Pleased To Meet You

Please allow me to introduce my self,
I am a man of wealth and taste
I ‘ve been around for a long long year
Stole many a man’s soul and faith
And I was around when Jesus Christ
Had his moment of doubt and pain…

Το πρωΐ της 31ης Μαΐου, ημέρα Σάββατο, ξύπνησα νωρίς, όπως ξυπνάω αυτό τον καιρό, λίγο κουρασμένος και λίγο «ξεφούσκωτος» από ενέργεια. Το προηγούμενο βράδυ είχα ρίξει μια τελευταία ματιά στα θέματα του πρώτου τεύχους του Κλικ, που θα «ανέβαινε» στο Ιντερνετ, τα μεσάνυχτα του Σαββάτου και έτσι είχα ολόκληρη τη μέρα χωρίς υποχρεώσεις. Δεν έχω πια αγωνία, ούτε ανυπομονησία, όταν ξεκινάει κάτι καινούργιο. Υπάρχουν καλές ιδέες και κακές ιδέες. Μια καλή ιδέα, εκτελεσμένη σωστά και αν το timing είναι σωστό, συνήθως θα αποδώσει. Η πιο απαραίτητη προϋπόθεση όμως είτε για δουλειές πρόκειται, είτε για προσωπικά, είτε για οτιδήποτε άλλο, είναι η Τύχη. ΄Όλα τα πλεονεκτήματα να έχεις, αν δεν έχεις και την κατάλληλη Τύχη, ξέχασέ το. Και κανένα πλεονέκτημα να μην έχεις, αν σε θέλει η Τύχη σου, όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί. Τα πράγματα συμβαίνουν ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και τους φόβους μας. Εν ολίγοις το Πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Για μένα εκείνο το πρωΐ, το Πεπρωμένο έγραφε πως είχα μια ελεύθερη μέρα. Θα πήγαινα τη μικρή κόρη μου για μπάνιο σε μια πισίνα, βορείως. Η μεγάλη, η Αφροδίτη είχε κάτι να κάνει ,ε τη μητέρα της. Μετά από λίγο βρισκόμουν με την μικρή κόρη, τη Δέσποινα, στο εν λόγω κλαμπ και έβαλα τη μικρή στην πισίνα για τα παιδιά. Καθώς τα παιδιά πλατσούριζαν κάτω από την προσοχή, της νεαρής ναυαγοσώστριας, που οπτικώς είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια την πισίνα, είχα την πολυτέλεια να αφεθώ στα κύματα μιας ελαφριάς αφηρημάδας, που είναι και η συνηθισμένη μου κατάσταση, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα ιδιαίτερο. Απλώς παρατηρώντας. Κοίταζα μια τη μικρή πισίνα με τα πιτσιρίκια που πλατσούριζαν και μια τη μεγάλη πισίνα για τους ενήλικες, όπου κολυμπούσαν μεγάλοι όλων των ηλικιών και μερικοί ακόμη μεγαλύτεροι, όλων των ηλικιών. Το περσινό καλοκαίρι το είχα περάσει ολόκληρο στο γραφείο μου, μόνο τα βράδια έβγαινα για να φάω κάτι, ήταν το πρώτο καλοκαίρι που δεν έκανα ούτε ένα μπάνιο κι έτσι είχα αφεθεί με ευχαρίστηση στον ήλιο που είχε αρχίσει να καίει.

