21 Δεκεμβρίου 2016

Ο συνεσταλμένος Τσίπρας, ο χίπστερ Τζανακόπουλος, οι γερμανόφωνοι συνεργάτες

Ένας Αυστριακός δημοσιογράφος  ταξίδεψε στην Ελλάδα για να βιώσει με τον δικό του τρόπο τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που συνέβη στη χώρα με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
 
Ένας Αυστριακός δημοσιογράφος ταξίδεψε στην Ελλάδα για να βιώσει με τον δικό του τρόπο τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που συνέβη στη χώρα με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Ο συνεσταλμένος Τσίπρας, ο χίπστερ Τζανακόπουλος, οι γερμανόφωνοι συνεργάτες, η «ταπείνωση» διά στόματος Βαρουφάκη και οι μπίρες στη Θεσσαλονίκη με τη Νοτοπούλου και τα Κινήματα Αλληλεγγύης

Ορισμένα πράγματα πρέπει να τα δεις από απόσταση για να τα αποτυπώσεις ψύχραιμα. Κι αυτό έκανε ένας Αυστριακός δημοσιογράφος που ταξίδεψε στην Ελλάδα για να βιώσει με τον δικό του τρόπο τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που συνέβη στην Ελλάδα με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Με διαβατήριο το αριστερό προφίλ του, ο Ρόμπερτ Μίσικ, δημοσιογράφος από την Αυστρία, συντάκτης των «Tageszeitung», «Profil» και «Falter» και γνωστός blogger της «Wiener Standard», κατόρθωσε να μπει στα άδυτα του Μεγάρου Μαξίμου και να συνομιλήσει με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και αρκετούς συνεργάτες του.

Πανηγύρισε πίνοντας μπίρες με την παρέα του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2015 και έζησε από κοντά την απογοήτευσή τους για τη συνθηκολόγηση του κυβερνώντος κόμματος με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου κολυμπώντας στη Χαλκιδική με την Κατερίνα Νοτοπούλου, την επικεφαλής σήμερα του πρωθυπουργικού γραφείου στη συμπρωτεύουσα. Συζήτησε τις συνέπειες της νίκης με τον «Αϊνστάιν» του ΣΥΡΙΖΑ Χάρη Γολέμη, διευθυντή του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς», αλλά και τις φιλοδοξίες της κυβέρνησης με τον τότε σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα και σήμερα κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο. 


Στο βιβλίο του που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα με τίτλο «Καπιταλισμός Καπούτ» (εκδόσεις Μεταίχμιο) αφηγείται με γλαφυρότητα, αλλά και με μεγάλες δόσεις ειρωνείας την επαναστατικότητα των συνεργατών του πρωθυπουργού, αλλά και τον ρομαντισμό με τον οποίο αντιμετώπιζαν τις πρώτες ημέρες την πραγματικότητα, πιστεύοντας έτσι ότι μπορούν να καταφέρουν τα πάντα και να γκρεμίσουν μέσα σε εβδομάδες τη νεοφιλελεύθερη λογική που επικρατούσε στην Ευρώπη.


Με το βιβλίο του ο Ρόμπερτ Μίσικ δεν αναφέρεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά καταγράφει απόψεις ειδικών από ολόκληρη την Ευρώπη για τη βαριά κρίση που περνούν εδώ και χρόνια ο καπιταλισμός και οι αγορές. Κυρίως όμως εστιάζει στις δύο χώρες που η Αριστερά κατόρθωσε να καρπωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια των συντηρητικών και των σοσιαλιστών πολιτικών: στην Ισπανία των Podemos και στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Αναλύει περισσότερο το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ επειδή ο αρχηγός και τα στελέχη του κατόρθωσαν να φτάσουν στο τέλος και να εκπορθήσουν «τον Μικρό Λευκό Οίκο» με τις φοινικιές στο προαύλιο και τις νεραντζιές στο πεζοδρόμιο, όπου στο εσωτερικό του τις πρώτες ημέρες όλοι μιλούσαν... γερμανικά!  

