30 Ιανουαρίου 2017

Ο Ιάπωνας το θέλει το ξύλο του. Το Bo Taoshi είναι η απόδειξη…

Σίγουρα ένα από τα πιο τρελά και βίαια αθλήματα στον κόσμο. Στο Bo Taoshi γίνεται πραγματικά χαμός.
 
Σίγουρα ένα από τα πιο τρελά και βίαια αθλήματα στον κόσμο. Στο Bo Taoshi γίνεται πραγματικά χαμός.
Υπάρχει μια απίστευτα μεγάλη ποικιλία από αθλήματα που μπορεί να επιλέξει κάποιος για να περάσει τον ελεύθερό του χρόνο, να «ξεπιαστεί» από την καθιστική ζωή του γραφείου ή να γυμναστεί. Κάποια είναι δημοφιλή, κάποια συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των αθλητών τους και μόνο, άλλα πάλι αντιμετωπίζονται ως τουριστική ατραξιόν. Άλλα είναι εύκολα, άλλα δύσκολα, πολλά είναι ακίνδυνα, όσο γίνεται, πολλά είναι βίαια και επικίνδυνα. Και αυτά έχουν τους φανατικούς τους.



Το προφίλ του Ιάπωνα είναι αυτό ενός φιλήσυχου ανθρώπου, γεμάτου μυστικά και κρυφούς πόθους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα ξεσπάσματα, μικρά έστω, αλλά συνήθως έντονα, δεν είναι κάτι που προκαλεί εντύπωση. Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι λέει ο σοφός λαός και δεν έχει άδικο. Ο Ιάπωνας δε φημίζεται για την έντονη προσωπικότητά του. Είναι απόμακρος, αισθάνεται όμως πιο άνετα να κινείται μέσα σε μια ομάδα, να λειτουργεί κάτω από διαταγές, αφήνοντας την τύχη του και τις ευθύνες στα χέρια κάποιου άλλου. Και εκτελεί σαν καλός στρατιώτης, χωρίς να κρίνει, χωρίς να αντιδρά.



Ο Ιάπωνας λατρεύει το Bo Taoshi. Ένα άθλημα που θα ταίριαζε σε άλλους λαούς περισσότερο, και όμως, στη μακρινή Ιαπωνία κάνει θραύση. Ένα από τα πιο τρελά, άγαρμπα, βίαια αλλά και εντυπωσιακά αθλήματα στον πλανήτη. Ένα άθλημα που φέρνει τη βία των κερκίδων μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό θα ήταν και η καλύτερη περιγραφή, γιατί αυτό είναι που βλέπεις όταν το παρακολουθήσεις για πρώτη φορά προσπαθώντας να καταλάβεις τι ακριβώς κάνουν 150 άνθρωποι που παίζουν ξύλο γύρω από ένα… ξύλο!



Το Bo Taoshi παίζεται σε σχολεία και στρατιωτικές σχολές. Φυσικά στις δεύτερες, η ένταση είναι και μεγαλύτερη. Κανείς δε γνωρίζει ακριβώς ποιες είναι οι ρίζες του, φαίνεται όμως πως δεν πάει πολύ πίσω στο χρόνο. Το πιο πιθανό είναι να ξεκίνησε κάποια στιγμή μετά την ήττα των Ιαπώνων και των συμμάχων τους στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, εκεί όπου οι εκπαιδευόμενοι μελλοντικοί αξιωματικοί του στρατού έπρεπε να μετατραπούν σε πραγματικές πολεμικές μηχανές, με τη σκέψη της εκδίκησης πάνω απ’ όλα.



75 αθλητές σε κάθε ομάδα κάθονται αντίκρυ. Σε στάση υπόκλισης, ακολουθούν τον προπονητή τους στις «πολεμικές» ιαχές. Ετοιμάζονται για τη μάχη με τους απέναντι. Η μια ομάδα σηκώνει στα χέρια ένα ξύλο. Ένα στύλο που πρέπει πάση θυσία να μείνει όρθιος και γύρω του οι αθλητές να τον προστατεύουν με κάθε κόστος. Στην κορυφή του ισορροπεί ο καλύτερος, αυτός που θα πρέπει να εγκαταλείψει τελευταίος, ή να πέσει και  αυτός μαχόμενος.



Η επίθεση ξεκινάει και δεκάδες χρωματιστές φανέλες κινούνται απειλητικά προς το στύλο και τους υπερασπιστές του. Φαινομενικά, μπουλούκι. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να εκτελέσουν με ακρίβεια ένα πονηρά καταστρωμένο σχέδιο. Πολιορκία μέχρι τελικής πτώσης. Κάθε πολεμιστής δίνει τα πάντα για τη νίκη. Χαρίζει το σώμα του στην ομάδα, κάνει τον τοίχο που θα σκαρφαλώσουν όσοι ακολουθούν. Και αυτοί με τη σειρά τους τοίχος θα γίνουν. Μέχρι ο στύλος να πέσει. Αν όχι, η άμυνα κέρδισε. Άντεξε στη σκληρή επίθεση, στα χωρίς έλεος χτυπήματα. Έριξε και αυτή τα δικά της. Εχθρός ή φίλος στην άλλη άκρη της γροθιάς, αυτή πρέπει να πέσει. Και όποιον πάρει ο χάρος. Ίσως και η τύχη στο Bo Taoshi να έχει θέση στα ψηλά.



Η μαγεία του αθλητισμού, όπως συνηθίζεται να λέγεται, είναι στο τέλος. Κάποιες χιλιάδες  γροθιές, αμέτρητες κλωτσιές, πρησμένα μάτια, εκδορές, αίματα, σπασίματα και όμως, όταν οι διαιτητές σφυρίξουν τη λήξη, νικητές και ηττημένοι σηκώνουν τα ρούχα χειροκροτώντας. Μπορεί να είναι το εθιμοτυπικό και να μην το νοιώθουν, η εικόνα  όμως της παντελούς έλλειψης έντασης δευτερόλεπτα μετά από μια απίστευτη κλοτσοπατινάδα, είναι το ίδιο εντυπωσιακή με τη μάχη.  Ιάπωνες…