Μετά από λίγο ήμουν έτοιμος. Αν μου έβαζαν και μερικές πατάτες τριγύρω θα μπορούσαν να με σερβίρουν. Ο ήλιος εκτός από την μελανίνη όμως, φαίνεται πως είχε δραστηριοποιήσει και το φιλοσοφικό μέρος του εγκεφάλου μου. Για πότε τα πιτσιρίκια θα βρεθούν στην μεγάλη πισίνα και οι μεγάλοι στην ακόμη μεγαλύτερη πισίνα, από την οποία ποτέ δεν βγαίνεις, ούτε που θα το καταλάβουμε , σκεφτόμουν καθώς έκανα συγχρόνως και μια βουτιά, η οποία είχε και το πλεονέκτημα να διακόπτει αυτές τις σκέψεις. Και έτσι μεταξύ μικρής και μεγάλης πισίνας πέρασε η ώρα και ο ήλιος άρχισε να γέρνει. Κατά τις πέντε εμφανίστηκε και η Ευγενία με την Αφροδίτη. H Ευγενία θα έφευγε σε λίγο. Θα πήγαινε να πιει καφέ με τις φίλες της. Είναι πολύ καλό για την Ευγενία, που στην δύσκολη εποχή που περάσαμε, η τύχη της έφερε μερικές καλές φίλες. Μεγάλο πράγμα οι φιλίες. Είχα και εγώ την τύχη στη ζωή μου να συναντήσω μερικούς καλούς φίλους. Σπάνιο και δυσεύρετο πράγμα οι καλοί φίλοι. Αν συναντήσουμε έστω και δέκα στη ζωή μας, πάλι καλά είναι. Η φιλία είναι το πιο κοντινό στον έρωτα συναίσθημα , μια και τα δυο προκαλούν την έκκριση ενδορφινών στον εγκέφαλό μας, δηλαδή μας κάνουν να αισθανόμαστε ευφορικά. Οι αιτίες που προκαλούν το συναίσθημα της φιλίας είναι τόσο «μυστηριώδεις», όσο και αυτές που προκαλούν τον έρωτα. Στον μεν έρωτα, κυρίαρχο ρόλο παίζει η σωματική και ψυχική έλξη για το άλλο άτομο, κάποια νοητική σχέση και διάφορα άλλα, που ποικίλουν από σχέση σε σχέση. Στην αρχή μιας φιλίας εκείνο που παίζει ρόλο, είναι η νοητική επαφή, η δυνατότητα εξομολόγησης των «μυστικών» μας, η εμπιστοσύνη και διάφορα άλλα που και εδώ ποικίλουν από σχέση σε σχέση, όπως για παράδειγμα το να περνάμε φάση παρόμοιων προβλημάτων και γενικά η δυνατότητα «παρηγοριάς». Η φιλία όπως και ο έρωτας δημιουργούν μια συσσώρευση ενέργειας, που έχει ανάγκη συχνής «εκτόνωσης». Στον έρωτα, η εκτόνωση αυτή των συναισθημάτων γίνεται μέσα από το σεξ. Στις φιλίες η εκτόνωση της ενέργειας γίνεται μέσα από το γέλιο. Η δυνατότητα του να καταλαβαίνουμε τον κόσμο μέσα από το ιδιότυπο χιούμορ που δημιουργεί η κάθε φιλική σχέση παίζει κυρίαρχο ρόλο. Και το γέλιο είναι ένα από τα πιο δυνατά φάρμακα που παράγουν οι φιλίες. Τον καιρό που εγώ είχα γονατίσει, η Ευγενία είχε την καλή τύχη να έχει μερικές καλές φίλες ΄Όταν ένα μέλος της οικογένειας γονατίσει, δεν είναι ανάγκη να τους πάρει όλους μαζί. Καθώς κοιτούσα προς τα κάτω εκείνη την εποχή, ήξερα πως οι φιλίες της θα της έδιναν τη δύναμη που χρειαζόταν. Θα έμενε τουλάχιστον όρθια για να φροντίσει τα παιδιά.

Και έτσι πέρασε και εκείνο το απόγευμα.

