Πούτιν κεφαλήν κλίναι…

Ivan Gorsky

Κάποτε ήταν ο Τσάρος. Τώρα…

Η δραστηριότητα στα γραφεία της KGB , στο Ανατολικό Βερολίνο, εκείνη τη βραδιά του 1989, ήταν περισσότερο από πυρετώδης. Οι ιαχές από το τείχος, όπου είχαν σκαρφαλώσει, οι πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας, με αξίνες, σφυριά και ότι άλλο έβρισκαν στα χέρια τους, μπορούσαν να ακουστούν σχεδόν σε όλη την πρωτεύουσα, καθώς ενώνονταν, με τη βοή του πλήθους από τους δρόμους που από κάθε μεριά της πόλης, έσπευδαν προς το σημείο, όπου γραφόταν το πιο σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης εποχής.. Το απίθανο είχε συμβεί. Το Τείχος, που συμβολικά χώριζε τον κόσμο στα δύο, στην Ανατολή και στη Δύση, έπεφτε. Και αυτή τη φορά κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει την πορεία των γεγονότων. Οι φρουροί που σε άλλες περιπτώσεις, θα πυροβολούσαν χωρίς δισταγμό, όποιον απλώς έφτανε μέχρι το Τείχος δεν ήταν πια στη θέση τους. Είχαν κι αυτοί ενωθεί με το πλήθος, που γκρέμιζε και τη τελευταία πέτρα, αυτού του τελευταίου εμπόδιου για την ελευθερία. ΄Όταν η μάζα ξεσπάσει, κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει. Οι πράκτορες της KGB, που ήταν αποσπασμένοι από την Σοβιετική κυβέρνηση, στην πρωτεύουσα της πιο κοντινής συμμάχου της, δεν είχαν ψευδαισθήσεις. Εξ άλλου είχαν και τις οδηγίες από τα κεντρικά. ΄Όταν το πλήθος θα τέλειωνε με το Τείχος, οι πιο έμπειροι από αυτούς, θα οδηγούσαν μέρη της μάζας, στα σημεία της πόλης, όπου θα γκρέμιζαν ότι συμβόλιζε το προηγούμενο καθεστώς. Και ένα από αυτά τα σημεία ήταν τα γραφεία της KGB. Γι αυτό και πριν το πλήθος φτάσει εκεί, έπρεπε να καταστραφεί κάθε στοιχείο, που θα μπορούσε να πιστοποιήσει τις ταυτότητες και τη δράση των πρακτόρων της Σοβιετικής ΄Ενωσης, στην Ανατολική Γερμανία. Αυτό που συνέβαινε στα γραφεία της KGB στο Βερολίνο, συνέβαινε και σε κάθε άλλο γραφείο, της περιβόητης Σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας στην Ανατολική Γερμανία. Οι φάκελοι με τα ονόματα και τη δράση των πρακτόρων, πετάγονταν ολόκληροι μέσα στους καυστήρες για να αποτεφρωθούν, σβήνοντας κάθε ίχνος της ταυτότητας και της δράσης τους. Ήταν τέτοιο το πλήθος των στοιχείων, που μερικοί από τους καυστήρες εξερράγησαν. Ανάμεσα στους άνδρες της KGB που κατέστρεφαν κάθε στοιχείο της δράσης τους, ήταν και ένας άνδρας 37 ετών, με ανάστημα λίγο πάρα πάνω από το 1,70, με κοντά ξανθά καλοχτενισμένα μαλλιά και γκρίζα μάτια. Το όνομά του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αν κάτι τον ξεχώριζε εκείνη τη δραματική στιγμή, από τους συνεργάτες του, ήταν η μεθοδικότητα και η ψυχραιμία με την οποία έκανε τη δουλειά του. ΄Αλλωστε τόσα χρόνια ενασχόλησης με το «σάμπο», μία ρωσικής έμπνευσης μίξη του τζούντο με την πάλη, του είχαν μάθει να διατηρεί την ψυχραιμία του και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Αλλά είναι, να το έχεις και στον χαρακτήρα σου. ΄Όταν ο Πούτιν τέλειωσε τη δουλειά, όπως και οι υπόλοιποι πράκτορες, κατέβηκε στο δρόμο. Οι περισσότεροι προτίμησαν να εξαφανιστούν στο σκοτάδι της νύχτας, αλλά ο Πούτιν έμεινε εκεί. Λίγη ώρα αργότερα, το αγριεμένο πλήθος έφτασε στα γραφεία της KGB, κατέστρεψε ότι έβρισκε μπροστά του και τελικά ολόκληρο το κτίριο παραδόθηκε στις φλόγες. Κανένας δεν έδωσε σημασία, στον ξανθό άνδρα με τα ατσάλινα που στεκόταν ανάμεσά τους παρακολουθώντας το θέαμα. Τον άνδρα που λίγα χρόνια αργότερα, από μια άλλη θέση, θα άλλαζα τον ρου της ιστορίας της πατρίδας του και σε κάποιο μέτρο και του κόσμου.

Μερικά χρόνια αργότερα σε μια αίθουσα που δεν είχε τίποτα το αξιοσημείωτο, πέρα από το ότι εξασφάλιζε απόλυτα την διακριτικότητα, ένας αρκετά σεβαστός αριθμός πρώην πρακτόρων της KGB, που εν τω μεταξύ είχε μετονομαστεί σε FSB, είχε συγκεντρωθεί για άλλη μια φορά . Το θέμα της συζήτησης , ήταν το ίδιο με τις προηγούμενες φορές. Η κατάσταση με τον Γέλτσιν, είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η γνωστή αδυναμία του στο ποτό και η ευάλωτη υγεία του, είχαν αποδείξει ότι δεν μπορούσε να χειριστεί το δύσκολο έργο , που είχε αναλάβει. Να φέρει δηλαδή τη Ρωσία στη σύγχρονη εποχή. Η Μαφία που είχε δημιουργηθεί, αλλά και η καινούργια οικονομική ολιγαρχία, δεν είχαν τα πλεονεκτήματα που φέρνει η πείρα. Και , έτσι όπως γίνεται συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, το μέγεθος που είχε αρχίσει να ξεχωρίζει, ήταν η Απληστία. Αν τα πράγματα συνεχίζονταν έτσι η Ρωσία θα έφτανε στην καταστροφή. Παρά το κακό όνομα , που έχουν βγάλει οι πράκτορες και οι κατάσκοποι σε παγκόσμια κλίμακα, είναι αρκετοί αυτοί που μπορούν να κατανοήσουν, πως ένα από τα βασικά στοιχεία της δομής ενός πράκτορα, είναι ο πατριωτισμός, με την καλή έννοια. Πόσοι από αυτούς που κάνουν κριτική, από την άνεση του καναπέ τους, θα ήταν πρόθυμοι να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν για την πατρίδα τους; Όλοι αυτοί που βρίσκονταν σε εκείνη την αίθουσα γνώριζαν επίσης, πως η ξαφνική άνοδος του Γέλτσιν στην εξουσία, δεν οφειλόταν, παρά σε μια καλά «χορογραφημένη» παράσταση. Οι στρατιωτικοί, που εύκολα παρασύρθηκαν, στο να κάνουν εκείνο το ερασιτεχνικό πραξικόπημα, τα τανκς μπροστά στο Κοινοβούλιο και το σκαρφάλωμα του Γέλτσιν επάνω τους, το πιο συμβολικό σημείο της «παράστασης», δεν ήταν παρά ένα, καλό και αποτελεσματικό «σώου». Το μόνο λάθος εκείνης της υπόθεσης ήταν πως ο Γέλτσιν, είχε αποδειχτεί στην πράξη, πολύ αδύναμος γι αυτό το ρόλο. Το μόνο που χρειαζόταν λοιπόν ήταν να αλλάξει ο «πρωταγωνιστής». Και αυτή τη φορά δεν χρειαζόταν να γίνει καμία παράσταση για τα μάτια του κόσμου και της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Τα επιχειρήματα εξ άλλου που είχαν όσοι βρίσκονταν σε εκείνη την αίθουσα ήταν ακλόνητα. «It’s an offer, you can not refuse”, όπως θα έλεγε και ο Βίτο Κορλεόνε. Και αφού το πρόσωπο είχε ξεχωρίσει, το μόνο που έμενε να ρυθμιστεί, ήταν οι λεπτομέρειες.

