Crazy Diamond …

Remember when you were young,
You shone like the Sun.

Εφτασα στο σπίτι πάνω απ’ τον Πάνορμο, κατά τις 9 το βράδυ της 17ης Ιουλίου. ΄Ηταν ακριβώς η στιγμή που έβγαινε το φεγγάρι, στο βάθος του ορίζοντα, μια μέρα πριν απ’ την πανσέληνο, πράγμα που το είχα ξεχάσει κι αυτό που φάνηκε σαν καλό σημάδι, ή έστω, σαν καλή σύμπτωση. Τακτοποίησα τα πράγματά μου, δεν ήταν και πολλά άλλωστε και μετά βγήκα στη μικρή βεράντα που κοιτάζει προς την ανατολή. Τράβηξα μια καρέκλα, κάθισα και άπλωσα τα πόδια μου στο κιγκλίδωμα μπροστά. Μετά ως συνήθως άναψα ένα τσιγάρο και ήπια μια γουλιά απ’ το μπουκάλι με το νερό. Το σκοτάδι είχε πέσει πια, αλλά η νύχτα ήταν καθαρή και το φως του φεγγαριού, έδινε μια εντύπωση μισο- μέρας στο τοπίο. Ο μεγάλος σκούρος καφέ βράχος, που υψώνεται πάνω από τη δεξιά μεριά της παραλίας του Πάνορμου, έμοιαζε με μεγάλο λιοντάρι ξαπλωμένο αναπαυτικά και αδιάφορα για τις μέρες και τις νύχτες, που έχουν περάσει και που θα περάσουν. Το Σώμα του Λεονταριού, έτσι λέγαμε τότε τον βράχο στον Πάνορμο. Μια μέρα- τότε- είχαμε σκαρφαλώσει μέχρι επάνω και είχαμε μπει στο Στόμα του, μια σπηλιά που βρίσκεται λίγο κάτω από την κορυφή και που δεν φαίνεται από κάτω, παρά μόνο αν προσέξεις καλά. «Εσένα δεν σε πήραν ποτέ, φίλε μου» σκέφτηκα. Το φεγγάρι είχε ανέβει τώρα λίγο ψηλότερα. Κάτι έλειπε. Η μουσική. Μπήκα μέσα, έψαξα τα cd , που είχα φέρει μαζί μου και πήρα ένα στην τύχη. «Για να δούμε τι θα τύχει αυτή τη φορά» σκέφτηκα. Καθώς άναβα ένα ακόμη τσιγάρο η μουσική των Pink Floyd σκέπασε την ησυχία της νύχτας. “Shine on You Crazy Diamond”. Koίταξα πάλι το φεγγάρι.

Video Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond (w/ Syd Barrett)

Lyrics "Shine On You Crazy Diamond" Pink Floyd (w/ Syd Barrett)

Remember when you were young,
you shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.
Now there's a look in your eyes,
like black holes in the sky.
Shine on you crazy diamond.
You were caught on the crossfire of childhood and stardom,
blown on the steel breeze.
Come on you target for faraway laughter,
come on you stranger, you legend, you martyr,
and shine!

You reached for the secret too soon,
you cried for the moon.
Shine on you crazy diamond.
Threatened by shadows at night, and exposed in the light.
Shine on you crazy diamond.
Well you wore out your welcome with random precision,
rode on the steel breeze.
Come on you raver, you seer of visions,
come on you painter, you piper, you prisoner,
and shine!

Nobody knows where you are,
how near or how far.
Shine on you crazy diamond.
Pile on many more layers and I'll be joining you there.
Shine on you crazy diamond.
And we'll bask in the shadow of yesterday's triumph,
and sail on the steel breeze.
Come on you boy child, you winner and loser,
come on you miner for truth and delusion,
and shine!