«Στο βασίλειο του Αλέξη Τσίπρα»

«Μπαίνω από την πλαϊνή είσοδο, περνάω από τον έλεγχο και ανεβαίνω στο βασίλειο του Αλέξη Τσίπρα», αφηγείται ο δημοσιογράφος για την πρώτη του επίσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου. 

«Η νέα γυναίκα στον προθάλαμο γελάει πρόσχαρα. Εμείς θα τη λέγαμε γραμματέα ή ρεσεψιονίστ. Ομως σε ένα σοσιαλιστικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που τα μέλη του είναι μια ένθερμη αντιπολίτευση η οποία προσγειώθηκε ξαφνικά στην κυβέρνηση, κάτι τέτοιο θα ήταν ανάρμοστο. 

Στη γλώσσα των αριστερών είναι η συντρόφισσα που οργανώνει το γραφείο. 

- “Μπορούμε να μιλάμε γερμανικά αν θέλετε, είμαι μισή Γερμανίδα, μισή Ελληνίδα”, μου λέει. “Εδώ τα γερμανικά είναι η δεύτερη lingua franca. Πολλοί έχουν σπουδάσει στη Γερμανία, αρκετοί έχουν επίσης μεγαλώσει στη Γερμανία και μιλάνε τη βερολινέζικη διάλεκτο ή έχουν την προφορά του νότου”.

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος μιλάει κι αυτός γερμανικά. Επισήμως είναι ο “διευθυντής του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού”, δηλαδή κάτι σαν τον διευθυντή της καγκελαρίας - είναι το δεξί χέρι του Τσίπρα. Αν από κάπου κινούνται τα νήματα της νέας εξουσίας, αυτό συμβαίνει εδώ, από τους μοντέρνους έξυπνους νέους ανθρώπους, τον Τσίπρα και μαζί του τον Τζανακόπουλο και τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά.


- “Ουσιαστικά από την πρώτη μέρα όχι μόνο έπρεπε να κάνουμε τις πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις και στεκόμασταν με την πλάτη στον τοίχο, αλλά επίσης πρώτη φορά βρισκόμασταν στην κυβέρνηση”, λέει ο Τζανακόπουλος ανακαλώντας τη μέρα του Ιανουαρίου του 2015 που ο Αλέξης Τσίπρας μπήκε στο γραφείο του πρωθυπουργού. 

- “Είχαμε μηδενική εμπειρία. Ηταν μια δύσκολη περίοδος”.

- “Εμείς οι αριστεροί ουσιαστικά είμαστε πάντα στην αντιπολίτευση”, σκέφτομαι δυνατά. 

- “Ναι, είναι στο DNA μας”, λέει ο Τζανακόπουλος γελώντας. Οι αριστεροί έχουν ένα είδος γονιδίου αντιπολίτευσης, πολύ περισσότερο δε όταν πρόκειται για έναν αντικαθεστωτικό αριστερό συνασπισμό όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που πριν από οκτώ χρόνια το ποσοστό του ήταν 4%. 

- “Το να κυβερνάς, το να είσαι στην εξουσία είναι τελείως διαφορετικό πράγμα... Η κρατική εξουσία είναι περισσότερο ένας λαβύρινθος παρά μια ιεραρχία”, λέει ο Τζανακόπουλος. 

Ειρωνικό βλέμμα, πουκάμισο, τζιν, γένια τριών ημερών - ο διορατικός πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ήταν ξένο σώμα σε ένα καλόγουστο χίπστερ καφέ».

Η εβδομάδα όπου χάθηκε ένα δισ.