Τον Φεβρουάριο του 2000, στη δεξίωση που έδωσε ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος για τα γενέθλιά του, το πρώτο πράγμα που έκανε εντύπωση, στους πολλούς και υψηλούς καλεσμένους του, βρισκόταν έξω από την αίθουσα της δεξίωσης. Ο καινούργιος ναός της μεγαλόπρεπης εκκλησίας, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα, με τους χρυσούς και πράσινους τρούλους, δείγμα κι αυτό της καινούργιας τάξης πραγμάτων, που έκανε την εμφάνισή της στη Ρωσία, μετά την πτώση και τη διάλυση της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Το δεύτερο «αξιοπερίεργο» βρισκόταν μέσα στην αίθουσα. Κάπου κοντά στο σημείο που βρισκόταν ο Πατριάρχης Αλέξιος , ένας άλλος μικρός κύκλος ανθρώπων περιτριγύριζε το πρόσωπο της εποχής. Τον Βλαντιμίρ Πούτιν, που μόλις ενάμιση μήνα πιο πριν, την τελευταία μέρα του 1999, είχε αναλάβει την ηγεσία της Ρωσίας, μια θέση που με κάθε δυνατή προθυμία του είχε παραχωρήσει ο ως τότε προκάτοχός του, ο Μπόρις Γιέλτσιν. Από μια απόσταση τριών – τεσσάρων μέτρων μπορούσε κανείς να διακρίνει καλά τα χαρακτηριστικά, αυτού του μάλλον ανέκφραστου νέου ηγέτη. Σε μια από τις πρώτες τότε δημόσιες εμφανίσεις του, ο Βλάντιμίρ Πούτιν, έδειχνε να φοράει τον καινούργιο ρόλο του ηγέτη, με μια ελαφριά αμηχανία, καθώς μετά από μια ζωή στους μυστικούς διαδρόμους που διαμορφώνονται τα δεδομένα της εξουσίας, είχε βρεθεί στο προσκήνιο. Αλλά ακόμη και αυτή η αμηχανία δεν έδειχνε αρκετή για να επισκιάσει το ατσάλινο βλέμμα του. ΄Οσοι έχουν γνωρίσει από κοντά τον Πούτιν, ακόμη και τώρα που έχει συνηθίσει το ρόλο του, έχουν παρατηρήσει αναμφίβολα, μια και είναι αυτό που ξεχωρίζει επάνω του, το γκρίζο χρώμα των ματιών του, που δίνει στο βλέμμα του αυτή την ιδιότυπη «ατσάλινη» χροιά , που γίνεται πιο εμφανής από το γεγονόες ότι ο Πούτιν σπάνια ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν γελάει σπάνια και αυτό πιθανόν και μόνο όταν βρίσκεται με τους πολύ οικείους του. Σε οποιαδήποτε δημόσια εμφάνιση, το πολύ που μπορεί να τον έχει δει κανείς, είναι το να χαμογελάει ελαφρά και αυτό μοιάζει πολύ συχνά να μην το εννοεί. Πολλοί λένε πως θα μπορούσε να είχε παίξει πολύ πειστικά τον ρόλο του αντιπάλου του Τζέημς Μποντ, εξ άλλου δεν θα χρειαζόταν να κάνει και ιδιαίτερη εκπαίδευση γι αυτό το ρόλο μια και τον είχε μάθει πολύ καλά στο παρελθόν, ιδιαίτερα την εποχή που υπηρετούσε στο κλιμάκιο της KGB, στη Δρέσδη. ΄Αλλοι λένε πως το πρόσωπο του βιονικού ανθρώπου, που πρωταγωνιστεί στην προπέρσινη διαφήμιση της φίρμας Johny Walker είναι εμπνευσμένο από το πρόσωπο και τις εκφράσεις του Πούτιν. Και η πραγματικότητα είναι πως για να μπορέσει κάποιος να κουμαντάρει τις τύχες της αχανούς ρωσικής επικράτειας, την εποχή που τις τύχες της ανέλαβε ο Πούτιν, θα έπρεπε να έχει πραγματικά «βιονικές» ικανότητες. Από τον πρώτο κιόλας χρόνο του στη διακυβέρνηση της Ρωσίας, ο Πούτιν θα αποδείκνυε, πως διέθετε τη στόφα που απαιτούσε ο ρόλος του. Τόσο οι κεφαλαιοκράτες που είχαν δημιουργηθεί στην εποχή του Γιέλτσιν, όσο και τα αφεντικά της πολύ σκληρής ρωσικής Μαφίας, όσο και οι αντάρτες της Τσετσενίας κατάλαβαν γρήγορα και με τον κατάλληλο τρόπο, πως είχαν να κάνουν με κάτι πολύ διαφορετικό, απέναντι στο οποίο δεν έμενε άλλη διέξοδος από το να δείξουν τον απαιτούμενο σεβασμό. Πολύ γρήγορα άρχισαν να κυκλοφορούν τα σχετικά ανέκδοτα, ο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο οι Ρώσοι αποδίδουν σε εκείνους που τον κυβερνούν, τα δέοντα. Σε ένα από αυτά τα ανέκδοτα που έχει κάνει πια και το γύρο του κόσμου, το φάντασμα του Στάλιν εμφανίζεται κάποια στιγμή σε ένα όνειρο του Πούτιν και ο Πούτιν ζητάει από τον Στάλιν να του δώσει τη συμβουλή του για να κυβερνήσει τη Ρωσία. Ο Στάλιν σκέφτεται λίγο και μετά του απαντά. «Πρέπει να κάνεις δύο πράγματα. Πρώτον να μαζέψεις όλους τους αντιπάλους σου σε ένα δωμάτιο και να τους εκτελέσεις. Δεύτερον να βάψεις όλους τους τοίχους του Κρεμλίνου μπλέ». «Γιατί μπλέ;» ρωτάει ο Πούτιν. «Χα» γελάει ο Στάλιν «το ήξερα πως δεν θα με ρωτούσες για το πρώτο».