Πριν από πέντε χρόνια, όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν τρισίμησι ετών, καθόμασταν τα βράδια στη βεράντα ενός άλλου σπιτιού στη Μύκονο και καθώς έκανε ψύχρα, την έβαζα συνήθως μέσα από το πουλόβερ ή τη ζακέτα που φορούσα, για να μην κρυώνει και έτσι μοιάζαμε κάπως με καγκουρώ. Η κόρη μου έμενε τότε μαγεμένη κοιτάζοντας τα άστρα και της είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση που εκείνο το λαμπερό άστρο κοντά στο φεγγάρι, η Αφροδίτη, είχε το ίδιο όνομα με το δικό της και με ρωτούσε ποιο άστρο είχε το όνομα της αδελφής της, της Δέσποινας που τότε ήταν νεογέννητη. Προσπάθησα να της εξηγήσω πως οι αστρονόμοι δεν δίνουν ένα όνομα σε κάποιο άστρο για κάθε παιδί που γεννιέται, ώστε το ένα άστρο να λέγεται Θανάσης, το άλλο Γρηγόρης και το άλλο Μαρία, αλλά η κόρη μου ήταν ανένδοτη. Ήθελε να βρούμε το άστρο Δέσποινα. Με τα παιδιά ως γνωστόν δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Για να μην απεραντολογούμε λοιπόν σε επιστημονικές θεωρίες και μια και δεν μας έβλεπε και κανένας, της είπα ότι θα βαφτίζαμε μόνοι μας, μυστικά, ένα άστρο με το όνομά της αδελφής της, αλλά δεν θα το λέγαμε σε κανέναν για να μην έχουμε μπλεξίματα με την αστυνομία. Βρήκαμε λοιπόν ένα άστρο κοντά στο δικό της, που έφεγγε και αρκετά, ώστε να μην ψάχνουμε κάθε βράδυ να βρούμε ποιο ήταν και του δώσαμε το όνομα της αδελφής της. Αλλά μην το πείτε σε κανέναν, γιατί είναι μυστικό. Τα επόμενα βράδια η Αφροδίτη ήθελε να μάθει, τι ήταν τα άστρα και πως έγιναν. Της εξήγησα λοιπόν την θεωρία του Μπιγκ Μπάνγκ για το πώς γεννήθηκε το Σύμπαν και πως μετά και ο δικός μας ήλιος έκανε ένα πολύ μικρότερο μπάνγκ και έτσι γεννήθηκε και η Γή και οι άλλοι κοντινοί πλανήτες, που τους λέγαμε όλους άστρα γιατί η λέξη πλανήτες δεν της άρεσε. Της άρεσε όμως πολύ αυτή η θεωρία, ιδίως στο σημείο που γινόντουσαν τα μπάνγκ και έτσι με έβαζε να της την επαναλαμβάνω κάθε βράδυ, σε στάση καγκουρώ. Ωραία ήταν. Στο τέλος κόντεψα να γίνω αστρονόμος. Από εκείνα τα βράδια, μου έχει μείνει μια συνήθεια. ΄Όταν έχει πανσέληνο, δεν βλέπω πια το φεγγάρι να υψώνεται στον ουρανό, αλλά αισθάνομαι πως είμαι καθισμένος πάνω στον πλανήτη Γη, που κάνει την ημερήσια περιστροφή γύρω από τον εαυτό της. Έτσι αποκτάς μια σωστότερη αντίληψη των πραγμάτων. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αντίληψη, πως βρίσκεσαι πάνω σε έναν πλανήτη, που γυρίζει αθόρυβα στο διάστημα. Αυτή η διαφορά, αντί να βλέπεις δηλαδή το φεγγάρι να ανεβαίνει στο ουρανό, να «αισθάνεσαι» τη Γη να κυλάει στο διάστημα, είναι και ιδιαίτερα εντυπωσιακή γιατί σε κάνει να συνδέεσαι, με κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο μέσα στη Γη, με κάτι χθόνιο και με τους μηχανισμούς που κινούν τη Γη, αλλά και ολόκληρο το Σύμπαν. Είναι το ίδιο λάθος που κάνουμε και στη ζωή μας. Μας γοητεύει συνήθως η «όψη» των πραγμάτων ή των προσώπων, ενώ θα έπρεπε να εμπιστευόμαστε περισσότερο την «αίσθηση» των πραγμάτων. Η Όψη συχνά μας παραπλανεί. Η Αίσθηση δεν πέφτει ποτέ έξω.

