όπως και κάθε άλλη μορφή έκφρασης. Με τα ρούχα που επιλέγουμε εκφράζουμε την ψυχοσύνθεση μας, αντικατοπτρίζουμε το σύμπαν μας. Κάνουμε λόγο για την αισθητική με την οποία αντικρίζουμε τον κόσμο…»

Ο Μιχάλης πολύ περισσότερο από σχεδιαστής είναι ένας καλλιτέχνης. Ένας άνθρωπος που αφορμάται σε εσωτερικό επίπεδο από τον κόσμο του, και μετατρέπει την ψυχοσύνθεση του σε έργο. Από τι όμως αφορμάται ο Μιχάλης; Τι είναι αυτό που προκαλεί την δημιουργία; Μου απαντά πως  η αφορμή προέρχεται από την αρμονική συνύπαρξη των πραγμάτων. «Ψάχνω πάντα την ομορφιά μέσα από την ισορροπία. Όσο απαραίτητη μπορεί να είναι μια γλυκιά μελωδία άλλο τόσο για `μένα απαραίτητος είναι ένας θόρυβος που δε θα μπορούσε να δεχτεί κάποιος εύκολα στα αυτιά του. Όσο απαραίτητο είναι το φως του ήλιου για την ψυχική υγεία άλλο τόσο απαραίτητο για `μένα είναι και το σκοτάδι. Όσο απαραίτητη είναι η συντροφικότητα των ανθρώπων άλλο τόσο είναι για `μένα η απομόνωση κάποιες στιγμές, η μοναχικότητα. Τα πάντα πιστεύω έχουν να κάνουν με την ποικιλομορφία των συναισθημάτων. Πόσο όμορφη είναι αλήθεια η μελαγχολία! Είναι πιστεύω όλα θέμα ισορροπίας!»

Η δουλειά του δεν είναι απλά η σχεδίαση ρούχων αλλά το πάντρεμα προσωπικότητας και εικόνας αποδοσμένο αισθητικά. Ο ανερχόμενος σχεδιαστής αρέσκεται να παίζει με το αρρενωπό και androgynous στα μοντέλα του. Έχει πλέον δημιουργήσει έναν στρατό από Ουμανοειδή. Πρόκειται για μια ομάδα μαυροντυμένων περιηγητών που για τον Μιχάλη, αποκαλύπτουν κάθε φορά και κάτι. Είναι πολλά πράγματα μαζί γι` αυτό δε σταματάει να εκπλήσσεται. Του ζητάω να μιλήσει λίγο γι αυτό και ανάλαφρα μου λέει πως η σχεδίαση των ρούχων είναι απλά ένα από τα μέσα που επιλέγει να εκφραστεί δημιουργικά. Θεωρεί πως πρέπει να έχει κανείς φτιάξει και σκηνοθετήσει το σκηνικό που θα εξελίσσονται οι διαφορετικές «ιστορίες». «Έτσι αντιμετωπίζω την κάθε μου κίνηση. Πρέπει να διαμορφώσεις τη βάση. Δε γίνεται να είσαι αρεστός σε όλους οπότε δημιουργείς ένα κώδικα επικοινωνίας όπου όσοι κατανοήσουν θα το κάνουν στο μέγιστο βαθμό. Δε μπορώ να επικοινωνήσω με όλους αλλά με τα Ουμανοειδή μου επικοινωνούμε 100%. Δεν προχωράς μόνος σου. Ξεκινάει μια σχέση διαλόγου μέσα από τον οποίο δίνεις και παίρνεις.»

 Τα ρούχα για τον Μιχάλη είναι κατά κάποιο τρόπο και αυτά μια προστασία. Είναι όπως λέει αν να φοράς μια στολή πριν βγείς έξω. Από την άλλη όμως είναι και ένας κώδικας επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους. «Κάποιοι με ρωτάνε τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν προσπαθώντας να καταλάβουν, κάποιοι άλλοι δίνουν επιπόλαια τη δική τους ερμηνεία και κάποιοι άλλοι περισσότερο εξοικειωμένοι “προχωρούν τη συζήτηση παραπέρα”. Σίγουρα όπως όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή δεν μπορούν να τα καταλάβουν και να τα αποδεχτούν όλοι. Εκεί είναι που πορεύεσαι όμως εσύ και συναντάς και συνοδοιπόρους στη διαδρομή αυτή. Όχι όμως απαραίτητα ίδιους με `σένα. Αυτή είναι και η ομορφιά της ζωής άλλωστε. Η συνύπαρξη. Απλά έχει να κάνει με το κατά πόσο ψάχνουμε την ουσία στα πράγματα μέσα από τη διαφορετικότητα.»