Ο Βλαντιμίρ Βλαντιμίριεβιτς Πούτιν γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1952, στην Αγία Πετρούπολη, που τότε λεγόταν Λένινγκραντ, από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του, που είχε πολεμήσει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, δούλευε σε ένα εργοστάσιο που συναρμολογούσε βαγόνια για τρένα και αργότερα έγινε εργοστάσιο αυτοκινήτων, ενώ η μητέρα του έκανε αυτό που θα λέγαμε δουλειές του ποδαριού. Ο Πούτιν μεγάλωσε στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ και για να βγει στο δρόμο έπρεπε συνήθως να περάσει πάνω από τα πολυάριθμα ποντίκια που συνωστίζονταν στην είσοδο της πολυκατοικίας. Το πιο κοντινό που υπήρχε προς την εξουσία ήταν ο παππούς από τον πατέρα του, που είχε δουλέψει σαν μάγειρας τόσο του Λένιν, όσο και του Στάλιν. ΄Ισως κατά ένα συμβολικό τρόπο, ο Πούτιν να απέκτησε από τα γονίδια του παππού του, την τόσο χρήσιμη αργότερα ικανότητά του στα «μαγειρεία» της εξουσίας. Για την εφηβική του ηλικία, όμως τα πράγματα ήταν ακόμη δύσκολα. Στις αρχές της γυμνασιακής του εκπαίδευσης, το μικρό σχετικά του ανάστημα έδινε την ευκαιρία στους συμμαθητές του-και είναι γνωστό ότι τα παιδιά είναι πολύ σκληρά- για χλευαστικά σχόλια. Για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση ο Πούτιν στράφηκε στο «σάμπο» και αργότερα προς το τζούντο, στο οποίο είναι και κάτοχος μαύρης ζώνης. Αυτή η ενασχόλησή του με τις πολεμικές τέχνες, όχι μόνο τον βοήθησε να ξεπεράσει τα σχόλια των συμμαθητών του-ήταν οι πρώτοι που έμαθαν έμπρακτα τι σήμαινε το ατσάλινο βλέμμα του Πούτιν και έτσι να πάψουν να ασχολούνται μαζί του-αλλά και τον βοήθησε να αποκτήσει μια αξιοθαύμαστη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και την παροιμιώδη ψυχραιμία του. Του έμαθε επίσης, ότι τα μειονεκτήματα μπορούν να ξεπεραστούν και να σε βοηθήσουν να επικρατήσεις πάνω σε φαινομενικά δυνατότερους αντιπάλους. ΄Ηταν τότε που άρχισε να του μπαίνει στο μυαλό, η ιδέα του να γίνει κατάσκοπος, δηλαδή πράκτορας της KGB. Είχε άλλωστε και όλα τα απαιτούμενα προσόντα και κυρίως την επιθυμία να κάνει αυτή τη δουλειά. Το πώς προσελήφθη στην μυστική σοβιετική υπηρεσία παραμένει ολίγον ομιχλώδες, όπως και πολλά άλλα στοιχεία της καριέρας του στην υπηρεσία. Ο ίδιος στα απομνημονεύματά του λέει πως κάποια στιγμή ενώ ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ τον πλησίασε κάποιος άγνωστος και του είπε πως ήθελε να του μιλήσει για κάποια εντυπωσιακή στροφή της καριέρας του. Λίγο αργότερα ο Πούτιν ήταν και επίσημα μέλος της KGB. Η εκπαίδευσή του συμπεριλάμβανε τα πάντα και έτσι ο Πούτιν εκτός από την εμπειρία τους στις πολεμικές τέχνες, απέκτησε και μια αξιοσημείωτη εμπειρία σε κάθε τι που περιλαμβάνει ο μυστικός πόλεμος των κατασκόπων. Αν και λίγα είναι γνωστά για τις αποστολές του, είναι σίγουρο πως η εμπειρία του στην KGB , όχι μόνο τον δυνάμωσε και σωματικά και ψυχικά, αλλά του επέτρεψε να κάνει και κάποιες φιλίες που θα αποδεικνύονταν καθοριστικές στις μελλοντικές στροφές της ζωής του. Και μάλλον σ΄ αυτό το σημείο θα έπρεπε κανείς να εντοπίσει ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεων που τον έσπρωξαν στην εξουσία και του επέτρεψαν να την ασκήσει με τόσο μεθοδικό και απόλυτο τρόπο. Το μόνο που είναι ωστόσο ουσιαστικά γνωστό είναι η τοποθέτησή του στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, στα γραφεία της KGB , στην Δρέσδη της Ανατολικής Γερμανίας, όπου και έμεινε μέχρι και την πτώση του Τείχους.

