Το άλογο του Καλιγούλα

Την εποχή της εκλογής του Κώστα Σημίτη στη θέση του Πρωθυπουργού, όσοι ενδιαφέρονταν για την ανάδειξή του σε αυτό το πόστο, είχαν καταφέρει να «περάσουν» το προφίλ του «κατάλληλου- διαχειριστή». Ο χαρακτηρισμός ήταν απόλυτα σωστός. Τώρα θα μάθουμε και για ποιους ήταν ο «κατάλληλος- διαχειριστής».

Ο Γάϊος Ιούλιος Καίσαρ Γερμάνικους, έζησε μόνο 29 χρόνια, που όμως αποδείχτηκαν αρκετά για να αφήσουν το όνομά του στην Ιστορία. ΄Η μάλλον το παρατσούκλι του «Καλιγούλας», από τη λατινική λέξη caliga , τα στρατιωτικά υποδήματα που ο Καλιγούλας φορούσε από τότε που ήταν ακόμη παιδί. Ο Καλιγούλας ήταν ο τρίτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας μετά τον Αύγουστο και τον Τιβέριο και ο Τιβέριος λίγο πριν πεθάνει τον υπέδειξε ως κληρονόμο του μαζί με τον ανιψιό του Τιβέριο. Οι συγκλητικοί εκείνης της περιόδου όμως έσπευσαν να εκλέξουν τον Καλιγούλα ως το μόνο αυτοκράτορα ελπίζοντας πως θα ήταν πιο «διαχειρίσιμος» και λόγω του νεαρού της ηλικίας του και της απειρίας και θα μπορούσαν έτσι να ανατρέψουν τις πολιτικές του προκατόχου του, που ήθελε να παραμερίσει τη σύγκλητική τάξη, που παρέμενε μια ηγετική δύναμη στη διακυβέρνηση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η επιλογή τους ήταν μάλλον αφελής για ανθρώπους της εξουσίας, που θα έπρεπε να γνωρίζουν πως η εξουσία τρελαίνει τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν έχουν και μια τάση προς τη σχιζοφρένεια , όπως ο Καλιγούλας. Ο Καλιγούλας μόλις εξελέγη, σε πολύ νεαρή ηλικία, άφησε την παραφροσύνη του να τον κυριεύσει, κάτι που θα συνέβαινε στον καθένα, αν έμπαινε σε πολύ νεαρή ηλικία στους εσωτερικούς διαδρόμους της εξουσίας. ΄Ηταν τέτοια η απέχθεια του Καλιγούλα για τους συγκλητικούς που τον είχαν εκλέξει, που το κύριο γεγονός της περιόδου που διατήρησε την εξουσία, ήταν το συμβολικό μήνυμα που θα έστελνε στις επόμενες γενιές εξουσιαστών. Η ανακήρυξη από τον Καλιγούλα του αλόγου του ως συγκλητικού ήταν και η μεγάλη κληρονομιά του Καλιγούλα στην Ιστορία. Αφού πρώτα δολοφόνησε και κατεδίωξε όσους μπορούσε ο Καλιγούλας έπεσε και αυτός, όπως γίνεται σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, θύμα συνωμοσίας από τους συγκλητικούς που τον είχαν εκλέξει και δολοφονήθηκε από τον χιλίαρχο Κάσσιο Χαιρέα, που κι αυτός με τη σειρά του καταδικάστηκε σε θάνατο, από τον διάδοχο του Καλιγούλα Τιβέριο Κλαύδιο. Αυτή είναι συνήθως η μοίρα των χιλίαρχων. Αλλά το μήνυμα του Καλιγούλα ζει και βασιλεύει. Η δε Ρώμη θα ζει και θα βασιλεύει πάντα…

