Βγενόπουλος VS Κόκκαλη

Η φετινή χρονιά δείχνει πως θα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες, με επίκεντρο την κλασική μονομαχία Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού για τα πρωτεία.

Λίγο μετά το τέλος του αγώνα της εθνικής ομάδας της Ελλάδας με τη Σουηδία για το φετινό Euro, όλα τα Μέσα Ενημέρωσης, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, αφού έκαναν το ανάλογο «θάψιμο» στην ελληνική ομάδα για τον τρόπο που είχε παίξει, αναρωτιόντουσαν και τι σόϊ σύστημα ήταν αυτό που είχε παίξει η Ελλάδα, με τα μπακ και τα χαφ να αλλάζουν την μπάλα οριζοντίως , πέρα-δώθε, πέρα-δώθε , μέχρι να έρθει το ηλιοβασίλεμα. Σήμερα το Κλικ θα κάνει μια μεγάλη αποκάλυψη. Θα σας πει το όνομα αυτού του συστήματος, πρώτο από όλα τα ηλεκτρονικά και ηλεκτρικά μέσα ενημέρωσης. Το σπάνιο αυτό σύστημα λοιπόν, το οποίο είχε επιλέξει ο Ρεχάγκελ για εκείνο τον αγώνα, ονομάζεται «φιλοσοφικό» και είναι εμπνευσμένο από την αρχαία Ελλάδα. Την ώρα λοιπό που τα μπακ και τα χαφ, πηγαίνουν την μπάλα πέρα δώθε, οι υπόλοιποι συμπαίκτες, έχουν την ευκαιρία όχι μόνο να πιουν ένα καφεδάκι και να κάνουν ένα τσιγαράκι, αλλά και να σκεφτούν για την ματαιότητα της ζωής και να τηλεφωνήσουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα, παρ’ όλο που αυτό απαγορεύεται από τους κανονισμούς. Εξ άλλου και οι παίκτες πριν ξεκινήσει το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα είχαν δηλώσει καθαρά πως «δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα». Πολύ σωστή παρατήρηση, μια και ότι ήταν να αποδειχτεί, το απέδειξε ήδη η Ζήμενς. Φυσικά ο Ρεχάγκελ δεν ανακάλυψε το σύστημα αυτό μόνος. Η ιδέα του ήρθε παρακολουθώντας το ελληνικό πρωτάθλημα, όπου οι περισσότερες ομάδες ακολουθούν το σύστημα «τρεις εφτά είκοσι μία και ο παπάς τριανταμία». Το σύστημα επικράτησε τα τελευταία δέκα-δώδεκα χρόνια, καθώς οι περισσότερα είχαν συμπεράνει πως γιατί να κουραζόμαστε αφού στο τέλος το πρωτάθλημα θα το πάρει ο Κόκκαλης. Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, όπως όλοι γνωρίζουν το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα δεν είναι ποδοσφαιρικό. Είναι παραγοντικό.

Το πρωτάθλημα δηλαδή δεν το παίρνει η καλύτερη ομάδα, αλλά ο καλύτερος παράγοντας. Κάποτε καλύτερος παράγοντας ήταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, οπότε τα πρωταθλήματα τα έπαιρνε ο Παναθηναϊκός. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια καλύτερος παράγοντας έχει αναδειχτεί ο Κόκκαλης οπότε τα πρωταθλήματα τα έπαιρνε ο Ολυμπιακός. Ο Κόκκαλης έμαθε ποδόσφαιρο στην Ανατολική Γερμανία, όπως και διάφορα άλλα σπορ. Λόγω ιδιαίτερης εκφοράς του λόγου θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα και στις νταλίκες, αλλά τελικά τον κέρδισαν οι τηλεπικοινωνίες, μια και το ελληνικό πολιτικό σύστημα ανακάλυψε στο πρόσωπό του έναν άνθρωπο με σπάνια ψυχικά χαρίσματα. Επηρρεασμένος από τις παραγκουπόλεις στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, ο Κόκκαλης υπέθεσε πως ο Ολυμπιακός θα έπαιζε καλύτερα, αν υπήρχαν και μερικές παράγκες τριγύρω και έτσι φανέρωσε και την κλίση του στην αρχιτεκτονική. Ο Παναθηναϊκός για να αντιμετωπίσει τον Κόκκαλη, έβαλε επικεφαλής της ομάδας τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ανέλαβε να αποδείξει πως το να είσαι πλούσιος, δεν σημαίνει πως είσαι και ευτυχής. Αφού διέλυσε το καλύτερο ρόστερ που είχε ποτέ ο Παναθηναϊκός, εξ αιτίας της ήττας με 3-0 από τον Ολυμπιακό, μετά βάλθηκε να ξαναφτιάξει κάτι ανάλογο, από την αρχή, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Καθώς όμως ο Παναθηναϊκός γιόρταζε με δυστυχία τα 100 του χρόνια, εμφανίστηκε στον ορίζοντα ο Ανδρέας Βγενόπουλος, που όπως έλεγαν οι φήμες, είχε μόνο δύο πράγματα βάλει σαν στόχο. Να φτιάξει υποκατάστημα της Μαρφίν στη σελήνη και να βάλει τον Παναθηναϊκό στον ίσιο δρόμο. Πολλοί λένε πως το δεύτερο είναι πιο δύσκολο από το πρώτο. Με συνοπτικές διαδικασίες ανάγκασε τον Γιάννη Βαρδινογιάννη να κάνει την πιο έξυπνη κίνηση της καριέρας του, δηλαδή να του παραδώσει ουσιαστικά τα ηνία. Ο Βγενόπουλος τοποθέτησε στην Προεδρία του Παναθηναϊκού το Νίκο Πατέρα, στην οικογένεια του οποίου, ακόμη και οι μητέρες ονομάζονται πατέρες. Κι έτσι μετά από δώδεκα χρόνια, ο Σωκράτης Κόκκαλης αντιμετωπίζει για πρώτη φορά, μια αληθινή πρόκληση. Το ερώτημα λοιπό φέτος δεν είναι αν το πρωτάθλημα θα το πάρει ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Το ερώτημα είναι αν θα το πάρει ο Κόκκαλης ή ο Βγενόπουλος. Έτσι λοιπόν, όπως φάνηκε και από την περίοδο των μεταγραφών, η φετινή χρονιά θα έχει ενδιαφέρον, μια και για πρώτη φορά δεν ξέρουμε τον πρωταθλητή πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Ποδόσφαιρο δεν είναι ακόμη σίγουρο ότι θα δείτε. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει χώρα φιλοσόφων. Η μπάλα είναι στρογγυλή. ΄Αρα όπως και να την κλωτσήσεις, κάπου θα πάει. Οι ποδοσφαιριστές δεν τρέχουν γρήγορα, ούτε και κάνουν περίτεχνους συνδυασμούς , για να μπορούν να τους παρακολουθούν και οι οπαδοί των ομάδων που δεν διακρίνονται για την εξυπνάδα τους.