Photographic by Platon for TIME

H διάλυση της Σοβιετικής ΄Ενωσης δημιούργησε μια καινούργια εποχή και στην καινούργια Ρωσία, δεν ήταν και πολύ σοφό να ανήκει στην KGB. O Βλαντιμίρ Πούτιν , όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί, εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο. Ο κοντινός όμως κύκλος πρακτόρων στον οποίο ανήκε και ο Πούτιν δεν έχασε ποτέ πραγματικά τη συνοχή του. Μπήκαν απλώς στις σκιές και περίμεναν. Η ίδια η KGB διαλύθηκε επίσης εκείνη την εποχή και έτσι μαζί της χάθηκαν και όλες οι ενοχές του παρελθόντος. Στη θέση της δημιουργήθηκε η FSB και είναι αφελές κανείς να πιστεύει ότι τα μέλη της παλιάς σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας δεν θα είχαν θέση στην καινούργια ρωσική μυστική υπηρεσία. Σε ένα κράτος σαν τη Ρωσία, οι μελλοντικοί ηγέτες «επωάζονται» πολύ καιρό, πριν βρεθούν στις υψηλές θέσεις της εξουσίας. Τα προσόντα του Πούτιν ήταν ήδη γνωστά σε όσους σχεδίαζαν το μέλλον της Ρωσίας. Και ήταν ένα από τα πολλά «μωρά», όπως τους αποκαλούσαν κάποιοι, που είχε αποφασιστεί να «εμφυτευτούν» σε πολλά σημεία της κρατικής μηχανής, ώστε να αποκτήσουν εμπειρία στην πολιτική διαχείριση. Ο Πούτιν μέχρι τότε δεν ήταν παρά ένας από τους πολλούς υποψήφιους, ακόμη και για το υψηλότερο αξίωμα. Γύρω στο 1993 ο Πούτιν βρέθηκε να υπηρετεί σαν υψηλόβαθμο στέλεχος στο επιτελείο του Δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης Ανατόλι Σόμπτσακ και ήταν εκείνος που προετοίμασε την υποδοχή του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, στην Πετρούπολη. Και ήταν η πρώτη φορά που ο Πούτιν θα συναντούσε από κοντά έναν «πλανητάρχη». Κανείς δεν θα μπορούσε να υποθέσει πως κάποια στιγμή θα γινόταν ισόβαθμός του. Και λιγότερο από όλους ο ίδιος ο Πούτιν. Τα πράγματα όμως δεν πάνε πάντα σύμφωνα με το πρόγραμμα. Το 1996, ο Σόμπτσακ, εξ αιτίας υπονοιών για διαφθορά, έχασε την επανεκλογή του και ο Πούτιν έμεινε θεωρητικά χωρίς δουλειά. Είχε όμως εν τω μεταξύ μάθει κάτι πάρα πολύ χρήσιμο. Τον τρόπο που η επιχειρηματική διαφθορά τυλίγει τους κρατικούς λειτουργούς. Μια εμπειρία που θα του ήταν πολύ χρήσιμη στο μέλλον. Ο Πούτιν έμεινε για πολύ μικρό διάστημα χωρίς απασχόληση. ΄Ηταν και η στιγμή που πολλοί έκριναν, πως έπρεπε να προωθηθεί, πιο κοντά στην εξουσία. Σαν να έπεσε από τον ουρανό ο Πούτιν βρέθηκε μέσα στο 1996 να υπηρετεί στην θέση του υποδιευθυντή στο τμήμα γενικών υποθέσεων του Προέδρου Γιέλτσιν, στη Μόσχα. Ο ίδιος ο Πούτιν, στα απομνημονεύματά του, λέει πως δεν ξέρει πως βρέθηκε σ’ αυτή τη θέση. Αλλά τι θα μπορούσε να πει; Πως με έβαλαν εκεί αυτοί που πραγματικά κυβερνούσαν τη Ρωσία. Ο ίδιος ο Γιέλτσιν είχε εν τω μεταξύ αποδειχτεί μια πολύ κακή «επένδυση». Σε κάποια επίσκεψή του στις ΗΠΑ και στην εμφάνισή του μπροστά στους εκπροσώπους του Τύπου, στον λευκό Οίκο, ο Κλίντον κρατούσε την κοιλιά του από τα γέλια, καθώς ο Γιέλτσιν είχε κάνει μια από τις συνηθισμένες «τρέλες» του μπροστά στα μικρόφωνα. Κάποιοι μπορεί να είχαν βρει το περιστατικό απλώς αστείο. Κάποιοι άλλοι όμως είχαν αισθανθεί πολύ άσχημα βλέποντας τον Πρόεδρο της άλλοτε κραταιάς Ρωσίας, να γίνεται περίγελος στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, κάτι σαν κλόουν της παγκόσμιας σκηνής. Στο εσωτερικό της Ρωσίας τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Η Μαφία γινόταν ολοένα και ισχυρότερη αψηφώντας φανερά πια το κράτος , ενώ οι καινούργιοι κεφαλαιοκράτες, που χρωστούσαν την άνοδό τους στον Γιέλτσιν, κόντευαν πια να «αγοράσουν» ολόκληρο το κράτος. ΄Ηταν πια ώρα για δράση. Η Ρωσία κινδύνευε. Ξαφνικά σαν από το πουθενά πάλι ο Πούτιν βρέθηκε επικεφαλής της FSB. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Ο Πούτιν ήταν πια έτοιμος να αναλάβει το ρόλο του. Τον Αύγουστο του 1999 και αφού ένα χρόνο νωρίτερα το ρούβλι είχε υποτιμηθεί, δημιουργώντας μια επικίνδυνη οικονομική κρίση στη Ρωσία, ο Πούτιν έγινε Πρωθυπουργός της Ρωσίας και στο τέλος του ίδιου χρόνου ήταν πια ο Πρόεδρος της Ρωσίας. Τον Φεβρουάριο του 2000, όταν ο Πούτιν έκανε την εμφάνισή του, στην δεξίωση για τα γενέθλια του Πατριάρχη Αλέξιου, ελάχιστοι, πέρα από την CIA και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίας, γνώριζαν πολλά πράγματα γι αυτόν, τον κοντόσωμο σοβαρό άντρα με τα ατσάλινο βλέμμα. Σύντομα στο εσωτερικό της Ρωσίας πολλοί θα μάθαιναν περισσότερα γι αυτό το βλέμμα. ΄Οσοι αρχηγοί της Μαφίας δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν πως τα πράγματα είχαν αλλάξει, έχασαν ξαφνικά το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Το ίδιο και οι κεφαλαιοκράτες της οικονομικής ολιγαρχίας, Μέσα σ’ ένα χρόνο είχαν όλοι καταλάβει, ότι ο πλούτος τους οφειλόταν στη μητέρα Ρωσία. Και όσοι είχαν την κακή ιδέα να προσπαθήσουν να μετατρέψουν την οικονομική τους επιφάνεια σε πολιτική ισχύ, έπαψαν απλώς να είναι κεφαλαιοκράτες. ΄Αλλοι πάλι έπαψαν να είναι ζωντανοί. Τα προβλήματα αυτά λύθηκαν σχετικά γρήγορα και εύκολα. Είναι δύσκολο εξ άλλου να πάει κανείς κόντρα στο κράτος, όταν επί κεφαλής του βρίσκεται ένας δυνατός άνδρας με ισχυρή θέληση. Δυσκολότερο ήταν το πρόβλημα της Τσετσενίας με τις αποσχιστικές τάσεις. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, το διακύβευμα ήταν πια η διάλυση της ίδιας της Ρωσίας. Και ήταν το σημείο που ο Πούτιν τράβηξε την κόκκινη γραμμή. ΄Ένα περίπου χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πούτιν αψηφώντας τις διεθνείς επικρίσεις, διέταξε το ρωσικό στρατό να επιτεθεί στο Γκρόζνι, την πρωτεύουσα της Τσετσενίας, ισοπεδώνοντας ένα μέρος του. Και παρ’ όλο που αυτό οδήγησε σε πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως η επιχείρηση στο σχολείο του Μπεσλάν το 2004 με την τραγική κατάληξη, η Τσετσενία δεν αποτελεί σήμερα το πρόβλημα που αποτελούσε κάποτε. Τον Ιανουάριο του 2007, το αμερικανικό περιοδικό Time ανακήρυξε τον Πούτιν άνθρωπο της χρονιάς με υπότιτλο «ένας Τσάρος γεννιέται». Την άνοιξη της φετινής χρονιάς, 8 χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Πούτιν εγκατέλειψε την Προεδρία, μια και σύμφωνα με το Σύνταγμα, επιτρέπονται μόνο δύο προεδρικές θητείες, τοποθετώντας στη θέση του Προέδρου τον σχετικά άγνωστο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για να αναλάβει την πρωθυπουργία της Ρωσίας, έναν μόνο φαινομενικά υποδεέστερο ρόλο, μια και παραμένει ο ουσιαστικός κυρίαρχος του παιχνιδιού. Οι Ρώσοι, που εξακολουθούν να μην έχουν ψευδαισθήσεις, απάντησαν στην εκλογή του Μεντβέντεφ με ένα ακόμη ανέκδοτο. Ο Πούτιν κι ο Μεντβέντφ λοιπόν πάνε σε ένα εστιατόριο για να φάνε. Κοιτάζουν τον κατάλογο και μετά έρχεται ο σερβιτόρος. «Εγώ θα πάρω ένα φιλέτο καλοψημένο» λέει ο Πούτιν. «Για λαχανικά τι λέτε;» ρωτά ο σερβιτόρος. «Το λαχανικό θα πάρει κι αυτό ένα φιλέτο» λέει ο Πούτιν. Το «λαχανικό» είναι φυσικά ο Μεντβέντεφ. Κανείς δεν θα τολμούσε ούτε και να υποθέσει ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να θεωρηθεί «λαχανικό». Μια δυο μέρες πριν από της εκλογές, ο Πούτιν έκανε μια σύντομη εμφάνιση στην τηλεόραση, καταλήγοντας στη φράση «σας συνιστώ να ψηφίσετε το κόμμα μου» κοιτάζοντας κατάματα τους τηλεθεατές με εκείνο το αδιευκρίνιστο βλέμμα του. ΄Ηταν μια σοβαρή στιγμή, αλλά κανένας έξυπνος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να παραβλέψει και το χιούμορ που συμπεριλάμβανε η συνολική εικόνα.