Επιμένω στο θέμα των «προστατευτικών ρούχων» γιατί ο Μιχάλης είναι από τους ανθρώπους που αρέσκεται να χρησιμοποιεί το ύφασμα σαν παραπέτασμα που από πίσω κρύβει την προσωπικότητα του. Μιλάμε σχετικά με το τι είναι αυτό από το οποίο αναζητούμε προστασία στο ρούχο, και γιατί επιλέγει το μαύρο ως χρώμα σε ο,τι δημιουργεί. Πέρα από κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις που χρησιμοποιεί το λευκό επιλέγει και ο ίδιος κατά βάση το μαύρο στην καθημερινή του ζωή. Το βρίσκει πρακτικό και είναι πολλά άλλα πράγματα μαζί. Έχει μυστήριο και ομολογεί ότι πάντα κάτι με τράβαγε προς αυτό.  Το αναλύει όμως και ψυχαναλυτικά λέγοντας πως: «Μέσα στην αρμονική συνύπαρξη είναι απαραίτητος και ο προσωπικός χώρος του καθενός. Κάπως έτσι λειτουργούν για `μένα τα μαύρα ρούχα. Θα αναφέρω ένα κλισέ… νιώθω πως έχω μέσα μου τόσο χρώμα που η μαύρη ενδυμασία είναι η ισορροπία μου. Επίσης το περιβάλλον. Είναι γεμάτο με χρώμα όπου μια μαύρη πινελιά μέσα σε αυτό μεταμορφώνεται κάθε φορά σε κάτι διαφορετικό. Αν ήθελα να πάω ακόμα παραπέρα θα έλεγα ότι το μαύρο είναι η προστασία της ευαισθησίας μου, του συνόλου μου.»

Η βαθύτερη ανάγκη να μιλήσει για τις διαφορετικές πηγές έμπνευσης του He-m-n-oid  ώθησε τον Μιχάλη σε μια ιδιαίτερα ευχάριστη διαδικασία συλλογής ψηφιακού υλικού μέσα από το χάος του διαδικτύου. Πολύ σύντομα όμως, ενστικτωδώς θα έλεγε, διαπίστωσε ότι αντί απλά να δημοσιεύσει μια σειρά από εικόνες – σημεία αναφοράς μπορούσε να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα παρεμβαίνοντας σε αυτές χωρίς κάποια διάθεση φλυαρίας. Παρατηρώντας τις εικόνες άρχισε να του αποκαλύπτεται ένας άλλος κόσμος μέσα από αυτές. Εξωπραγματικός. Έτσι γεννήθηκε άλλο ένα κομμάτι της δραστηριοποίησης του Μιχάλη το φωτογραφικό project “Unhuman”. «Εικόνες κτιρίων από την εποχή του Μοντερνισμού έμοιαζαν στα μάτια μου μάσκες – κατασκευές δημιουργημένες να καλύψουν ένα αγορίστικο πρόσωπο. Όπως και το αντίστροφο… Σώματα ανδρικά που θα μπορούσαν να είναι μνημεία επίδειξης της ομορφιάς της ζωής… ή άλλα σε πλήρη αρμονία με τη φύση… Πάντα υπάρχει το ανδρικό στοιχείο. Ίσως γιατί εγώ ο ίδιος ανήκω σε αυτό το φύλο και ψάχνω συνεχώς τα όρια όπως και στο He-m-n-oid. Μέσα από τις συνθέσεις του Unhuman όμως επιχειρώ να σχολιάσω τα στερεότυπα μέσα από διάφορες έννοιες… Όπως τον μπρουταλισμό στην αρχιτεκτονική και το ανδρικό φύλο. To unhuman είναι μια ωδή στην ποίηση του χάους του διαδικτύου, μια ωδή στην ύλη, στην ανθρώπινη κατασκευή και τη θεϊκή δημιουργία, τη φύση.. Μέσω του unhuman εκφράζω το θαυμασμό μου στο design, στη φόρμα της ύλης.”