Λίγο αργότερα πήγα τα παιδιά στην Ευγενία και μετά γύρισα σπίτι μου και κάθισα στο μικρό σαλόνι. ΄Ανοιξα την τηλεόραση και σε κάποιο κανάλι πέτυχα την ταινία «Ρόκυ Μπαλμπόα» με τον κάπως γερασμένο Συλβέστερ Σταλόνε. «Τίποτα δεν θα σε χτυπήσει περισσότερο από την ίδια τη ζωή» έλεγε σε κάποια σκηνή ο Σταλόνε, στον κινηματογραφικό γιο του « και αυτό που θα σε κάνει να γίνεις άντρας και να γίνεις ο εαυτός σου, είναι το να μάθεις να τρως τα χτυπήματα και να συνεχίζεις». Η νύχτα είχε σχεδόν πέσει όταν τέλειωσε η ταινία. Κάθισα για λίγη ώρα στο σκοτεινό σαλόνι. Το Κλικ θα «ανέβαινε» στο ΄Ιντερνετ, τα μεσάνυχτα ακριβώς, δηλαδή σε κάτι λιγότερο από τρεις ώρες. Σκέφτηκα να συναντήσω την καινούργια «γέννηση» του Κλικ παρέα με κάποιους παλιούς φίλους. Αλλά αυτόν τον καιρό δεν θέλω γενικά παρέες και φίλους. ΄Ετσι θα συναντούσα κάποιους θεωρητικά «φίλους». Θα πήγαινα να δω το Shining a Light του Σκορτσέζε με τους Ρόλλινγκ Στόουνς. Μετά από λίγη ώρα βρισκόμουν στο Mall στο Μαρούσι, όπου γενικώς αισθάνομαι κάπως εκτός τόπου και χρόνου, ίσως και γιατί είχα κακομάθει με το Village, όπου καθώς έγραφα ένα κομμάτι για κάποιο περιοδικό, σταματούσα, πεταγόμουν δίπλα, έβλεπα μια ταινία , γύριζα πίσω και συνέχιζα να γράφω. Εν πάση περιπτώσει καλό είναι και το Mall. Η ταινία θα άρχιζε στα δέκα και θα τέλειωνε στις δώδεκα και κάτι.

Καθώς έσβησαν τα φώτα σκεφτόμουν πως μια και είχαν έρθει έτσι οι συμπτώσεις και καθώς τη στιγμή που θα γεννιόταν το Κλικ, η ταινία δεν θα είχε ακόμη τελειώσει και καθώς επρόκειτο για την κινηματογράφηση κάποιου κονσέρτου των Στόουνς στην Νέα Υόρκη, θα έβαζα στον τίτλο και στον πρόλογο αυτού του σημειώματος, κάποιους από τους στίχους, όποιου τραγουδιού των Στόουνς, θα τύχαινε να παίζει στις δώδεκα ακριβώς . Και μετά θα έβλεπα τι θα έγραφα πάρα κάτω. ΄Αλλωστε συνήθως από άλλο θέμα ξεκινάω και σε άλλο καταλήγω. Σε λίγο η ταινία άρχισε. «Jumping Jack Flash, ye,ye,ye” και τα λοιπά. Η επιλογή των τραγουδιών που έγινε γι αυτό το κονσέρτο και κατά συνέπεια ήταν αυτά που κινηματογραφήθηκαν δεν ήταν και η καλύτερη που θα μπορούσε να γίνει. Αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία εκείνη την ώρα. Και το θέμα της ταινίας ήταν άλλο, όπως και αυτό που με ενδιέφερε. Και έτσι πέρασε η ώρα. Κατά τις δώδεκα παρά τέσσερα λεπτά η οθόνη σκοτείνιασε, καθώς τα φώτα στο θέατρο που γινόταν η συναυλία έσβησαν. Μέσα στο σκοτάδι άρχισε να ακούγεται ο ήχος από τα μπόνγκο και τα ντράμς. Νταπα, ντούπα,νταπα ντούπα νταπα ντουπ. Σε λίγο όλο το θέατρο είχε αρχίσει να τραγουδάει μέσα στο σκοτάδι. «Ου-ουου,ου-ουπου». «Κοίτα να δεις» σκέφτηκα.