Ο απολογισμός των πρώτων οκτώ χρόνων του Πούτιν στην εξουσία είναι σίγουρα θετικός. Οι Μαφιόζοι εξακολουθούν να υπάρχουν, υπό τον έλεγχο φυσικά της κεντρικής εξουσίας, μια και το «μαύρο» χρήμα είναι συχνά απαραίτητο και για κρατικές δουλειές. Ο κεφαλαιοκράτες γνωρίζουν ότι για να εξακολουθούν να υπάρχουν, πρέπει να έχουν τις ευλογίες του Πούτιν, αλλιώς στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουν την τύχη του Χοντορκόφσκι, κάποτε πλουσιότερου άνθρωπου της Ρωσίας, που είχε την κακή έμπνευση να πάει κόντρα στον Πούτιν. Και είναι μάλλον αφελές να πιστεύει κανείς, πως ο πιο γνωστός Ρώσος κεφαλαιοκράτης της εποχής, ο μεταξύ άλλων strong> ιδιοκτήτης και της <Τσέλσι , Ρόμαν Αμπράμοβιτς, είναι αυτόφωτος. Στην Ρωσία της εποχής του Πούτιν, το να είσαι κεφαλαιοκράτης και αυτόφωτος , είναι μάλλον δύσκολο. Με το πρόβλημα της Τσετσενίας σε ύφεση, το μόνο που είχε να αντιμετωπίσει ο Πούτιν, ήταν η φτώχια που ταλαιπωρούσε εκατομμύρια Ρώσους, την εποχή που ανέλαβε την εξουσία. Τα τελευταία χρόνια, οι μισθοί στη Ρωσία έχουν αυξηθεί κατά 100% και σ΄ αυτό βοήθησε βέβαια πολύ και η αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Η φετινή αύξηση των τιμών του πετρελαίου, θα ενισχύσει τη Ρωσία με αμύθητα ποσά. Το θέμα είναι αν ο Πούτιν κάνει καλή διαχείριση αυτών των μεγάλων κεφαλαίων, όπως έκανε και στην πρώτη οκταετία του, αν δηλαδή ενισχύσει το εισόδημα των λαϊκών μαζών, που παραμένουν το ουσιαστικό στήριγμα της κάθε εξουσίας.

Η καθολική επικράτηση του Πούτιν δεν ήταν χωρίς τίμημα. Και το τίμημα ήταν η ελευθερία. Τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες έχουν κλείσει, επιχειρηματίες και πολιτικοί αντίπαλοι έχουν πάει φυλακή, οι αντιπολιτευτικές φωνές έχουν εξαφανιστεί και πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. Στη διάρκεια της τελευταίας οκταετίας τρεις δημοσιογράφοι της ανεξάρτητης μοσχοβίτικης εφημερίδας Novaya Gazeta έχασαν τη ζωή τους, μια και η κύρια δημοσιογραφική ενασχόλησή τους ήταν έρευνες για σκάνδαλα και διαφθορά στο ρωσικό κατεστημένο. Η δολοφονία όμως που έκανε το γύρο του κόσμου ήταν της δημοσιογράφου της ίδιας εφημερίδας, Άννας Πολιτκόσκαγια που βρέθηκε νεκρή με τέσσερις σφαίρες στο κεφάλι, στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της, την ημέρα των γενεθλίων του Πούτιν. Η Πολιτκόσκαγια είχε ήδη γίνει διάσημη για την αυστηρή κριτική της στο καθεστώς του Πούτιν πριν δολοφονηθεί. Την επόμενη της δολοφονίας της ο πρώην πράκτορας της FSB , Αλεξάντερ Λιτβινένκο που ζούσε στο Λονδίνο κατηγόρησε τον Πούτιν για την δολοφονία της Πολιτκόσκαγια. Λίγες εβδομάδες αργότερα και ο ίδιος ο Λιτβινένκο θα ήταν νεκρός δηλητηριασμένος με μυστηριώδη τρόπο με ραδιενεργό Πολώνιο 210. Οι εικόνες του από νοσοκομείο που νοσηλευόταν λίγο πριν πεθάνει, έκαναν τον γύρο του κόσμου, ενώ ο Λιτβινένκο κατηγορούσε τον Πούτιν και για τη δική του δολοφονία. Λίγο μετά την εμφάνιση της Κάρλας Μπρούνι στο πλευρό του Νικολά Σαρκοζί, κάποια ρωσική εφημερίδα, δημοσίευσε την είδηση πως και ο Πούτιν ήταν έτοιμος να χωρίσει τη γυναίκα του, για χάρη μιας εκρηκτικής Ρωσίδας καλλονής 24 ετών που είχε υπάρξει και Ολυμπιονίκης. Λίγες μέρες μετά, ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας προτίμησε να κλείσει μόνος του την εφημερίδα του, προφανώς για να γλιτώσει τα χειρότερα. ΄Όλα αυτά δεν ταιριάζουν απόλυτα βέβαια, με την ιδέα που έχουν οι δυτικές κοινωνίες για τη Δημοκρατία. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Οι Ρώσοι πολίτες ωστόσο δεν προβληματίζονται από κάτι τέτοια περιστατικά. Εξ άλλου δεν είναι και πολύ μακριά ο καιρός, που οποιοσδήποτε διαφωνών, θα είχε παρόμοια τύχη. ΄Ετσι τα ποσοστά δημοφιλίας του Πούτιν εξακολουθούν να παραμένουν σταθερά, σ’ ένα ποσοστό που ξεπερνάει το 70%. Είναι προφανές, πως η άτυπη συμφωνία που έχει κάνει ο Πούτιν με τους Ρώσους πολίτες, που προτίμησαν να ανταλλάξουν κάποια «μερίδια» ελευθερίας με αντίστοιχες «ποσότητες» ασφάλειας και ευημερίας, εξακολουθεί να ισχύει. Και κανείς μπορεί να είναι σίγουρος πως όσο το εισόδημα των Ρώσων πολιτών εξακολουθεί να αυξάνεται, το καθεστώς του Πούτιν δεν πρόκειται να δοκιμάσει σοβαρά προβλήματα. Αυτό το τελευταίο είναι και κάπως δύσκολο γενικά. Ο Πούτιν δεν είναι μόνος του στο ρόλο που ανέλαβε. Από την αρχή της ανάληψης της Προεδρίας της Ρωσίας, όλες οι θέσεις κλειδιά, έχουν καλυφθεί, από έμπιστους πρώην συναδέλφους του στη FSB και εξ ίσου έμπιστα στελέχη από το στράτευμα. Η τοποθέτηση του Μεντβέντεφ στην Προεδρία, για την ώρα δεν είναι άξια σχολιασμού. Για την ώρα πρόκειται για ενέργεια διακοσμητική και εξαρτάται από τον Πούτιν, το αν ο Μεντβέντεφ αποκτήσει κάποια στιγμή και κάποιες αρμοδιότητες.

