Madonna- Σκληρό καρύδι

Καθώς η Μαντόννα συμπληρώνει τα 50 της χρόνια, ενώ κυκλοφορεί το 110 άλμπουμ της με τίτλο Hard Candy, δηλαδή Σκληρό Ζαχαρωτό, ή σκληρό καρύδι που θα λέγαμε εμείς στα ελληνικά, μια απλή ερώτηση έρχεται στο μυαλό. Πως αυτή η σχετικά μόνο όμορφη γυναίκα και με τόσο μέτριο ταλέντο τόσο στη μουσική όσο και στο χορό, καταφέρνει εδώ και δυο δεκαετίες να είναι πρώτο όνομα στο χώρο της, να έχει αποκτήσει μια τεράστια περιουσία και να είναι η διασημότερη ίσως γυναίκα στον κόσμο. Η απάντηση είναι εξ ίσου απλή.

Για να πως την αλήθεια η Μαντόννα δεν ήταν ποτέ η αγαπημένη μου καλλιτέχνiς. Εξ άλλου δεν νομίζω πως , μουσικά τουλάχιστον, απευθυνόταν σε μένα. Το κοινό που σκόπευε αρχικά και με το τραγούδι Like a Virgin που την έκανε γνωστή σε όλο τον κόσμο, ήταν τα νεαρά κορίτσια που μόλις είχαν χάσει την παρθενιά της ή που σκόπευαν να την χάσουν προσεχώς. Θυμάμαι τότε, τον καιρό που είχε πρωτο εμφανιστεί, την εποχή που η Σίντυ Λώπερ ήταν ήδη μια μεγάλη ποπ σταρ κυρίως με το τραγούδι της Girls just wanna have fun είχα διαβάσει την άποψη ενός μουσικοκριτικού σε ένα εγγλέζικο περιοδικό που εν ολίγοις έλεγε πως « η Σίντυ Λώπερ είναι και θα παραμείνει η μεγαλύτερη ποπ-σταρ. Η Μαντόννα θα έχει εξαφανιστεί σ’ ένα χρόνο». Περισσότερο έξω δεν θα μπορούσε να πέσει. Η Σίντυ Λώπερ ήταν εκείνη που εξαφανίστηκε, ενώ η Μαντόννα παρά τα πενήντα χρόνια της παραμένει η μεγαλύτερη ποπ-σταρ. Από τότε και μέχρι σήμερα, ενώ ποτέ δεν αγόρασα κάποιο δίσκο της, παρακολούθησα την Μαντόννα να σκαρφαλώνει στην κορυφή, να σκανδαλίζει τον κόσμο άλλοτε με τα τραγούδια, άλλοτε με τις εμφανίσεις και άλλοτε με την αντισυμβατική συμπεριφορά της. Και αν και ποτέ δεν κέντρισε το ενδιαφέρον μου, ούτε καλλιτεχνικά, ούτε με κανέναν άλλο τρόπο, εν τούτοις το φαινόμενό της και από άποψη σημειολογική, μου ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Για την προσωπική μου άποψη, γούστα είναι αυτά, στον καθ΄ ένα αρέσει ότι του αρέσει, σαν γυναίκα δεν μου κέντρισε ποτέ το ενδιαφέρον. Αν και μικροκαμωμένη, είναι αρκετά καλοφτιαγμένη, αλλά τίποτα πάρα πάνω. Το σώμα με τα χρόνια και από την σχεδόν καθημερινή άσκηση, έχει αποκτήσει μια κάπως αντρική μυϊκή διαμόρφωση, με τονισμένους ώμους και μπράτσα και κάπως αντρικούς γλουτούς. Μακάρι βέβαια να τις έμοιαζαν και άλλες πενηντάρες. Αναμφισβήτητα διατηρείται απίστευτα καλά για την ηλικία της και από σωματικό τόνο θα έβαζε κάτω και εικοσάρες. Η φωνή της, σωστή μεν, δεν έχει ούτε ιδιαίτερη χροιά, ούτε μεγάλη τονική ευελιξία. Ο τρόπος που χορεύει, δεν θα της επέτρεπε ποτέ να γίνει, τίποτα περισσότερο από μια χορεύτρια συνοδείας. Πως είναι δυνατόν λοιπόν μια κοπέλα προικισμένη με μάλλον συνηθισμένα χαρίσματα, να γίνει πρώτη και να παραμένει πρώτη επί δυο δεκαετίες;