Ο Μικ Τζάγκερ βγήκε από την πόρτα πίσω από τους θεατές, φορώντας κάτι ανάμεσα σε μακρύ παλτό και κάπα, όπως απαιτεί ο ρόλος του γι’ αυτό το τραγούδι και διέσχισε το διάδρομο ανάμεσα στα καθίσματα, προχωρώντας προς τη σκηνή και τραγουδώντας μαζί με τους θεατές. «Ου-ουου,οθ-ουου». Ανέβηκε στη σκηνή καθώς τα φώτα φώτισαν και πάλι την αίθουσα. Το τραγούδι ξεκίνησε. "Please allow me to introduce my self. I’m a man of wealth and taste. I’ve been around for a long long year, stole many a man’s soul and faith. I was around when Jesus Christ, had his moment of doubt and pain….. Pleased to meet you, hope you guessed my name". Την ώρα που το ρολόϊ έδειχνε δώδεκα, ο Κηθ Ρίτσαρντς έπαιζε το σόλο του, ενώ ο Μικ Τζάγκερ χοροπηδούσε πάνω κάτω. «Όπως νομίζεις» σκέφτηκα. Την ίδια στιγμή σε κάποια άλλη γωνία της πόλης η Λύντια πατούσε ένα κουμπί και το Κλικ ανέβαινε στο ΄Ιντερνετ… H ταινία τελείωσε περίπου είκοσι λεπτά αργότερα. Είχα αρκετή ώρα μπροστά μου κι έτσι κάθισα σε ένα καφέ και άναψα ένα τσιγάρο. Κοίταζα αφηρημένος κάποια emos που ως συνήθως λόγω κόμμωσης κάνουν εξάσκηση στο πως είναι η ζωή, όταν τη βλέπεις μόνο με το ένα μάτι. Είναι και η ασθένεια πολλών κριτικών του κινηματογράφου να βλέπουν την ταινία μόνο με το ένα μάτι. Κι έτσι δεν βλέπουν τα μισά από αυτά που ήθελε να πει ο ποιητής. Ο Σκορτσέζε, με την ταινία για τους Στόουνς, δεν ήθελε να κάνει απλώς να κάνει ένα ντοκυμαντέρ για το πώς είναι οι Στόουνς σήμερα πάνω στη σκηνή καθώς διανύουν την έκτη δεκαετία της ζωής τους.