Δέκα εννέα χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης και οκτώ χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, η Ρωσία επιστρέφει στο διεθνές προσκήνιο σαν ένας μεγάλος παίκτης, πράγμα που επιτρέπει στους Ρώσους πολίτες να ξαναβρούν ένα μεγάλο μέρος από την χαμένη τους αυτοπεποίθηση και περηφάνια. Αν και κάποιοι φοβούνται μια αναβίωση του κλίματος της εποχής του ψυχρού πολέμου, κάτι που εύχονται κάποιοι άλλοι, εν τούτοις η εποχή δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Δεν είναι εποχή των ιδεολογιών. Είναι εποχή της οικονομίας. Οι Ρώσοι επιχειρηματίες έχουν ξεφύγει πια από την παραδοσιακή εσωστρέφεια , επενδύοντας όπου βρίσκουν κατάλληλες ευκαιρίες. Η περίεργη πολιτική της Ουάσινγκτον στα Βαλκάνια επίσης, οδήγησε στην ακόμη χαλαρή δημιουργία ενός ορθόδοξου τόξου που ξεκινάει από τη Μόσχα, περνάει από τη Σερβία και καταλήγει στην Αθήνα, που για πρώτη φορά αποτόλμησε κάποιες παλιότερα αδιανόητες κόντρες με τις ΗΠΑ, στο θέμα των Σκοπίων και στον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. ΟΙ στρατηγικές οικονομικές συμφωνίες της Μόσχας ξεκινάνε από την Κίνα και φτάνουν μέχρι τη Βραζιλία. Το λεγόμενο BRIC, δηλαδή η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα, με τις ραγδαία αναπτυσσόμενες οικονομίες, που κάποτε αποτελούσε μια θεωρία για το μέλλον, αποτελεί σήμερα μια πραγματικότητα, που δημιουργεί έναν καινούργιο κόσμο. Το μέλλον της Ρωσίας, αλλά και του ίδιου του Πούτιν βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα δικά του χέρια. Από το πώς θα χειριστεί αυτή την ευκαιρία, θα εξαρτηθεί και το πώς θα τον καταγράψει η Ιστορία.

Και ας τελειώσουμε με ένα ακόμη ρωσικό ανέκδοτο, που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι Ρώσοι αποτιμούν τη σημερινή παντοδυναμία του Πούτιν. Ο Πούτιν λοιπόν και ο Μπούς πήγαν μια μέρα βαρκάδα στο Βόλγα μέσα στο καλοκαίρι, αλλά τα κουνούπια που εμφανίστηκαν τσιμπούσαν μόνο τον Μπούς. Κανένα δεν τσιμπούσε τον Πούτιν. «Βρε Βλαδιμίρ» είπε σε κάποια στιγμή ο Μπούς «πως γίνεται τα κουνούπια να τσιμπάνε μόνο εμένα και εσένα ούτε καν σε πλησιάζουν». Ο Πουτιν κοίταξε τον Μπούς με το ατσάλινο βλέμμα του και είπε «δεν με πλησιάζουν γιατί ξέρουν τι τα περιμένει».

Putin a new order.... (In English)

Once declared a Tsar. Now …

That night, in 1989, activity was feverish in the KGB offices of East Berlin. The wild voices of East German citizens, who with hammers, mattocks or whatever else they could find climbed onto the Berlin Wall, spread right through the city and merged with the murmur of the crowds that flooded in, from every direction, to the sight where the most important chapter of recent history was being written. The impossible had been realized. The Wall that symbolically divided the world into two parts, East and West, was falling. And this time, nobody could intervene to prevent it. The guards who in other circumstances would have shot anyone who got close the Wall were no longer in position. They too had joined the crowds that were destroying every last stone of the very final obstruction to freedom. When masses break loose, they cannot be contained.

KGB agents, assigned by the Soviet government to the capital of their closest ally, had no illusions. Besides, they had their orders. When finished with the Wall, those with more experience would lead the crowd around the city to destroy every landmark of the previous regime. And one of those landmarks was KGB headquarters. Hence, before the crowd arrived, every single trace to identities and activities of Soviet agents in East Germany had to be destroyed. What was taking place at KGB headquarters in Berlin was also happening in every office of the notorious Soviet Secret Service in East Germany. Whole files with names and assignments were burned, extinguishing all evidence related to people and networks. So much paper was burnt that some of the furnaces burst.

One of the KGB agents, reducing every trace of his activities to cinders was a 37 years old man with just over 1, 70 meters height, short, neatly cut, fair hair and grey eyes. His name, Vladimir Putin. The methodical and precise manner of his actions distinguished him from the others in this dramatic moment in time. His years of “sambo” practice, a combination of judo and wresting developed in the Soviet Union, undoubtedly taught him to retain his inner concentration in even the most demanding circumstances. It does of course depend on a man’s character also. Just like the other agents Putin walked out onto the street when he had finished the job. Most chose to disappear in the darkness but not Putin. He waited. Soon the angry crowds arrived at KGB offices and began to wreck everything in sight until the whole building was ablaze. No one paid attention to the fair haired man with the steel gaze that stood among them staring at the flames. A man, who just a few years later, from another standing point, would change the course of history for his country and to a certain extent for the whole world.

