Ο Κόκκαλης και τα γεράματα

Painting by Ensor Intrigue

You can’t teach an old dog new tricks

Αυτό τον καιρό παρακολουθώ στο ραδιόφωνο την εκπομπή του Γιώργου Γεωργίου, στον Real FM , τον σταθμό του Νίκου Χατζηνικολάου και του Ανδρέα Κουρή. Η εκπομπή του Γεωργίου είναι δομημένη πάνω στην επικοινωνία με τους ακροατές φιλάθλους- οπαδούς, που τηλεφωνούν και λένε τον πόνο ή την άποψή τους ή ρωτάνε τη γνώμη του Γεωργίου για διάφορα θέματα, για το αν θα νικήσει ο Παναθηναϊκός την Ίντερ για παράδειγμα και διάφορα παρόμοια. Ο Γιώργος Γεωργίου μπορεί να έχει περίεργη οδοντοστοιχία και περίεργη εκφορά λόγου, που ήταν όμως και ένας από τους λόγους που τον έκαναν φίρμα στο φίλαθλο κοινό, αλλά το κύριο προσόν του είναι η δομημένη σκέψη, η ψυχραιμία και η αντικειμενική κριτική. Αυτό το πράγμα είναι γενικά σπάνιο στον κόσμο των φιλάθλων –οπαδών, που είναι γαλουχημένοι για χρόνια με την λογική της φανατίλας και έτσι πολύ συχνά ο Γεωργίου δέχεται επιθέσεις από άλλους σταθμούς και άλλα μέσα, που είναι συνηθισμένα στο λιβανιστήρι και δεν μπορούν να κατανοήσουν, ότι κάποιος άνθρωπος μπορεί να έχει τη γνώμη του. Αυτές τις μέρες λοιπόν που συνέπεσαν και με τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από την Ανόρθωση για το Τσάμπιονς Λήγκ, οι οπαδοί του Ολυμπιακού που τηλεφωνούσαν, -όπως και της ΑΕΚ που αποκλείστηκε από την Ομόνοια, την επόμενη μέρα, -ήταν φυσικά μέσα στο θρήνο, αφού η αγαπημένη τους ομάδα παραπαίει και προβληματισμένοι, αφού δεν βλέπουν φως, τη στιγμή μάλιστα που ο μεγάλος αντίπαλος ο Παναθηναϊκός, με την είσοδο του Βγενόπουλου, των Γιαννακόπουλων και του Πατέρα, όχι μόνο έγινε ισχυρότερος οικονομικά, αλλά έδειξε και να οργανώνεται κατά κάποιο τρόπο, με αποτέλεσμα να προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Ληγκ, μετά από τρία χρόνια απουσίας.

Τη βραδιά που αποκλείστηκε ο Ολυμπιακός, παρακολούθησα το παιχνίδι με κάποιους φίλους από τους οποίους, ο ένας ήταν Ολυμπιακός , ο άλλος Παναθηναϊκός και ο τρίτος ΑΕΚ. Όπως ήταν φυσικό ο οπαδός του Ολυμπιακού δεχόταν καζούρα σε όλη τη διάρκεια του ματς, πήγε κάπως να συνέλθει και να αντεπιτεθεί όταν ο Ολυμπιακός έβαλε γκολ, αλλά το τέλος ήταν, όπως είναι γνωστό δυσάρεστο για τον Ολυμπιακό. Την άλλη μέρα την Παρασκευή, παρακολούθησα πάλι την εκπομπή του Γεωργίου, με τους καταστεναχωρημένους οπαδούς του Ολυμπιακού, αλλά και οι υπόλοιποι δεν έμοιαζαν να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, εκτός φυσικά από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, από τους οποίους, όμως μερικοί γκρίνιαζαν κάπως. Πιο αργά το βράδυ βρέθηκα και με μια μεγάλη παρέα. Το μεγάλο πρόβλημα πάλι η κατάσταση του Ολυμπιακού. Ακόμη δυσκολεύομαι να καταλάβω, πως «μεγάλοι» άνθρωποι, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες, πενηντάρηδες, ακόμη και εξηντάρηδες, μπορούν να ταυτίζονται τόσο με μια ποδοσφαιρική ομάδα. Πρέπει να υπάρχουν τρομερές ελλείψεις στο «εγώ» κάποιου, για να ταυτίζεται με κάτι τόσο ασήμαντο όπως μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι θέμα της αντίληψης που έχει κανείς για τον εαυτό του. Εν πάση περιπτώσει το μεγάλο θέμα είναι τι φταίει στον φετινό Ολυμπιακό. Φταίει ο Κόκκαλης; Φταίει ο Βαλβέρδε, που μπορεί ανάλογα με τις εξελίξεις να μετονομάζεται και σε Βγαλβέρδε. Φταίει ο Μπελούτσι, φταίει ο Κοβάσεβιτς που έγινε τριάντα εφτά ετών, ή μήπως φταίει που ο Νικοπολίδης δεν εμπνέει πια την ίδια εμπιστοσύνη;