Εκείνο το βράδυ η σκέψη για την Όψη και για την Αίσθηση με απασχόλησε για πολλή ώρα. Και έτσι κάθισα αρκετή ώρα στη βεράντα, κοιτάζοντας το φεγγάρι, συνδεδεμένος με ότι χθόνιο μπορούσα να συνδεθώ, καθώς η Γη κυλούσε αργά και σιωπηλά στο διάστημα , χωρίς τίποτα ορατό να την κρατά στην τροχιά της, αλλά συγχρόνως τόσο δυνατό, που την κρατά στο ίδιο μονοπάτι, χωρίς να χάνει δευτερόλεπτο, χωρίς να χάνει μέτρο, με χειρουργική ακρίβεια και τα βουνά έγιναν αλλιώτικα, αλλά το Σώμα του Λεονταριού έμενε εκεί, ακίνητο και περήφανο μέσα στο σκοτάδι και μιλούσε με τη δική του γλώσσα της Σιωπής, που είναι πιο δυνατή από όλες τις κραυγές και έλεγε αυτά που δεν μπορούσε να καταλάβει το μυαλό μου, αλλά κάτι άλλο πιο αιώνιο, που ζει μέσα σε όλους μας, αλλά το ξεχνάμε, ίσως γιατί η Ζωή είναι πολύ δυνατή ή ίσως γιατί είναι καλύτερα να το ξεχνάμε. Εκτός από τους Ιερείς, που μέσα στο πέρασμα των αιώνων περνάνε το μήνυμα από γενιά σε γενιά, αλλιώς ο κόσμος ο δικός μας θα έχανε την ισορροπία του. Όταν η ώρα πήγε δώδεκα, θυμήθηκα κάτι που είχα αφήσει για χρόνια. Μπήκα μέσα και πήρα ένα χάρτη της Ελλάδας. Τον άνοιξα πάνω στο τραπέζι και μετά πήρα ένα χάρακα και ένα μολύβι. ΄Εβαλα τη μια άκρη του χάρακα εκεί που είναι η Δήλος και τη άλλη άκρη εκεί που είναι οι Δελφοί και τράβηξα μια γραμμή. Η γραμμή περνάει πάνω από την Αθήνα, αλλά όχι πάνω από την Ακρόπολη, όπως υπέθετα, αλλά λίγο βορειότερα. Ίσως εκεί που είναι πάνω- κάτω η Πεντέλη, αλλά δεν μπορούσα να υπολογίσω ακριβώς, ο χάρτης ήταν μικρός και δεν βοηθούσε. Μπορεί να έχει σημασία, μπορεί και όχι. Για καλό και για κακό θα το έψαχνα, όταν θα γύριζα στην Αθήνα. Μετά έβαλα την μία άκρη πάλι στη Δήλο και την άλλη νοτιότερα, στην Πελοπόννησο, στην Μεγαλόπολη και τράβηξα άλλη μια γραμμή. Μετά ένωσα τη Μεγαλόπολη με τους Δελφούς και τράβηξα άλλη μια γραμμή. Αυτό που είχα μπροστά μου ήταν ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο. Πως το υπολόγισαν αφού δεν είχαν τα απαραίτητα όργανα; Δεν χρειαζόντουσαν όργανα. Είχαν το μυαλό τους, αλλά και κάτι άλλο πιο σπουδαίο. Την Αίσθηση του Υπερφυσικού. ΄Ένα τρίγωνο χαραγμένο εκείνη την εποχή, είναι ένα μήνυμα για τις επόμενες γενιές των Ιερέων. ΄Ένα τρίγωνο μπορεί να λέει δύο πράγματα. Πρώτον ότι το μήνυμα βρίσκεται μέσα στο τρίγωνο. Αλλά σ’ αυτή την περίπτωση, όποιος ήθελε να δείξει κάτι θα έκανε τις τρεις πλευρές ίσες. Αλλά δεν είναι και απαραίτητο. Οι γρίφοι για να είναι πιο ενδιαφέροντας, είναι καλύτερα να μην είναι πάντα απόλυτα σαφείς. ΄Ένα ισοσκελές τρίγωνο επειδή μοιάζει με βέλος θα μπορούσε να δείχνει μια κατεύθυνση. Αφού η άκρη του βέλους δείχνει τη Δήλο, θα μπορούσε να είναι και η ίδια η Δήλος. Στα αρχαία χρόνια η Δήλος ήτα ιερό νησί, στο οποίο δεν επιτρεπόταν, ούτε να γεννηθεί ούτε να πεθάνει κανείς. Και αυτό γιατί λίγο πάρα κάτω, στο νότιο πέρασμα ανάμεσα στη Δήλο και τα Ρήνια, ήταν το πέρασμα στο Άδη. Αν πάτε ένα βράδυ με πανσέληνο, με ένα σκάφος ανάμεσα στη Δήλο και στα Ρήνια, γύρω στις δώδεκα το βράδυ, δεν θα μπορέσετε να δείτε το Πέρασμα, αλλά θα μπορέσετε να το αισθανθείτε. Αλλά η αίσθηση, δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αν δεν είστε έστω και ελαφρώς προετοιμασμένοι, είναι κάπως τρομακτική. Η σωστότερη λέξη είναι ανατριχιαστική ή απόκοσμη. Απόκοσμη είναι μάλλον σωστότερη. Στην άλλη άκρη του τριγώνου, στους Δελφούς, στην Κασταλία Πηγή, αν πάτε τους καλοκαιρινούς ή τους ανοιξιάτικους μήνες με πανσέληνο και καθαρό καιρό θα «αισθανθείτε» στα απέναντι βουνά την Είσοδο. Εκεί η αίσθηση δεν είναι τρομακτική. Είναι απόκοσμη, αλλά γαλήνια. Σαν να βρίσκεστε στο διάστημα. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι στη Μεγαλόπολη. Είχαμε πάει όταν ήμουν δώδεκα ετών, μέρα μεσημέρι στα ερείπια του ναού που βρίσκεται εκεί. Την άλλη μέρα κοντέψαμε να σκοτωθούμε, ολόκληρη η οικογένεια. Το αυτοκίνητο ξέφυγε από τον πατέρα μου σε μια στροφή στο δρόμο που κατεβαίνει από τη Βυτίνα προς την αρχαία Ολυμπία, και πηγαίναμε κατ’ ευθείαν για το γκρεμό, αλλά ο πατέρας μου κατάφερε να το στρίψει την τελευταία στιγμή και πήγαμε και καρφωθήκαμε στον απέναντι βράχο μετωπικά. Κανείς δεν έπαθε τίποτα, εκτός από μένα που καθόμουν οκλαδόν στο πίσω κάθισμα και με το τρακάρισμα κουτούλησα στο μπροστινό κάθισμα. Αλλά δεν ήταν τίποτα, μόνο η μύτη μου άνοιξε. Δεν έτυχε να ξαναπάω στη Μεγαλόπολη, αλλά είναι ευκαιρία να πάω τώρα που έχω χρόνο. Πρέπει όμως να πετύχω μια καθαρή νύχτα με πανσέληνο.