Some years later, in an undistinguished, plain room that did however offer absolute privacy, a significant number of former KGB agents, now called FSB, were having a meeting. The topic of discussion was the same as it had been the previous time. The situation with Yeltsin was out of hand. His obvious drinking problem and fragile health were proof that he was having trouble handling the difficult task he had undertaken. To guide Russia into the modern era. The raising Mafia and the new economic oligarchy were not privileged with experience. Hence, and as is common in these circumstances, Greed prevailed. If things continued this way, Russia would soon be in ruins.

Even if secret agents and spies are notorious, worldwide, there are those who do comprehend that one of their intrinsic characteristics is patriotism, in the good sense. How many of those who indulge in criticism from the comfort of their sofa, would actually be willing to die or kill for their country? All those present in that room knew the sudden rise of Yeltsin to power was the result of a “designed” scheme. The officers, who were easily led into the amateur coup, the tanks in front of the Parliament and Yeltsin who stood on one, in the most dramatic scene, were nothing more than parts of a well executed “show”. Yeltsin however turned out to be a weak link and it had become necessary to change the “protagonist”. These times however, didn’t call for grand performances to please the crowds and world public opinion. There was no question about it in the minds of those in that room. As Vito Corleone would have phrased it “It was an offer not to be refused” and since the person had already been identified, it was time to take care of the details.

In February 2000, when Alexios, Patriarch of Moscow, held a reception to celebrate his birthday, what first impressed most of the esteemed guests was standing outside. Next to the reception hall, stood the new, majestic church temple with its golden and green cupolas, a symbol of the new order in Russia after the fall and dissolution of the Soviet Union. Inside the hall was the next “remarkable” development in new Russia; close to were Patriarch Alexios stood, a small circle of people gathered around the most popular figure of the time. Vladimir Putin, who on the last day of 1999, only a month ago, had become the new leader of Russia, a position his predecessor Boris Yeltsin was only too eager to bestow.

From a distance one could discern the unemotional features of the new leader. On his first appearances, however, Vladmir Putin seemed slightly perplexed with his new role, as if from years of living in the dark, secret corridors where decisions of real influence and power were made, he found himself, suddenly, in the limelight and needed time to adjust. Even this slight nervousness however didn’t affect his steel gaze. Those who meet Putin, never fail to notice his most distinctive characteristic, the grey colour of his eyes that afford a unique “steel” quality to his gaze, accentuated further by the fact that Putin rarely blinks. He is not seen laughing and probably does so only in the presence of those closest to him. At best, one may see him smile during his public appearances and then again, it doesn’t always seem real.

Some say he would have fitted perfectly the part of James Bond’s adversary; no doubt he would need little practice for the role since his training in Dresden, as a KGB agent, would prove more that sufficient for the part. Others say that the creation of the bionic man, who featured in the advertisement of Johny Walker a couple of years ago, was inspired by Putin’s facial features and expressions. And the truth is that to be able to handle the destinies of such a vast country as Russia, at the time Putin was entrusted to do so, he really did need “bionic” qualities.

From the very beginning of his administration, Putin proved he had what was needed to play his part. Capitalists, who emerged during Yeltsin’s rein, tough, Russian Mafia bosses as well as Chechen guerrillas soon discovered and each in the appropriate manner that they were dealing with someone totally different, a man who would simply not tolerate lack of respect. From very early on jokes began to circulate, as they are the most common means for Russian people to express their beliefs about the men who rule them. In one of these jokes, which went around the world, Putin dreams of Staling and asks his advice on how to rule Russia. After brief consideration Stalin replies “you have to do two things. First gather all your enemies in a room and shoot them and second, paint the Kremlin walls blue”. “Why blue?” asks Putin. “Ha!” laughs Stalin “I knew you wouldn’t ask me about the first one!” Vladimir Vladimirovich Putin was born on the 6th of October 1952, in St. Petersburg then called Leningrad, into a poor family. His father fought in the World War II and labored in a train factory that later manufactured cars, while his mother did odd jobs. Putin lived on the fifth flour of an apartment building that had no elevator and had to step over rats that occupied the entrance. His grandfather, from his father’s side, was the only relative who could claim any form of connection to power, as he was a cook for Lenin and Stalin. Maybe in a sense Putin inherited his grandfather’s genes for gifted “cooking”. During adolescence things got worse. At school his classmates made fun of him for being a small build, and it is know how cruel children can be. To deal with the situation Putin practiced “sambo”, then judo and finally earned a black-belt. His devotion to martial arts not only helped him overcome the bullying of his classmates – who were the first to receive his steel gaze and back off – but also helped him develop remarkable self confidence and inner discipline. Most importantly he learned that handicaps could be overcome and used to an advantage over seemingly stronger opponents.

It was then that he began to dream of becoming a spy, a KGB agent. He possessed all necessary qualities but most importantly the desire. How he entered the soviet secret services is not clear, as many other details regarding his KGB career. In his memoirs he mentions that when he was a student at Leningrad State University, he was approached by a stranger who said he wanted to talk to him about a fascinating career prospect. Soon later he was officially a member of the KGB.

His training was intense, and apart from the martial arts, Putin became experienced in all aspects of counterintelligence. Very little is known about his career but there is no doubt that in KGB he grew stronger both physically and mentally. He also gained several valuable friends who later became his powerful allies. And it is here one will most likely find the predominant forces that elevated him to power and allowed him to control it in such a methodical and absolute way. What is know however, is that in the mid-80s Putin was assigned to Dresden in East Germany where he remained until the fall of the Berlin Wall.

Dissolution of the U.S.S.R created a new order and it was no longer wise to belong to KGB. Vladimir Putin, as most of his colleagues, disappeared from the scene. The tight circle of agents however, to which Putin belonged, never loosened its bonds. They moved into the shadows and waited. KGB was disbanded and with it disappeared all traces of guilt connected to the past. FSB was created in its place, but it would be naïve to believe that previous members of the soviet secret service did not find their positions in the new soviet intelligence.

Russian leaders are “incubated” before they rise to positions of power. The qualities Putin possessed were evident to those who planned the future of Russia. He was one of the “babies”, as they were referred to, that were going to be “born” into the various positions of the state mechanism to acquire experience in dealing with political affairs. Up until then, Putin was just one of the candidates, even for the highest office. In 1993 Putin was serving as high rank member at the office of Anatoli Sobchak, Mayor of St. Petersburg and it was he who was responsible for Bill Clinton’s visit to the city in 1996.