Φταίνε όλα μαζί. Αλλά όλα αυτά καταλήγουν σε μια απλή συνισταμένη. Ο Σωκράτης Κόκκαλης, απλώς μεγάλωσε. Κατά το κοινώς λεγόμενο γέρασε. ΄Όταν ο Κόκκαλης ανέλαβε τον Ολυμπιακό ήταν κατά περισσότερο από δώδεκα χρόνια νεότερος. Αν και δεν γνωρίζω την ηλικία του , όταν ανέλαβε τον Ολυμπιακό δεν πρέπει να ήταν καν εξήντα ετών. Ήταν στην δική του δεκαετία των πενήντα, που είχε άλλες δυνάμεις άλλες επιθυμίες και άλλα αντανακλαστικά και άλλη δίψα για επιτυχία, από το πόστο του ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού. Εκείνη την εποχή ο Ολυμπιακός βρισκόταν στα πέτρινά του χρόνια, μετά από την περιπέτεια με τον Κοσκωτά και στη συνέχεια με τον Σαλιαρέλη. Ο Κόκκαλης έριξε λεφτά στον Ολυμπιακό τον έφτιαξε ομάδα, ιδίως με την πρόσληψη του Μπάγιεβιτς και κυρίως είχε το λεγόμενο μάτι του τίγρη. Θα έκανε δηλαδή οτιδήποτε για να φέρει επιτυχίες στον Ολυμπιακό. Και σ’ αυτό τα κατάφερε απόλυτα. Πήρε έντεκα, από τα δώδεκα τελευταία πρωταθλήματα και σε πολλές περιπτώσεις κατέκτησε και το ντάμπλ. Σε όλη αυτή τη διάρκεια της καριέρας του στον Ολυμπιακό, έκανε με μαεστρία κινήσεις ουσίας , αλλά και εντυπωσιασμού, αφήνοντας τους αντιπάλους του πίσω. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι και για πολύ μεγάλα διαστήματα έπαιζε σχεδόν χωρίς αντιπάλους. Η ΑΕΚ με τα συνεχή διοικητικά της προβλήματα έχει να δει άσπρη μέρα εδώ και δώδεκα- δέκα πέντε χρόνια. Ο «αιώνιος αντίπαλος» από τη στιγμή που τον ανέλαβε ο Τζίγκερ έγινε κυριολεκτικά σκορποχώρι. Με αντίπαλο τον Τζίγκερ,- που μπορεί να ήταν κάποτε καλός στο οδήγημα, αλλά από διοίκηση ποδοσφαιρικής ομάδας δεν είχε ιδέα, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να κάνει συνεχή τετ-α-κε- θα μπορούσε να πάρει το πρωτάθλημα ακόμη και η θεία μου η Βαγγελιώ. Οι υπόλοιπες ομάδες ήταν απλώς φτωχοί συγγενείς. ΄Ετσι ο Κόκκαλης κυριάρχησε απόλυτα.

Εδώ και δυο περίπου χρόνια όμως ο Κόκκαλης έχει αλλάξει. Όπως λέμε «βάρυνε». Γέρασε. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις, ούτε ανάμεσα σε ψηλούς και κοντούς, ούτε ανάμεσα σε ξανθούς και μελαχρινούς, αλλά ούτε και ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς- για την ώρα τουλάχιστον, με την πρόοδο της γενετικής, αυτό μπορεί και να αλλάξει. Βλέποντας το γήρας να πλησιάζει ο Κόκκαλης κάνοντας μια κίνηση ανάγκης και πρόνοιας, τοποθέτησε στη θέση του το γιό του, τον Πέτρο Κόκκαλη, που όμως τελικά κατά την κρίση του Σωκράτη απεδείχθη ανεπαρκής, κινδυνεύοντας να χάσει ακόμη και από τον Τζίγκερ. ΄Ετσι ο Κόκκαλης έστω και χωρίς πολλή όρεξη ξαναπήρε το τιμόνι στα χέρια του. Όμως όπως φαίνεται η έλλειψη της διάθεσης είναι πια μεγαλύτερη από την επιθυμία της επικράτησης. ¨Ετσι σ’ αυτό το κρίσιμο για τον Ολυμπιακό καλοκαίρι, μια και μετά από χρόνια θα έδινε προκριματικούς για την είσοδο στους ομίλους, του Τσάμπιονς λήγκ, ο Κόκκαλης τα φόρτωσε στον κόκορα. Στο μεγαλύτερο διάστημα ήταν απών, προτιμώντας τις διακοπές, ενώ η ενίσχυση της ομάδας ήρθε πολύ καθυστερημένα. Κανονικά ο Κόκκαλης, αν είχε περισσότερο μυαλό, θα είχε φροντίσει για το διάδοχο σχήμα από πέρσι, όσο δηλαδή ήταν ακόμη νικητής. Είναι καλό να ξέρει κανείς και πότε να αποχωρεί. Αλλά εδώ μπαίνει ένα άλλο πρόβλημα. Το υπερτροφικό «εγώ» του. Ο Κόκκαλης έχει δώσει πολλές μάχες στη ζωή του και για την ώρα έχει βγει απ’ όλες νικητής. Δεν είναι εύκολο για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να κερδίζει να παραδεχτεί, πως η στιγμή της ακμής του έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Είναι αυτό ένα πρόβλημα για τον καθ’ ένα από εμάς, που δυστυχώς δεν έχει λύση. Για τον Κόκκαλη αυτή η προβληματική προσωπική στιγμή συνέπεσε, με την απροσδόκητη μέχρι πριν λίγους μήνες, ενίσχυση του Παναθηναϊκού, από ανθρώπους που όχι μόνο έχουν λεφτά , αλλά και τη διάθεση να τα ξοδέψουν για τον Παναθηναϊκό και μεγάλη επιθυμία για προσωπική προβολή και επικράτηση. Και ο Βγενόπουλος και ο Πατέρας θα πάνε την κόντρα όσο μακριά γίνεται. ΄Ετσι ο Κόκκαλης βρίσκεται σε ένα δίλημμα. Να δώσει μια μάχη ακόμη, που πιθανόν να τη βαριέται κιόλας, ή να αφήσει τα πράγματα στην τύχη τους; Το πρώτο λοιπόν είναι αν θέλει να δώσει αυτή τη μάχη. Αυτό θα φανεί σύντομα. Το δεύτερο είναι αν μπορεί.