Τον εμπνέει η νεότητα, η δίψα για ζωή που έχουν οι νέοι αλλά και κάθε τι νέο… οι νέες ιδέες, η κάθε εποχή. Τον ρωτάω αν εμπνέεται από την πόλη της Αθήνας, αν την βρίσκει εικαστική πόλη κι εκείνος απαντά νομίζω συνοψίζοντας το ζήτημα της αισθητικής μιας πόλης:  «Οι πόλεις δεν είναι μονάχα τα κτίρια και οι δρόμοι. Είναι οι άνθρωποι και η Αθήνα έχει ενδιαφέροντες ανθρώπους που την αγαπούν, θέλουν να τη βλέπουν όμορφη μέσα από την αλήθεια της και συμμετέχουν σε αυτή. Η δράσεις των ανθρώπων είναι αυτές που την κάνουν πιο όμορφη. Με όλα τα προβλήματά της. Δεν πρόκειται για μια στημένη πόλη. Είναι αληθινή σε μια συνεχόμενη αρμονία της ιστορίας και των νέων ιδεών! Αυτό είναι που την κάνει ελκυστική στα μάτια των επισκεπτών και κατοίκων της.»

Είναι από το είδος αυτών των ανθρώπων που είναι ταγμένοι σε αυτό που κάνουν. Είναι γεννημένοι γι αυτό, και φαίνεται. Τον ρωτάω τι θα είχε γίνει σε ένα παράλληλο σύμπαν: «Αυτό δεν το γνωρίζω και δε θα είχε και κάποιο νόημα πιστεύω να ψάξω να το βρώ γιατί απλά δε θα το επιβεβαιώσω ποτέ. Ότι είμαστε σε αυτό τον κόσμο είναι ένας συνδιασμός χρόνου, τόπου, εμπειριών ζωής και DNA. Επομένως ότι και να πω εγώ θα είναι απλά μια προσωπική ουτοπία σε σχέση όμως με τα δεδομένα που έχω τώρα, εδώ που μιλάμε.»

Σχετικά με το τι είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει μου απαντά πως θεωρεί πως όλοι μας είμαστε διαφορετικοί έτσι και αλλιώς. Ιδιοσυγκρασία είναι η μαγική λέξη. «Ο καθένας μας έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία και μία και μοναδική ευκαιρία να είναι ο εαυτός του σε αυτή τη ζωή. Είμαστε όλοι δέντρα μέσα σε ένα τεράστιο δάσος. Ακόμη και εκείνα που ανήκουν στην ίδια οικογένεια διαφέρουν μεταξύ τους. Όλα όμως χρειάζονται οξυγόνο για να αναπτυχθούν…»

Τέλος, στη φιλοσοφία του ο Μιχάλης δεν θεωρεί πως βρισκόμαστε τυχαία εδώ. Ο καθένας μας, για τον ίδιο είναι μοναδικός και έχει μια μοναδική αποστολή. «Αρχή όλων όμως είναι κάτι. Η αγάπη. Όποια και αν είναι η αποστολή του καθενός η ουσία βρίσκεται στην αγάπη… από εκεί και πέρα ο καθένας πρέπει να βρεί το νόημά του…»

Όσο για που θα βρείτε τον Μιχάλη Μπαμπούση..  Μπορεί να τον συναντήσετε κάποιες φορές στην ομαδική διοργάνωση του Meet Market. Για να ενημερώνεστε για τη συμμετοχή του καθώς και για τα ετήσια fashion performances ή άλλες δραστηριότητες όπως pop up shops και dj sets όπου θα μπορεί κανείς να μπεί στον κόσμο του inspiration,  ακολουθήστε το page He-m-n-oid στο Facebook. Τη σελίδα του He-m-n–oid μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Και τη σελίδα που ανεβάζει τις φωτογραφίες του project Unhuman εδώ.