This was the first time Putin met a “global leader”. No one could have predicted that one day, he would become his equal. Not even Putin himself. Things however don’t always go according to plan so in 1996, Sobchak lost his re-election bid due to rumors of corruption and Putin was technically out of work. In the meantime, he had learned something of extreme value. The ways by which corporate corruption permeates state functions. This experience would prove priceless to Putin in the future. He remained unemployed for a while but many believed it was the right time to move him closer to power. Just like falling out of the sky, in 1996, Putin was serving in Moscow as head of Yeltsin's general-affairs department. Putin writes in his memoirs that he has no idea how he was assigned to this position. But what could he say? It is unlikely he would state I was assigned by those who truly govern the country. Yelsin was proving himself quite a bad “investment”. In one of his international press conferences at the White House, President Clinton was seen laughing with what Yeltsin was addressing to the press. Some may have found it amusing but others were deeply embarrassed to watch the President of the once mighty Russia become the laughing stock of the world, a clown in the international arena. Internal affairs were far worse. The Mafia was growing stronger, openly defying the state and the new capitalists, who owed their wealth to Yeltsin, were ready to “buy” the entire state. It was time for action. Russia was in danger. Suddenly Putin was appointed head of the FSB. The right man, in the right position. Putin was now ready. In August 1999, only a year after a depreciation of the ruble that threw Russia into a severe economic crisis, Putin became Prime Minister and by the end of the same year, he was acclaimed President of Russia.

In February 2000, at the birthday reception of Patriarch Alexios, where Putting made his appearance, only a few people apart from the CIA and the British Intelligence knew anything about the man with the steel gaze. Pretty soon inside Russia they would discover more. The Mafia bosses who didn’t catch up with the fact that things were changing, found themselves on shaky grounds. So did the capitalists. Within a year it was plain that wealth was distributed by Mother Russia. Those who failed to understand and attempted to use their economic status to pull political strings simply ceased to be wealthy. Others ceased to be alive. These problems had quick and simple solutions. No doubt it is difficult to go against the state, when its leader is a strong man with a powerful will. The problem with Chechnya however was not that simple. If the breakaway became a reality, it would signify the eventual collapse of Russia. Here was the point Putting drew the red line. A year after his election and ignoring international disapproval, Putin ordered Russian troops to attack Grozny, Chechnya's capital that was almost obliterated. Despite subsequent Chechen terrorist attacks, including the 2004 assault on a school in Beslan with a most tragic ending, Chechnya is no longer the major problem it used to be.

In January 2007, Time magazine announced Vladimir Putin, Person of the Year claiming that “A Tsar is born”. Eight years after assuming the role of acting President, Putin, according to the Constitution that allows only two presidential periods, appointed Dmitri Medvedev his successor and became Prime Minister; this being only a nominally less powerful role since he still reins the country. The Russian people have no illusions as reflected in another joke. Putin and Medvedev go to a restaurant. Checking the menu Putin orders a steak. The waiter asks “what about the vegetable?” and Putin replies “the vegetable will have steak also”. The insinuation, obvious as no one would dare to consider Putin a “vegetable”. A few days before the elections Putin appeared on national television and concluded his brief message with “I strongly advise you to vote for my party” staring directly into the eyes of the viewers with his steel gaze. It was a critical moment in Russian history but no intelligent person could possibly overlook the humour inherent in the situation, when viewed from a broader perspective.

Life is definitely much better after Putin’s eight year era. The Mafia continues to operate, but under state supervision as money laundry is often necessary for state affairs. The capitalists are aware that to prosper they need Putin’s endorsement or else, in the best case, they will follow the fate of Mikhail Khodorkovsky, who used to be the richest man in Russia but had a bad idea of going against Putin. And it is pure naiveté to believe that Roman Abramovic, owner of Chelsea and one of the most prominent Russian businessmen is independent. As long as Putin is making the rules, being a capitalist in Russia and being independent of the state is impossible. With the instability in Chechnya settled, Putin next needed to alleviate poverty that tormented millions of people in Russia. In these last eight years salaries have increased by 100% mainly due to the increase in oil prices. This year’s rise in prices of oil will bring tremendous profits to Russia. The question is will Putin continue to effectively manage these capital funds as he has done so during the first eight years? In other words, will he distribute more wealth to the people, who are the fundamental pillar of any state? Absolute acceptance of Putin has not been without a price. Freedom is the price they have paid. Television stations and newspapers were closed down, businessmen and political opponents sent to prison, their voices stifled and others have even lost their lives. During the past eight years three journalists of independent Moscow newspaper Novaya Gazeta lost their lives as they investigated corruption and scandals of the Russian state. The one that hit global news was the murder of Anna Politkovskaya, a journalist who was found dead with four bullets in her head inside the elevator of her apartment building on Putin’s birthday. Politkovskaya was known for her severe criticism of Putin’s administration. The day after her murder Alexander Litvinenko, a former FSB officer living in London, accused Putin of the killing. Within weeks, Litvinenko was also dead, mysteriously killed by radiation poisoning from polonium 210.

Photographs from inside the hospital just before he died were viewed around the world and Litvinenko claimed Putin was responsible for his murder too. Soon after Carla Bruni publicly appeared at the side of Nicola Sarkozy, a Russian newspaper reported that Putin was preparing to divorce his wife because of a striking Russian beauty who at the age of 24 was an Olympic Games champion. A couple of days later the owner himself closed down his newspaper apparently to prevent worse events from occurring. All this doesn’t quite fit the idea of democracy as western societies view it. But this is quite another subject. Russians however are not troubled over such events. Besides, the time when a similar fate awaited any opposition towards the state was not that far away. Putin’s popularity ratings have remained stable at 70%. Obviously the unspoken agreement between Putin and Russian civilians, who prefer to trade a “piece” of their freedom for security and wellbeing, continues to hold strong. There is nothing to ensure that if basic salaries continue to increase Putin’s administration will face no serious problems. This is unlikely, but Putin is not alone. From the very beginning of his Presidency, all key positions have been filled by the most trusted agents from the FSB and loyal army officers. For the time being, Medvedev’s assignment does not render much interest. A political manoeuvre, it will be revealed if Putin allows Medvedev to take any initiative.

Ten years after the dissolution of the Soviet Union and eight years after Valdimir Putin’s rise to power, Russia returns to the international stage as an important player, restoring a sense of confidence and national pride to her people. Even though some are afraid of a return to the Cold War, and yet others actually hope for it, it is unlikely. This is not a time of ideologies. It is the era of Economy. Russian businessmen have escaped their traditional introversion and are investing anywhere the opportunity arises. Washington’s strange politics in the Balkans encouraged the creation of an orthodox arch that starts in Moscow, runs through Serbia and ends in Athens; for the first time Greece attempted what was unthinkable in earlier years, to confront the USA on issues related to Skopie and the Bourgas – Alexandroupolis pipe line. The strategic, economic agreements of Moscow are spreading from China to Brazil. BRIC, which stands for Brazil, Russia, India and China - all fast developing economies - used to be a theoretical model placed somewhere in the future but today, it is a reality and it is creating a new world. The future of Russia and of Putin himself, now lies in his own hands. The way he accepts this challenge will also determine the course of History.

And to close with a joke that describes just how Russians perceive Putin’s authority, Putin and Bush are taking a boat ride on the Volga River. It is summer and the mosquitoes start to bite Bush who notices none of them are biting Putin. “Vladimir” complains Bush at some point “how come the mosquitoes are only biting me and are coming nowhere near you?” Putin stares at Bush with his steel gaze and says “they know better.”