SEX

19 Ιουλίου 2016

Η γυναίκα απελευθερώνεται στο κρεβάτι όταν νιώσει ασφαλής

γυναίκα | sex
Μέχρι ποιο σημείο αφήνεις τα ταμπού σου στην άκρη για να απαιτήσεις και να διεκδικήσεις ό,τι θες, ό,τι έχεις φανταστεί κι ό,τι σου κινεί την περιέργεια να γευτείς;
 
Μέχρι ποιο σημείο αφήνεις τα ταμπού σου στην άκρη για να απαιτήσεις και να διεκδικήσεις ό,τι θες, ό,τι έχεις φανταστεί κι ό,τι σου κινεί την περιέργεια να γευτείς;


Είσαι γυναίκα. Από τότε που γεννήθηκες, ακούς γύρω σου πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι. Απ’ τα παιδικά σου χρόνια ακόμα ξεκινάει ένας τεράστιος αριθμός από «πρέπει» και «μη» κι εσύ τα βάζεις υπομονετικά στις αποσκευές σου και στην πορεία σου επιλέγεις με ποια απ’ αυτά θα πορευτείς και ποια θα ξεφορτωθείς.

Δύσκολο πράγμα το ξεφόρτωμα κι ακόμα πιο δύσκολο γιατί ενώ φορτώνεσαι διαρκώς, η επιλογή του τι θα ξεφορτωθείς και τι όχι είναι αποκλειστικά δικό σου θέμα. Έτσι πορεύεσαι με τη βαλιτσούλα σου στο χέρι και τη γεμίζεις έρωτες, σχέσεις, καψούρες, αγάπες, τσακωμούς, απογοητεύσεις, χωρισμούς ενώ κάθε μια απ’ τις παραπάνω εμπειρίες, σου αφήνει και κάτι.

Κάθε περίπτωση αλλιώτικη. Σε κάποιες κράτησες άμυνες, σε κάποιες άλλες προσπάθησες κι έκανες ένα βήμα παραπάνω να αφεθείς, σε κάποιες άλλες ζήτησες αλλά δεν πήρες και σε κάποιες πήρες πράγματα που δεν ήθελες.

Κοιτάζεσαι όμως ακόμα στον καθρέφτη και κάτι σου λείπει. Κάνεις πως δεν το βλέπεις, όμως μέσα σου ξέρεις. Ίσως έχεις ακούσει, ίσως έφτασες στο παρά πέντε και δεν τόλμησες ποτέ, ίσως το έχεις φανταστεί άπειρες φορές να συμβαίνει αλλά δεν το ζήτησες ποτέ κι από κανέναν.

Είσαι γυναίκα με ανάγκη να ερωτευτείς και να νιώσεις ερωτεύσιμη, όμως εσύ αισθάνεσαι εγκλωβισμένη. Μέχρι ποιο σημείο όμως αφήνεις τα ταμπού σου στην άκρη για να απαιτήσεις και να διεκδικήσεις ό,τι θες, ό,τι έχεις φανταστεί κι ό,τι σου κινεί την περιέργεια να γευτείς; Χρειάζεσαι, αλλά βάζεις όρια. Θέλεις, αλλά δεν τολμάς. Φαντάζεσαι, αλλά το κρατάς για σένα.

Ένα κλάσμα δευτερολέπτου είναι. Σε ένα δευτερόλεπτο αλλάζουν όλα. Κάνεις μια χειραψία κι είναι σαν να σε χτυπάει ρεύμα. Σαν ένας μαγνήτης να σε τραβάει σε μια κατεύθυνση άγνωστη, ανεξερεύνητη. Αρχίζεις κι ιδρώνεις. Έξω κάνει παγωνιά κι εσύ ιδρώνεις. Εκείνος το ίδιο. Θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό;

Είστε έξω για καφέ σε μια αναγνωριστική συνάντηση. Λέτε ότι να ‘ναι και το μόνο που σκέφτεστε είναι πότε, πού και με ποιον τρόπο θα μείνετε μόνοι. Αρχίζει να πηγαινοέρχεται στην τουαλέτα . Σκέφτεσαι να τον ακολουθήσεις. Το σκέφτεσαι, αλλά δεν τολμάς.

«Μα καλά τι είναι αυτά που σκέφτεσαι;» σου λέει η φωνούλα μέσα σου. Παλεύεις να τη διώξεις, να μην την ακούς.  Το μυαλό σου έχει πάρει φωτιά κι ο άγνωστος στις φαντασιώσεις σου έχει πάρει σάρκα και μορφή. Ντρέπεσαι, φοβάσαι, οι αποσκευές με τα «πρέπει» και τα «μη» αρχίζουν να βγαίνουν απ’ τη θέση τους κι εσύ αδιαφορείς. Σου φωνάζουν κι εσύ κλείνεις τα αυτιά σου, δε θες να ακούς.