«Ο Τζανακόπουλος είναι από εκείνους τους ευφυείς αριστερούς που ξέρουν τι θέλουν, αλλά που επίσης γνωρίζουν ότι στον πραγματικό κόσμο δεν θα το αποκτήσουν αν ορμήσουν προς τον στόχο χωρίς να κοιτάνε τίποτα γύρω τους», τονίζει ο Ρόμπερτ Μίσικ που επισκέφθηκε το Μέγαρο Μαξίμου μια εβδομάδα πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Γράφει χαρακτηριστικά: 

«[…]Αργότερα διασχίζουμε τον λαβύρινθο των γραφείων και ανεβαίνουμε στον πάνω όροφο του Μεγάρου Μαξίμου, όπου βλέπω στα γρήγορα τον Τσίπρα.

Μπροστά σε έναν υπολογιστή κάθεται μια νέα γυναίκα και απέναντί της ένας τύπος με καρό πουκάμισο ο οποίος διαβάζει. Παίρνει το βλέμμα από τα χαρτιά, γελάει και σηκώνεται. 

- “Ο καγκελάριός σας έρχεται αυτή την εβδομάδα”, λέει. 

- “Είναι ο μοναδικός που μας συμπαραστέκεται, που πραγματικά με υποστηρίζει στην Ευρώπη”. Λίγους μήνες αργότερα όμως ο καγκελάριος της Αυστρίας επιτίθεται στην Ελλάδα και ζητά πρώτος να κλείσουν τα σύνορα λόγω του προσφυγικού.

Ο Τσίπρας είναι εγκάρδιος, αλλά στην πραγματικότητα είναι και κάπως συνεσταλμένος.

Αισθάνεσαι ότι αυτός ο άνθρωπος δέχεται τρομερή πίεση. “Τα πάντα είναι πολύ ήσυχα εδώ”, λέει ξαφνικά κάποια στιγμή. Και με αυτό μάλλον θέλει να πει: εξαιρετικά ήσυχα. Καμία υστερία. Καμία μαζική διαδήλωση. Κανένα φλεγόμενο οδόφραγμα. Ενα πράγμα που εκείνη τη στιγμή δεν καταλαβαίνω ακόμη είναι ότι ο πρωθυπουργός ξέρει πως πίσω από την ηρεμία η νευρικότητα αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Στο τέλος αυτής της εβδομάδας οι Ελληνες, πανικόβλητοι, σηκώνουν από τις τράπεζες πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ». 

«The only limit is the sky» by Tzanakopoulos

«Η Χάρις Τριανταφυλλίδου είναι ακόμα μία “Γερμανίδα” στο γραφείο του πρωθυπουργού. Είναι από τους ανθρώπους που υποφέρουν επειδή η μέρα έχει μόνο 24 ώρες. 

Μονίμως υπερδραστήρια, έχει τα μαλλιά της πιασμένα ψηλά, είναι λεπτή και όταν μιλάει με τον ελαφρώς έντονο τρόπο της μου θυμίζει λίγο τη Ζάρα Βάγκενκνεχτ, αλλά μόνο για μια στιγμή, γιατί μετά λέει ένα αστείο και η υπερβολική σοβαρότητα δίνει τη θέση της στο γέλιο. Ανά δύο λεπτά βγάζει το κινητό της τηλέφωνο - πιθανόν για να ελέγξει αν έχει έρθει το τέλος του κόσμου. 

Πρέπει να πάμε σε μια εκδήλωση της προσκείμενης στον ΣΥΡΙΖΑ Αριστερής Συλλογικότητας “Αλληλεγγύη για όλους”. Από το ραδιόφωνο του ταξί μεταδίδονται οι ειδήσεις. Πιάνω τις λέξεις “Μέρκελ” και “αποκάλυψη”. […]

- “Για πες μου, θέλετε πραγματικά να εγκαθιδρύσετε τον σοσιαλισμό;” ρωτάω κάποια στιγμή την Τριανταφυλλίδου. 

- “Ναι”, μου απαντάει με έναν τόνο σαν να είναι εντελώς παράλογο που μπορεί να αμφισβητώ κάτι τέτοιο. 

