Παντελής Παντελίδης: Μετά τον κανιβαλισμό… ο μεγαλοπρεπής θρήνος

«Γράφοντας στίχους όπως πάντα με γνώμονα την αλήθεια της ψυχής μου έγραψα ένα τραγούδι για μία κοπέλα που ενώ ήταν με Ελληνόπουλο, το απαρνήθηκε προτιμώντας να ζήσει τη μεγάλη ζωή με έναν πλούσιο Τούρκο στη μεριά των κατεχόμενων. Έτσι ανέφερα μέσα στο τραγούδι τους στίχους “εκεί τι κάνεις;” και “πατρίδα πουλάς” χαρακτηρίζοντάς τη “σκάρτη”. Είναι μία ερωτική ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που μου έχουν εξιστορηθεί κατά καιρούς και με πείραξαν. Όσο για το αν γνωρίζω τη σοβαρότητα της λέξης κατεχόμενα και το αν συμπονώ και σέβομαι τους Ελληνοκύπριους δε χρειάζεται να πω τίποτα περισσότερο από το ο,τι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έχω περάσει ως στρατιωτικός σε πολεμικά πλοία υπερασπιζόμενος τη σημαία της Ελλάδας και της Κύπρου πάντα έτοιμος να δώσω και τη ζωή μου αν χρειαστεί στη δύσκολη στιγμή και γι αυτό και εχω παρασημοφορηθεί απ`την πατρίδα. Απ`όσους πρόλαβαν να με καταδικάσουν ζητώ συγνώμη που τους στεναχώρησα αλλά δυστυχώς το ερμήνευσαν λάθος. Παρ`όλα αυτά λόγω της παρεξήγησης αυτής και της διάστασης που πήρε το θέμα αποφάσισα ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στους Κύπριους φίλους μου να αποσύρω αυτό το τραγούδι γιατί όλο αυτό με πίκρανε. Σας ευχαριστώ όλους. Παντελής Παντελίδης».

Με αυτή την ανάρτηση του, το πρωί της Τετάρτης 17 Φεβρουαρίου, στην επίσημη σελίδα του στο Facebook, ο Παντελής Παντελίδης ζήτησε δημόσια συγγνώμη για το σάλο που προκάλεσε με το νέο του τραγούδι του, που έκανε αναφορά στο Κατεχόμενα. Εκφράζοντας τον σεβασμό του στους Κύπριους, αλλά και την πικρία του για την «καταδίκη» του στα social media και στις τηλεοπτικές εκπομπές, δήλωσε ότι αποφάσισε να το αποσύρει.

Μία ημέρα μετά, έρχεται η τραγική είδηση του θανάτου του… Ο μόλις 32 ετών τραγουδιστής άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο τα ξημερώματα στη Βουλιαγμένης. 

Είδηση που μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι πολύ απλά ζούμε σε μια κοινωνία που ψάχνει καθημερινά ποιον θα κρίνει, χωρίς να κάνει πρώτα η ίδια την αυτοκριτική της. Γιατί κάποιον πρέπει να κανιβαλίσει… Έτσι απλά για να εκτονωθεί. Και έχει βρει τον πιο εύκολο, αναίμακτο και άνανδρο τρόπο για να το κάνει. 

Αρκεί ένας λογαριασμός στο Facebook ή στο Twitter και το παραλήρημα ξεκινά… Τα πιο ζωώδη ένστικτά μας βγαίνουν στην επιφάνεια από την βολή του καναπέ ή της καρέκλας του γραφείου μας. Κρυμμένοι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού μας τηλεφώνου βγάζουμε τη χολή μας, εκφέροντας άποψη για τους πάντες και τα πάντα. Κι ας μην γνωρίζουμε στην πραγματικότητα σε τι αναφερόμαστε. Νιώθουμε δυνατοί, ειδήμονες και παντογνώστες, αλάθητοι και ακέραιοι. Φωνάζουμε, βρίζουμε, κρίνουμε χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Πολύ πάθος και οργή. Πολύ οργή… Όλη αυτή την οργή που δεν μπορούμε να εξαπολύσουμε στον προϊστάμενό μας, στους συναδέλφους μας, στον φίλο μας, στη φίλη μας, στο σύντροφό μας… Έτσι κι αλλιώς τι μπορεί να πάθουμε με την ανάρτηση ενός οργισμένου post στο Facebook; Να μας κρίνουν άσχημα, γράφοντας ένα προσβλητικό comment; Ε και; Θα το σβήσουμε ή θα ανταπαντήσουμε με περισσότερη χολή. Να μας κάνουν unfriend ή block; Ε και; Ένας «φίλος» λιγότερος από τους εκατοντάδες. Να μας κοιτάξουν στα μάτια και να μας ζητήσουν εξηγήσεις; Όχι φυσικά. Αυτό ποτέ. Γιατί τότε θα μάλλον θα το «βουλώναμε» υπό το φόβο να εκτεθούμε, να φανούμε αδύναμοι εμείς οι τόσοι δυνατοί. 

Κάπως έτσι λοιπόν αυτοί που μέχρι χθες έτρωγαν τις σάρκες του Παντελίδη με μανία για τα Κατεχόμενα χωρίς οι περισσότεροι να γνωρίζουμε τι εστί Κατεχόμενα, σήμερα θα τον θρηνούν μεγαλόπρεπα στα social media με RIP και τραγούδια από το Youtube και στα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών.

Η συγγραφέας Ελένη Γκίκα προχώρησε σε μια ανάρτηση επί του θέματος στο Facebook, που κατά την προσωπική μου άποψη τα συνοψίζει όλα μέσα σε δέκα αράδες. Αξίζει να τη διαβάσετε: 

«Κάθε μέρα ψάχνουμε με ποιον θα τα βάλουμε, ο κανιβαλισμός μας έμεινε το κουσούρι μας απ` την κρίση, ε και μετά τον θρηνούμε μεγαλόπρεπα, μήπως να βάζουμε πού και πού και τον εαυτούλη μας απέναντι; όλοι τα έχουμε με όλους, ας σηκώσουμε τον δικό μας σταυρό, ας βρούμε το δικό μας χαμένο νόημα, ούτε κιχ θρήνος σήμερα ναι; γιατί η ζωή (ή ο Θεός) είναι μεγάλος φαρσέρ και επειδή μάλλον το παρακάναμε, είπε να μας το τρίψει έτσι χοντροκομμένα το παράλογο στη μούρη. πάντως κακά τα ψέματα, σ` αυτή τη ζωή ή κριτική θα κάνεις ή αυτοκριτική, μισόν αιώνα τώρα δεν έχω συναντήσει ούτε έναν αλλά ούτε έναν που να κάνει και τα δυο. άντε Καλή μας μέρα».