Ηθελε να πει και για το πώς μας αλλοιώνει ή δεν μας αλλοιώνει ο χρόνος. ΄Όταν είχαν πρωτοβγεί οι Στόουνς, το δικό μου γούστο με οδηγούσε στους Μπητλς και τη μουσική τους. Επί πλέον οι Μπητλς έμοιαζαν και με πιο καλά παιδιά, ενώ οι Στόουνς έμοιαζαν και αλήτες και εγώ εκείνη την εποχή ήμουν ένα καλό παιδί, ή έτσι νόμιζα. Στην πορεία οι Μπητλς εξελίχτηκαν και μουσικά και προσωπικά, με αποτέλεσμα να γράψουν σε εκείνα τα μόλις επτά χρόνια της πορείας τους, την καλύτερη μουσική του είδους που έχει γραφτεί μέχρι τώρα. Στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι δεν είχαν και τόσο ισχυρό χαρακτήρα, καθώς άφησαν τις γυναίκες της ζωής τους, να καθορίσουν την υπόλοιπη ζωή τους. Ο Μακ Κάρτνευ άφησε την Λίντα Κόντακ να καθορίσει τη ζωή του, ενώ ο Λένον την Γιόκο ΄Ονο. Κι έτσι η καλύτερη και πιο δημιουργική δυάδα που δημιούργησε ποτέ αυτός ο χώρος, χώρισε. Ο Λένον με παρέα τη Γυόκο ΄Ονο ανακατεύτηκε με την πολιτική και το πλήρωσε με τη ζωή του, ενώ ο Μακ Κάρτνεϋ, έγινε αρχικά ο κυριος Πωλ Μακ Κάρτνεϋ και στη συνέχεια ο σερ Πωλ Μακ Κάρτνεϋ. ΟΙ Ρόλλινγκ Στόουνς ανέβηκαν πάνω στη σκηνή παίζοντας ροκ εν ρόλ και μετά ξέχασαν να κατέβουν. ΄Ότι κι αν συνέβαινε στη ζωή τους, από μία άποψη οι Στόουνς έμεναν πάνω στη σκηνή παίζοντας ροκ εν ρολ.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν και οι Μπητλς είχαν διαλυθεί εν τω μεταξύ, ο Κηθ Ρίτσαρντς και ο Μικ Τζάγκερ έγιναν ένα άτομο με δυο εκφράσεις, όπως συμβαίνει συχνά σε πολλούς φίλους χωρίς να το καταλαβαίνουν. Ο Μικ Τζάγκερ έγινε το πρόσωπο που χοροπηδούσε μπροστά τραβώντας τα φώτα της δημοσιότητας στην όψη αυτού του ατόμου, ενώ το υπόλοιπο μέρος αυτού του ατόμου, ο Κηθ Ρίτσαρντς που ήταν και το πιο ισχυρό και ουσιαστικό, έμενε στη σκιά χαράζοντας την πορεία και την μορφή του συγκροτήματος. Ο Κηθ Ρίτσαρντς πέρα από την ολοκληρωμένη προσωπικότητά του, είναι μάλλον το φάντασμα ενός πειρατή της Καραϊβικής, που, από τα κουρσέματα των πλοίων, βρέθηκε ξαφνικά σε μια σκηνή παίζοντας ροκ εν ρολ. Εδώ και χρόνια από τότε που οι Ρόλλινγκ Στόουνς είχαν έρθει στην Αθήνα πριν μια δεκαετία, έχω καταλάβει πως αγαπάω του Ρόλλινγκ Στόουνς γιατί έμειναν αυτό που ήταν, όπως και πολλοί από τους παλιούς φίλους συναντάω αυτόν τον καιρό. Η ζωή είναι μεγάλη περιπέτεια που θα την περάσουμε-την περιπέτεια- θέλουμε δεν θέλουμε. Η ζωή είναι σκληρή και άλλοτε πέφτει επάνω μας σαν βράχος και άλλοτε σαν θάλασσα. Το τι είμαστε στ΄ αλήθεια δεν φαίνεται παρά μόνο στη μεγάλη πορεία μας μέσα στο χρόνο. Οι άνθρωποι είναι σαν το κρασί. ΄Αλλοι με το χρόνο γίνονται καλύτεροι και άλλοι γίνονται ξύδι. Καθώς περνάνε τα χρόνια βλέπω πως αγαπώ τους ανθρώπους που η μεγάλη περιπέτεια δεν τους έκανε κάτι άλλο, από αυτό που νόμιζαν οι ίδιοι πως ήταν. Το μέταλλο ζεστάθηκε, κρύωσε, πυρακτώθηκε και ξανακρύωσε, αλλά έμεινε το ίδιο μέταλλο. Σε άλλους το μέταλλο άλλαξε, ή απλώς έφυγε το εξωτερικό στρώμα και φάνηκε τι ήταν από κάτω.

Καλά έκανε ο Σκορτσέζε και γύρισε τη ταινία, γιατί πιθανόν να μην ξαναέχει άλλη ευκαιρία. ΄Ετσι όπως χοροπηδάει ο Μικ Τζάγκερ και τρέχει πάνω κάτω στη σκηνή, όπως έτρεχε και πριν από σαράντα πέντε χρόνια, μπορεί να του φύγει κάποια στιγμή κάνα πόδι, ή μπορεί ο Κηθ Ρίτσαρντς να νομίσει πάλι πως είναι καρύδα και να πέσει από κάνα δέντρο.

΄Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο η ώρα είχε πάει σχεδόν δύο. Εβαλα μπρος στη μηχανή, άναψα ένα τσιγάρο και ξεκίνησα μέσα στη νύχτα. Το cd άρχισε να παίζει…
Pleased to meet you,
Hope you guessed my name…