Την ίδια ερώτηση είχα κάνει ήδη και στον Δημήτρη Τζανακόπουλο, τον διευθυντή του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού. Εκείνος απάντησε κάπως πιο διπλωματικά, ότι αυτή “είναι μια ευαίσθητη ερώτηση”, ωστόσο το θέμα δεν είναι οι ορισμοί όπως ο “σοσιαλισμός” ή “οποιοσδήποτε άλλος –ισμός”. 

- “Προς το παρόν θέλουμε να ανακόψουμε τη νεοφιλελεύθερη, συντηρητική ηγεμονία στην Ευρώπη”. Και ύστερα είπε χαριτολογώντας κάτι που θα ηχεί για καιρό στα αυτιά μου: “Το μόνο σύνορο είναι ο ουρανός - the only limit is the sky!”. 

Κάτι τέτοιες στιγμές με καταλαμβάνει εξ απήνης η σκέψη: Μήπως έχουν τρελαθεί; Ζούνε στη χώρα που καταστρέφεται από την κρίση, όπου η ανέχεια και η μιζέρια έχουν γίνει ενδημικές, βρίσκονται στο χείλος της χρεοκοπίας, στην Ευρώπη της Μέρκελ και του Σόιμπλε - και πιστεύουν ότι ο σοσιαλισμός τούς περιμένει στην άλλη γωνία; 

Ομως αμέσως μετά το μυαλό μου κολλάει σε μια άλλη ερώτηση: Τι θα γινόταν αν τρελαινόμασταν στ’ αλήθεια; Εμείς, δηλαδή αυτοί που είναι ευχαριστημένοι γιατί απέφυγαν τα χειρότερα, εμείς, που μας πιάνει πανικός μπροστά στην πιο μικρή αλλαγή, στην ελάχιστη τολμηρή ιδέα. Και ξαφνικά δεν είμαι πια τόσο σίγουρος ποιος έχει τρελαθεί».

«H Κατερίνα που στραβομουτσουνιάζει» 

Οταν ο Αυστριακός δημοσιογράφος θέλησε να επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη για να γνωρίσει και τον μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ στη συμπρωτεύουσα, του συνέστησαν να συναντήσει την 27χρονη τότε ψυχολόγο, Κατερίνα Νοτοπούλου, ως «αρμόδια για τις επαφές του κόμματος με τα κοινωνικά και λαϊκά κινήματα και τα κινήματα αλληλεγγύης».

Η Κατερίνα Νοτοπούλου τον γνωρίζει με τα μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης «Καλαθάκι» και μοιράζουν μαζί τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης σε οικογένειες από το Αφγανιστάν που έχουν εγκατασταθεί στον σιδηροδρομικό σταθμό, ενώ στη συνέχεια επισκέπτονται την «Κλινική της Αλληλεγγύης» που έχει δημιουργηθεί σε όροφο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.

Γνωρίζεται με όλη την παρέα της Νοτοπούλου και ζουν μαζί την εποχή που η κυβέρνηση προκηρύσσει το δημοψήφισμα, μεθάει από τον νέο εκλογικό θρίαμβο, αλλά μουδιάζει από τον συμβιβασμό του πρωθυπουργού που ακολουθεί.

«”Στην κυβέρνησή μας!”, αναφωνεί ο Νίκος, ο γραμματέας της τοπικής οργάνωσης του κόμματος, ελαφρώς σαρκαστικά. Καθώς υψώνουμε τα ποτήρια με την μπίρα, η Κατερίνα, με μια πρόσθετη δόση ειρωνείας που κρύβει και λίγη πικρία, λέει: “Είναι καιρός να αρχίσουμε επιτέλους να κυβερνάμε”.

η συνέχεια : http://www.protothema.gr/politics/article/638899/otan-i-katerina-notopoulou-elege-alexi-mou-halases-ti-mera/