Όσο για τα υπόλοιπα τι να πει κανείς. Ο Βαλβέρδε μπορεί να είναι καλός ή μπορεί να είναι κακός. Ο χρόνος θα δείξει αν θα προλάβει να αποδείξει την αξία του, όποια κι αν είναι αυτή. Όσο για το υπόλοιπο ρόστερ, έχει αρκετό ταλέντο, που μάλλον στην πορεία θα μπορέσει να ξεδιπλωθεί, εκτός κι αν πέσει καμιά μαρμάγκα. Εν πάση περιπτώσει το ρόστερ του Ολυμπιακού δεν είναι χειρότερο από το ρόστερ του Παναθηναϊκού, άρα όλα παίζονται. Όπως φάνηκε και στο αρχικά αγχωτικό, αλλά τελικά θριαμβευτικό ματς της πρεμιέρας του πρωταθλήματος με τον Αστέρα Τρίπολης ο φετινός Ολυμπιακός έχει μεγάλες δυνατότητες. Και ο Ντιόγκο και ο Λέτο και ο Ντούντου και ο Μπελούτσι ξέρουν καλή μπάλα και είναι κρίμα που δεν θα φανούν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λήγκ. Αλλά και το Ουέφα καλό είναι. Και επιτέλους οι ελληνικές ομάδες κατάλαβαν πως οι ποδοσφαιριστές από τη Νότια Αμερική , είναι απόλυτα συμβατοί με το ελληνικό πρωτάθλημα. Η πριεμιέρα όμως είχε κι άλλες ανατροπές. Η μισοπεθαμένη ΑΕΚ, που μετά τον αποκλεισμό από την Ομόνοια, όλοι την είχαν ξεγραμμένη, όχι μόνο νίκησε τον Παναθηναϊκό, αλλά απέδειξε ότι διαθέτει ένα πολύ αξιόμαχο σύνολο. Ο δε Παναθηναϊκός, που από τον καιρό που έγινε πολυμετοχικός άρχισε να ανεβαίνει ψυχολογικά, μετά από χρόνια, για να φτάσει στο ζενίθ της αισιοδοξίας μετά την πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Ληγκ και τον ταυτόχρονο αποκλεισμό του Ολυμπιακού, προσγειώθηκε ξαφνικά απότομα, μετά την ήττα από την ΑΕΚ με 2-1, οπότε οι καινούργιοι μέτοχοι θα πρέπει να αποδείξουν τώρα αν αντέχουν στα δύσκολα. Οπότε την επόμενη εβδομάδα στις εκπομπές του Γεωργίου θα κλαίνε οι οπαδοί του Παναθηναϊκού και θα γελάνε οι οπαδοί της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού. Όπως έχουμε πει κι άλλη φορά το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι παραγοντικό. Τα πρωταθλήματα στην Ελλάδα τα κερδίζουν οι διοικήσεις των ομάδων. ΄Ετσι κι αυτό το πρωτάθλημα ή θα το πάρει ο Κόκκαλης ή θα το πάρει ο Πατέρας με το Βγενόπουλο, ή οποιοσδήποτε άλλος. Το σίγουρο είναι πως το φετινό πρωτάθλημα θα είναι το πιο φορτισμένο από όλα. Η μάχη ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, δεν θα είναι μόνο μια μάχη ποδοσφαιρική, ή έστω μια απλή μάχη ποδοσφαιρικών παραγόντων. Είναι και μια μάχη ανάμεσα στο προηγούμενο οικονομικό κατεστημένο και στο καινούργιο που θέλει να διώξει το παλιό. Για τον Κόκκαλη είναι και μια ευκαιρία να ξανανιώσει , έστω και κατά φαντασίαν. Για τον Βγενόπουλο είναι μια ευκαιρία να βγάλει άσπρες τρίχες Ο πιο τυχερός από όλους είναι βέβαια ο Τζίγκερ, που θα μπορεί πια να παίζει με την ησυχία του paint-ball.