Για όλα υπάρχει μια εξήγηση. Ακόμη και εκείνοι που ίσως δεν την συμπαθούν ιδιαίτερα θα έπρεπε να παραδεχτούν, πως η Μαντόννα μπορεί να υστερεί σε πολλά άλλα, αλλά έχει ένα ταλέντο μάλλον μοναδικό. Είναι καλύτερη ίσως επικοινωνιολόγος της εποχής μας . Δεν υπάρχει ίσως άλλος στην εποχή μας διεθνώς, εκτός πιθανόν από τον ΄Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ, μια εποχή που η επικοινωνία αποτελεί μια καινούργια μεγάλη επιστήμη, που να έχει καταφέρει να «πουλήσει» τόσο καλά αυτά που διέθετε. ΄Όπως και ο Σβαρτζενέγκερ, που έχοντας σαν εμφανές εφόδιο μόνο το καλογυμνασμένο κορμί έφτασε κάποια εποχή να γίνει ο μεγαλύτερος εμπορικός σταρ και Κυβερνήτης σήμερα στην Καλιφόρνια, ενώ πολλοί θα τον έβλεπαν και Πρόεδρο αν δεν απαγορευόταν από την νομοθεσία των ΗΠΑ, λόγω της αυστριακής του υπηκοότητας, έτσι και η Μαντόννα κατάφερε να «επικοινωνήσει» καλύτερα από κάθε άλλη τον εαυτό της, για να τον μετατρέψει σε ένα προϊόν αξίας αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Με πρώτον διδάξαντα τον ΄Αντυ Γουώρχολ, που κατάφερε με επιχρωματισμένες και γυρισμένες στο κοντράστ φωτογραφίες να θεωρείται και να είναι ο μεγαλύτερος ποπ ζωγράφος της εποχής μας, στη διάρκεια της οποίας η «επικοινωνία», έγινε μια από τις βασικές οικονομικές παραμέτρους. Δεν ήταν το ίδιο το προϊόν που είχε πια τόσο μεγάλη σημασία, όσο το πώς θα το επικοινωνήσεις. Το κάθε τι πια δεν αξίζει όσο αξίζει, αλλά όσο θα το πουλήσεις. Και αν καταφέρεις, κατά το κοινώς λεγόμενο, να πουλήσεις και φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ακόμη καλύτερα για σένα. Και η Μαντόννα στον τομέα αυτόν αποδείχτηκε καλύτερη απ΄ όλους.

Πολλοί ίσως να νομίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι ίσως απλό και εύκολο. Αλλά δεν είναι. Προϋποθέτει μυαλό, ανάγνωση της εποχής και προσγειωμένη αντίληψη. Και αυτά η Μαντόννα σίγουρα τα διαθέτει. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της και απαντώντας σε ερώτηση για τη μεγάλη διάρκεια της καριέρας της είπε η Μαντόννα. « Μην παίρνετε τον εαυτό σας πολύ σοβαρά. Αυτή τη συμβουλή θα έδινα. Γιατί όταν παίρνεις τον εαυτό σου πολύ σοβαρά, είναι δύσκολο να έχεις διάρκεια. Είναι καλό να έχεις μια αίσθηση του χιούμορ για τα πράγματα. Και μια αίσθηση ειρωνείας. Και να μην παίρνεις τίποτα πολύ σοβαρά. Τότε μπορείς να ξεπεράσεις και τα πάνω και τα κάτω της ζωής. Και να διαβάζετε πολλά βιβλία».

Και για να επιστρέψουμε στο σήμερα και στον καινούργιο της δίσκο. Για το Hard Candy η Μαντόννα προτίμησε μια σίγουρη λύση, πραγματοποιώντας κατά κάποιο τρόπο μια επιστροφή στα βασικά. Δηλαδή τα χορευτικά κομμάτια και τις σίγουρες μελωδίες. Για να το πετύχει αυτό απέφυγε τους μαθητευόμενους μάγους και προτίμησε να γράψει τα κομμάτια του δίσκου της μαζί με τον Τζάστιν Τίμπερλέϊκ και τον Φάρελ Γουΐλιαμς, ενώ για την παραγωγή χρησιμοποίησε έναν από τους πιο πετυχημένους της εποχής, τον Τίμπαλαντ. Είναι ένας καλός δίσκος ,όπως και όλοι σχεδόν οι 10 προηγούμενοι, χωρίς τίποτα πάρα πάνω. ΄Εχει όμως πάνω στο εξώφυλλο το όνομα «Μαντόννα». Και αυτό ως τώρα τουλάχιστον ήταν αρκετό.