Όταν τέλειωσα με τα τρίγωνα, πήγα πάλι στη βεράντα και πέρασα την ώρα μου κοιτάζοντας την πανσέληνο και τα άστρα Αφροδίτη και Δέσποινα. Λίγο πριν χαράξει, νύσταξα και έτσι πήγα και κοιμήθηκα.

Tις επόμενες μέρες κατέβαινα αργά στην παραλία, μετά τις έξη όταν ο κόσμος άρχιζε να φεύγει και έμενα μέχρι που άδειαζε τελείως. Έμπαινα στο νερό κατά τις εφτά, όταν οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν τελείως πλάγια. Κολυμπάω αυτά τα χρόνια πάλι με μάσκα και αναπνευστήρα και βατραχοπέδιλα και όταν πας λίγο βαθύτερα, με λίγη φαντασία, ξεχνάς τη θάλασσα και έχεις και την ψευδαίσθηση ότι πετάς πάνω από το βυθό. Και έτσι έκανα βόλτες , μόνος μου μέσα στη θάλασσα , πετώντας πάνω από το βυθό και κοίταζα αυτό το σιωπηλό τοπίο, που μένει το ίδιο εδώ και χιλιάδες χρόνια.

. Μετά, όταν τα νερά σκοτείνιαζαν έβγαινα στην παραλία και καθόμουν μέχρι να πέσει το σκοτάδι. Σε ένα κέντρο καμιά τριανταριά μέτρα πάρα πέρα, άναβαν συνήθως μια φωτιά τα βράδια και μερικά πιτσιρίκια έτρεχαν τριγύρω