Η φετινή χρονιά λοιπόν θα είναι ενδιαφέρουσα. Θα μπορέσει ο Κόκκαλης να τα βγάλει πέρα με τον Βγενόπουλο. Δηλαδή με τους ΄Αραβες. Δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μία μόνο περίπτωση υπάρχει να χαλάσει αυτή η ωραία φετινή γιορτή. Υπάρχει μια πιθανότητα- έστω και μικρή- ο Σωκράτης , λίγο πριν από τα Χριστούγεννα να αισθανθεί μια μικρή αδιαθεσία, οπότε μπορεί να πάει να ζήσει στην Αμερική, όπου εκτός από το ότι εκεί αισθάνεται γενικά καλύτερα, επί πλέον όπως λέει και το τραγούδι «οι πόρτες είναι , ανοιχτές και τα σκυλιά δεμένα». H εποχή του Κόκκαλη έχει ουσιαστικά τελειώσει. Τώρα, αν θέλει να εξακολουθήσει να σέρνεται στον ως τώρα, ανάξιο λόγου χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, είναι δικό του πρόβλημα. Με τον Κόκκαλη στο τιμόνι, ο μεν Ολυμπιακός κέρδισε 11 πρωταθλήματα, οπότε οι οπαδοί του Ολυμπιακού πίνουν νερό στο όνομά του- αυτά βέβαια ξεχνιούνται γρήγορα, οι άνθρωποι είναι πάντα αχάριστοι- το ελληνικό ποδόσφαιρο όμως έπαθε ανεπανόρθωτη ζημιά από τις πρακτικές του. Το γιατί σοβαροί-υποτίθεται- άνθρωποι, ασχολούνται με το ποδόσφαιρο , εξηγείται μόνο με όρους πολιτικής, μάρκετινγκ και ματαιοδοξίας. Το γιατί κάποιοι άλλοι, με το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια, εξακολουθούν, να είναι οπαδοί οποιασδήποτε ομάδας, εξηγείται μόνο με όρους ψυχοπαθολογίας. Είναι δηλαδή κατά κάποιο τρόπο, ελαφρώς ή βαρέως προβληματικοί χαρακτήρες. Αν με αυτό το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα, κάποιοι εξακολουθούν να αισθάνονται οπαδοί- δηλαδή άτομα ευνουχισμένα ψυχολογικά-αυτό είναι θέμα της αρμοδιότητας του Φρόϋντ. Αν παίξουν καλύτερα οι ομάδες, τα πράγματα αλλάζουν. Δεν είναι καλό να είναι κανείς «οπαδός» οποιουδήποτε. Αν όμως το θέαμα είναι τουλάχιστον ικανοποιητικό, το να είσαι «οπαδός» δεν είναι και τόσο υποτιμητικό.

Πρακτικά τώρα, ο Παναθηναϊκός , μετά από οκτώ χρόνια νεανικών ερασιτεχνισμών, δείχνει μια ενδιαφέρουσα σοβαρότητα, που φάνηκε και στο διάστημα των μεταγραφών και της προετοιμασίας της ομάδας, με αποτέλεσμα το 3-0, επί της Δυναμό Τυφλίδας στο πρώτο επίσημο ματς της χρονιάς, αλλά και από το ότι τα εισιτήρια διαρκείας, ποτέ δεν είχαν τόση ζήτηση.

Ο Κόκκαλης από τη μεριά του δείχνει για πρώτη φορά να τα έχει χαμένα, με αποτέλεσμα το ειρωνικό τραγουδάκι των οπαδών του Ολυμπιακού, που λέει «Πούλα τον Τοροσίδη κκαι πάρε το Ρωσίδη». Αλλά και ο Μουράτης δεν είναι κακή λύση...