Το 1995 οι «συγκλητικοί» του Πασόκ είχαν πέσει σε μεγάλη περισυλλογή. Ο «αυτοκράτορας» Ανδρέας ήταν βαριά άρρωστος και λίγοι ήταν εκείνοι που του έδιναν έναν ακόμη χρόνο ζωής. Το πρόβλημα δεν ήταν αυτό. Το πρόβλημα ήταν ακόμη ζωντανός και όσο ζούσε θα μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε απρόβλεπτη κίνηση, από εκείνες που συνήθιζε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Θα μπορούσε για παράδειγμα έτσι όπως είχε περιπέσει σε γεροντοέρωτα να διορίσει διάδοχό του, ακόμη και τη «αυτοκράτειρα», πράγμα πολύ επικίνδυνο γενικώς. Υπήρχε λοιπόν ανάγκη για ένα σχέδιο πρώτης ανάγκης. Το οποίο θα είχε δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος θα αναλάμβανε την αφερεγγυοποίηση του «αυτοκράτορα» και του περιβάλλοντός του. Και το δεύτερο τη ανεύρεση του «κατάλληλου» διαδόχου. Το πρώτο σκέλος, που περιελάμβανε και κάποιες θυσίες αθώων, μπήκε σε εφαρμογή γρήγορα και από τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς άρχιζαν να εμφανίζονται σε περιοδικά άρθρα που έκαναν τον «αυτοκράτορα» κυριολεκτικά σκουπίδι, όπως και την «αυτοκράτειρα» να αποκτήσει ένα προφίλ που θα ταίριαζε περισσότερο σε πόρνη. Γι αυτό το πρώτο σκέλος θα πούμε περισσότερα κάποια άλλη φορά. Το δεύτερο σκέλος ήταν λίγο πιο περίπλοκο μια και ο διάδοχος, έπρεπε, για να είναι «κατάλληλος», να συγκεντρώνει περίεργα χαρακτηριστικά. ΄Όπως το να μπορεί να βηματίζει νευρικά κάτω από το κρεβάτι του, να παίρνει τα χάπια του ανελλιπώς και να μπορεί να κάνε κολοτούμπες όποτε αυτό κρινόταν απαραίτητο.

Στις αρχές του 1996 και ενώ ο Ανδρέας βρισκόταν στο θάλαμο της εντατικής, ο Κώστας Σημίτης εξελέγη Πρωθυπουργός και λίγο αργότερα, στο Συνέδριο, Πρόεδρος του Πασόκ, ενώ ο Ανδρέας πέθαινε εκείνες τις μέρες λες και ήθελε συμβολικά να δείξει κάτι. Η περίοδος της διακυβέρνησης Σημίτη εξελίχθηκε σε μια ωραία ατμόσφαιρα, με συνήθη κατάληξη τα νησιά Κέϊμαν, τον Άγιο Βικέντιο και άλλους εξωτικούς προορισμούς. Αυτός άλλωστε ήταν και ο σκοπός της εκλογής του Σημίτη και γι αυτό ο χιουμοριστικός χαρακτηρισμός του ως «καταλληλότερος». Η περίοδος Σημίτη εκτός από την ωραία ατμόσφαιρα είχε και δυο –τρία αξιοσημείωτα περιστατικά, όπως την απότομη άνοδο και πτώση του Χρηματιστηρίου, μια μεγάλη ληστεία στην οποία οδηγήθηκαν εκατομμύρια μικροεπενδυτών, ως πρόβατα επί σφαγή, χωρίς καμιά δικλείδα ασφαλείας. Και τον νόμο-μνημείο της διαπλοκής δηλαδή τον Νόμο 3126/ 2003, περί ευθύνης Υπουργών, που παραγράφει τις υπουργικές ληστείες σε πέντε χρόνια και με τις διάφορες υποσημειώσεις του καθιστά πρακτικά αδύνατη τη δίωξη των όποιων ληστών-υπουργών. Ο Σημίτης έκλεισε τη θητεία του με εκείνη την ταιριαστή για την περίπτωσή του αποχώρηση-φυγή, που έβρισκε σύμφωνους τους ανωτέρους του. Ο Σημίτης θα μείνει στην Ιστορία, όπως έμεινε και το άλογο του Καλιγούλα. Σε λίγο θα μάθουμε ποιος ήταν και ο αντίστοιχος Καλιγούλας αυτής της ωραίας ατμόσφαιρας, όπως και οι «συγκλητικοί» που τον εξέλεξαν.

Αυτή την εποχή οι «πραιτωριανοί» όλων των διακυβερνήσεων, οι παρουσιαστές και αναλυτές των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων, τρίβουν τα χέρια τους για την απέραντη θεματολογία που τους έδωσε το σκάνδαλο της Ζήμενς, που πιθανόν και να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές σύντομα. Έχω μια προσωπική ερώτηση για τον αρχηγό τους. Που βρισκόταν όλους αυτούς τους μήνες , όταν ο Τάσος Τέλογλου έκανε τις αποκαλύψεις πριν σκάσουν οι βόμβες; Που βρισκόταν όταν επί χρόνια η Αριστέα Μπουγάτσου έκανε τα πολύ ενδιαφέροντα ρεπορτάζ της, με τα οποία δεν ασχολήθηκε κανείς εκτός από την εφημερίδα της; Που βρισκόταν τόσα χρόνια, που το Αντί και ο εκδότης του έκαναν τον αγώνα τους μέχρι τελικά να πέσουν; Ποιοι φταίνε περισσότερο, οι κλέφτες που κάνουν τη δουλειά τους ή οι δημοσιογράφοι που δεν κάνουν τη δουλειά τους; Αλλά πώς να κατηγορήσεις τους δημοσιογράφους, όταν έχουν καναλάρχες-συγκλητικούς…