Τα πάντα έχουν πάρει το δρόμο τους και το διαισθάνεσαι. Απ’ την πρώτη χειραψία. Απ’ το πρώτο φιλί που σε ζαλίζει. Απ’ την πρώτη σας επαφή που όχι απλά δεν υπάρχει αμηχανία, αντιθέτως νιώθεις μια σιγουριά και μια οικειότητα άκρως επικίνδυνη κι ερεθιστική ταυτόχρονα.

Αυτή η οικειότητα, χωρίς να γνωρίζεις τον άνθρωπο απέναντί σου  παρά μερικές ώρες, μέρες ίσως, σε κάνει να νιώθεις μια περίεργη ασφάλεια γιατί η ταύτιση που έρχεται μπροστά στα μάτια και των δυο δεν περιγράφεται με λόγια.

Εκεί μέσα στο σύννεφο της ασφάλειας που σε περιβάλλει και στο χείμαρρο των συναισθημάτων σου, είναι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Ξεφορτώνεσαι όσα χρόνια τώρα μαζεύεις με τόση ευκολία, ξεπερνάς τον εαυτό σου, χαμογελάς και μεταμορφώνεσαι.

Απελευθερώνεσαι και βάζεις στην άκρη όρια και ταμπού. Ο άνθρωπος απέναντί σου αντιλαμβάνεται κάθε σκέψη σου, σε παροτρύνει, σε νιώθει, αισθάνεται ακριβώς το ίδιο και φαίνεται. Μπαίνει μέσα σου. Είναι εσύ κι είσαι εκείνος. Σε κάθε του κίνηση έχει επίκεντρο εσένα. Μέσα απ’ τη δική σου ευχαρίστηση, την ηδονή που νιώθει σου την επιστρέφει στο δεκαπλάσιο κι όλες οι κινήσεις σας μοιάζουν με βήματα ενός χορού που όταν φτάνει στην κορύφωσή του, δεν ελέγχεις το σώμα σου.

Έχεις χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Έχεις αφήσει τον εαυτό σου ελεύθερο και πήρες την ανταμοιβή σου.  Από εκείνη τη στιγμή και κάθε στιγμή όντας ελεύθερη πια από όλα όσα σε φρέναραν αρχίζεις και ζητάς, απαιτείς, τολμάς, ερωτεύεσαι απ’ την αρχή τον εαυτό σου και γουστάρεις πια να τον ικανοποιείς.

Ικανοποιείς τον εαυτό σου ακόμα και μέσα απ’ την ικανοποίηση που εσύ η ίδια προσφέρεις στον άλλον. Γουστάρεις να τον «σημαδεύεις» με κάθε σου κίνηση. Απολαμβάνεις να νιώθεις πως τον τρελαίνεις και μόνο με τη σκέψη σου. Εκεί που νιώθεις κυνηγός, εκεί γίνεσαι το θήραμα.

Οι απρόσωπες μέχρι τώρα φαντασιώσεις σου έχουν αποκτήσει πρωταγωνιστές εσάς. Δεν είναι φαντασιώσεις πια, αλλά σκηνές από ένα έργο που ζεις και τις φέρνεις ξανά και ξανά στη σκέψη σου. Δεν υπάρχουν πρέπει, δεν υπάρχουν όρια, δε σε αφορά τίποτα πέρα απ’ το να δίνεις και να παίρνεις ικανοποίηση.

Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορείς να κάνεις μαζί του. Είσαι ασφαλής. Είσαι το επίκεντρό του. Είσαι μια άλλη γυναίκα. Μια γυναίκα απελευθερωμένη κι ερωτεύσιμη όσο ποτέ.

Αναρωτιέσαι γιατί τώρα; Γιατί με το συγκεκριμένο άνθρωπο;  Κάποιοι θα σου απαντήσουν χημεία. Εσύ χαμογελάς και τους απαντάς: έρωτας. Στην πιο δυνατή, άγρια και πρωτόγονη μορφή του. Στην ίδια ένταση, με το ίδιο πάθος και στον ίδιο βαθμό κι απ’ τους δυο. Ούτε λιγότερο ο ένας ούτε περισσότερο ο άλλος. Ακριβώς το ίδιο. Κι όποιος αντέξει!

Το σίγουρο είναι πως εσύ ένιωσες έστω και για μια φορά στη ζωή σου απελευθερωμένη. Ένιωσες η φωτιά που καίει τα πάντα στο πέρασμά της. Κάθε φωτιά όμως χρειάζεται αέρα. Όταν ο αέρας βαστάει γίνεται ανεξέλεγκτη, όταν κοπάζει σιγοκαίει ανάμεσα στις στάχτες και περιμένει τον αέρα πάλι να φυσήξει για να αναζωπυρωθεί κι επανέρχεται πιο ορμητική από ποτέ. Αν δεν έχει σβήσει ολοκληρωτικά, γιατί τα πρέπει και τα μη καραδοκούν στη γωνία. Στο χέρι σου είναι σκέφτεσαι. Είναι;

Επιμέλεια Κειμένου Βίβιαν Νικολάου: Πωλίνα Πανέρη