Video "Learning To Fly" Pink Floyd

Lyrics "Learning To Fly" Pink Floyd

Into the distance, a ribbon of black
Stretched to the point of no turning back
A flight of fancy on a windswept field
Standing alone my senses reeled
A fatal attraction holding me fast, how
Can I escape this irresistible grasp?
Can't keep my mind from the circling skies
Tongue-tied and twisted Just an earth-bound misfit, I
Ice is forming on the tips of my wings
Unheeded warnings, I thought I thought of everything
No navigator to find my way home
Unladened, empty and turned to stone
A soul in tension that's learning to fly
Condition grounded but determined to try
Can't keep my mind from the circling skies
Tongue-tied and twisted just an earth-bound misfit, I
Above the planet on a wing and a prayer,
My grubby halo, a vapour trail in the empty air,
Across the clouds I see my shadow fly
Out of the corner of my watering eye
A dream unthreatened by the morning light
Could blow this soul right through the roof of the night
There's no sensation to compare with this
Suspended animation, A state of bliss
Can't keep my mind from the circling skies
Tongue-tied and twisted just an earth-bound misfit, I

Τα επόμενα βράδια, καθώς το φεγγάρι άρχισε να χάνει το στρογγυλό σχήμα του και τα άστρα να φέγγουν περισσότερο, σκεφτόμουν πως με αυτό το ταξίδι έκλεισε και ένας κύκλος της ζωής μου, που είχε αρχίσει, εδώ σ’ αυτό το νησί πριν από τριάντα οκτώ χρόνια. Η ζωή μας είναι πολλά πράγματα, αλλά είναι κυρίως τα πρόσωπα που συναντάμε σ’ αυτό το περίεργο και μαγικό ταξίδι μας. Για μένα ήταν οι γυναίκες και οι φίλοι και τώρα που ο κύκλος έκλεισε όλα αυτά τα πρόσωπα ανήκουν στο παρελθόν. Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο, είναι αυτά τα πρόσωπα που με κάνουν ότι είμαι σήμερα. Ζουν μέσα μου σαν αναμνήσεις, αλλά και σαν σύμβουλοι, σαν άγγελοι και σαν δαίμονες και η επιρροή τους επάνω μου, όποια και αν ήταν, καλή ή κακή, όταν οι δρόμοι μα συναντήθηκαν, είναι αυτή που συμπληρώνει τη γνώση μου για τα πράγματα της ζωής. Είναι σαν να είναι δίπλα μου σε κάθε βήμα, σαν φαντάσματα που κάθε τόσο μου ψιθυρίζουν « μην ξεχνάς, ότι αυτά που συναντάς τώρα με άλλη μορφή, μπορεί να κρύβει κάτι σαν και μένα». Κάποτε, τότε, περπατώντας με ένα φίλο πάνω στα βουνά σκεφτόμασταν, πως κάποια μέρα θα συναντιόμασταν, στην ηλικία που είμαστε τώρα, περπατώντας σε αυτά ή σε κάποια άλλα βουνά, θα ανταλλάσσαμε μια ματιά και ίσως να κουνούσαμε το κεφάλι με νόημα και αυτό θα ήταν αρκετό. Γιατί έτσι είναι με τους παλιούς γνώριμους, όταν τους συναντάς μετά από καιρό. Αρκεί ένα νεύμα ή μια αγκαλιά, για να ξέρεις πως πέρασαν στη ζωή τους και εκείνοι να ξέρουν πως πέρασες εσύ. Αυτό που μας μένει από τους κύκλους της ζωής μας που κλείνουν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλους, καινούργιους κύκλους, είναι κυρίως τα πρόσωπα που συναντήσαμε, παρ’ όλο που όσο περνάει ο καιρός γνωρίζουμε πως όλα διαρκούν μόνο για κάποιο χρόνο, όλα περνάνε σαν σκιές. Παρ’ όλα αυτά, είναι οι σχέσεις μας με τα πρόσωπα που συναντήσαμε, που μας διαμορφώνουν, που γίνονται μέρος του εαυτού μας. ΄Ετσι κατά κάποιο τρόπο τίποτα δεν πηγαίνει χαμένο, ακόμη και ότι είναι ξεχασμένο στο βάθος του χρόνου. Ο ένας ζει μέσα στον άλλο και ο καθ’ ένας που συναντήσαμε «σχηματίζει» με τον δικό του τρόπο, ότι γινόμαστε εμείς στη συνέχεια.

Τα βράδια καθόμουν στη βεράντα μέχρι αργά και κοίταζα τον ουρανό, το άστρο Αφροδίτη και το άστρο Δέσποινα, που μου κρατάνε συντροφιά στον καινούργιο μου κύκλο. Και σαν τον κολυμβητή του δειλινού, μαθαίνω να πετάω, με αργές κινήσεις, γιατί η θάλασσα, είναι απαλή και μεγάλη και δεν χρειάζεται να βιάζομαι.