Turba -O εφιάλτης στα γαλλικά.

Eνα εκκωφαντικό «μπαμ» ακούστηκε κατά τη διάρκεια της παράστασης και η εικόνα ενός απελπισμένου θεατή, ο οποίος έχει φτάσει στα όριά του και προσπαθεί μανιωδώς να ξεφύγει από τα στενά καθίσματα και τις απότομες σκάλες του θεάτρου, μου ήρθε στο μυαλό.

Έχετε ποτέ δει τον κλασσικό εφιάλτη, όπου κάτι τραγικό συμβαίνει, αλλά είναι αδύνατον να δραπετεύσεις, νιώθεις σαν να μην μπορείς να κουνηθείς;
΄Ετσι ακριβώς θα περιέγραφα το κυρίαρχο συναίσθημα μου κατά τη διάρκεια αυτής της παράστασης με τον τίτλο «Τurba», της χορογράφου Magie Maren. Το συναίσθημα που θα έκανες τα πάντα να ξεφύγεις αλλά είσαι εγκλωβισμένος. Η τιμή του εισιτηρίου ήταν 30 ευρώ και 15 ευρώ το φοιτητικό, αλλά το κόστος ευκαιρίας (θυσία/ κέρδος), την ξεπερνούσε κατά πολύ. Θα έδινα και τα τριπλά χρήματα για να μην είχα δει αυτήν τη παράσταση.
Θα ήταν εύλογο το ερώτημα, μα τι στο καλό ήταν τόσο φοβερό σε αυτήν την ομάδα χορού; Πρωταρχικά θα απαντούσα, ότι δεν είχε χορό ούτε για δείγμα, παρά μόνο κάτι ζόμπι, που προχωρούσαν μπρος -πίσω απαγγέλλοντας ασυνάρτητους στίχους σε Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Πορτογαλικά και Ελληνικά.

Αυτή η ομάδα χορού έκανε τα πάντα - περπατούσε, τραγουδούσε, φώναζε -εκτός βέβαια από το να χορεύει. Πάντως αν πέσουν έξω χρηματικά, μπορούν να ανοίξουν φροντιστήριο ξένων γλωσσών.

Θα αναρωτιέστε φυσικά, κριτική δεν διάβασες πριν πας; Που πας ξυπόλυτη στα αγκάθια; Και θα σας πω ότι πάω στοίχημα, πως ούτε αυτός που έγραψε την κριτική, είχε δει την παράσταση (ευτυχώς για εκείνον). «Η δημιουργία για αυτήν, δεν είναι παρά μια πράξη αντίστασης στην κανονικότητα», λέει ο κριτικός και αυτό τα λέει όλα.

«Πρόκειται για ένα ρυθμό που γεννιέται μέσα από το χάος, με χειμαρρώδεις μεταπτώσεις, κλυδωνισμούς, θλιμμένα ή ενθουσιώδη περάσματα», λέει η Γαλλίδα χορογράφος και αναρωτιέμαι τι είχε πιει πριν συλλάβει αυτή τη μη- χορογραφία. Δηλαδή, δέκα άνθρωποι που κάνουν μπρος- πίσω, κρατώντας τη μια υφάσματα, την άλλη δέντρα και αλλάζουν ρούχα επί σκηνής, είναι όλα τα πάρα πάνω; Πάντως ο φωτιστής ήταν καλός!

Με το που τέλειωσε η παράσταση ξέσπασε ένας χείμαρρος χειροκροτημάτων και παρατήρησα ότι όλοι οι θεατές, ήταν πλημμυρισμένοι από ένα κύμα ευτυχίας και ανάμεσα σ’ αυτούς και εγώ και οι φίλοι μου. Και αναρωτήθηκα, μας άρεσε τόσο πολύ και δεν το ξέραμε ή χαρήκαμε που επιτέλους τέλειωσε; Όταν είδα 30 θεατές να φεύγουν χωρίς να χειροκροτούν, την ώρα που υποκλίνονταν οι «χορευτές», ήμουν πλέον σίγουρη ότι αυτή ήταν η πιο χαρούμενη στιγμή της παράστασης.

Το ενοχλητικό όλης αυτής της υπόθεσης είναι ότι λόγω έλλειψης έμπνευσης ή ίσως ταλέντου, ορισμένοι άνθρωποι-χορογράφοι δημιουργούν ασυνάρτητες παραστάσεις που στην ουσία, ούτε οι ίδιοι δεν θα κατανοούν (τουλάχιστον όταν είναι εντελώς ξεμέθυστοι). Δημιουργούν παραστάσεις τις οποίες θα μπορούσε κανείς να τις αποκαλέσει, οτιδήποτε άλλο εκτός από παραστάσεις χορού.

Ενημέρωσε μας ότι πρόκειται για απαγγελία ποιημάτων σε διάφορες γλώσσες, ότι πρόκειται για στρατιωτικούς βηματισμούς με επίδειξη δέντρων και υφασμάτων ή έστω πειραματική μουσική με εναλλαγές φωτισμού, αλλά όχι και χορός...

Πάντως, για να μην είμαστε και πλεονέκτες, κάτι κατάφερε να περάσει αυτή η παράσταση. Το συναίσθημα του εφιάλτη, όπου είσαι παγιδευμένος μέσα στο σκοτάδι και δεν μπορείς να ξεφύγεις με τίποτα!