4 Deserts

Official Website: www.4deserts.com.

Γι αυτούς που αγαπούν την περιπέτεια, υπάρχουν ακόμα λύσεις.

Πολλές δεκαετίες πριν, λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι τουριστικές μονάδες της εταιρείας Χίλτον, είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, η φιλοσοφία πίσω από αυτήν την γιγαντιαία εξάπλωση της εταιρείας, ήταν απλή και διορατική. «Θέλουμε οι Αμερικανοί τουρίστες, όπου πηγαίνουν να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους». Η συνταγή λειτούργησε σαν φάρμακο και οι Αμερικανοί τουρίστες, άρχισαν να επισκέπτονται και τους πιο απίθανους προορισμούς, αρκεί να υπήρχε ένα Χίλτον. Στη διάρκεια της ημέρας, είχαν την ευκαιρία να επισκέπτονται άγνωστες πόλεις, αλλά το βραδάκι, θα γύριζαν πάντα στη μικρή όαση του ξενοδοχείου τους. Στις επόμενες δεκαετίες, το σύστημα αυτό έγινε ο κοινός τόπος για τις καινούργιες ξενοδοχειακές αλυσίδες, που απλώθηκαν σε όλο τον κόσμο και με την εξέλιξη των αεροπορικών συγκοινωνιών, οι τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου πια είχαν «κατακτήσει» την υφήλιο. Σήμερα είναι δύσκολο να επισκεφτείς, οποιαδήποτε πόλη στον κόσμο που αποτελεί, έναν «σέξι» προορισμό, χωρίς να αντικρίσει τη φίρμα κάποιας γνωστής αλυσίδας ξενοδοχείων. Και έτσι σταδιακά ο τουρισμός έγινε μια μεγάλη παγκόσμια βιομηχανία. Για τη μεγάλη μάζα των τουριστών που αποτελούν τους πελάτες αυτής της βιομηχανίας, αυτό ήταν και το ζητούμενο. Να πηγαίνουν σε –παλιότερα- «εξωτικούς» προορισμούς, παίρνοντας και όλη την οικογένεια μαζί, αφού η ξενοδοχειακή ασφάλεια, λειτουργούσε σαν καταλύτης. Και κάπως έτσι τα ταξίδια σε μακρινούς προορισμούς έχασαν και ένα μεγάλο μέρος από την παλιότερη γοητεία που εξασκούσε, το άγνωστο και η περιπέτεια.

Για κάποιους λοιπόν εδώ και χρόνια, που έχουν το κύτταρο της περιπέτειας γραμμένο στο DNA τους, όλα αυτά έμοιαζαν αφόρητα πληκτικά. Κατάλληλα για τη μεγάλη μάζα που αποζητά την ασφάλεια, αλλά εξαιρετικά βαρετά για όσους αισθάνονται ακόμη «ταξιδιώτες» και όχι «τουρίστες». ΄Οπου υπάρχει ζήτηση δημιουργούνται και τα αντίστοιχα «προϊόντα». Από τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα κάποιες βρετανικές ταξιδιωτικές εταιρείες άρχισαν να διοργανώνουν ταξίδια , πέρα από τα συνηθισμένα. Οι πελάτες αυτών των ταξιδιών επιβιβάζονταν σε ένα φορτηγό στρατιωτικού τύπου, άλλες φορές από το Λονδίνο και άλλες από την Τουρκία και από εκεί άρχιζαν να διασχίζουν ολόκληρη την Ασία με τελικό προορισμό το Βλαδιβοστόκ ή κάποια άλλη πόλη της Ασίας που βρέχεται από τα νερά του Ειρηνικού. Στη διάρκεια του ταξιδιού, οι ταξιδιώτες δεν είχαν μόνο να αντιμετωπίσουν τις κακουχίες που συνήθως αντιμετωπίζει ένα εκστρατευτικό σώμα, αλλά συχνά να διασχίσουν και εμπόλεμες περιοχές με ότι αυτό συνεπάγεται. Κάποιοι άλλοι πάλι, που δεν δέχονται ούτε την ασφάλεια που παρέχει η συμμετοχή σε μια ταξιδιωτική ομάδα, ξεκινάνε παρόμοια ταξίδια με μόνη συντροφιά το σακίδιό τους και ότι ήθελε προκύψει. Είχα ένα φίλο πριν από χρόνια, οδοντογιατρό στο επάγγελμα, που δεν τον έπιανε καθόλου το μάτι σου, ότι διέθετε τέτοια τόλμη, που μου εξιστορούσε το τελευταίο ταξίδι, που ξεκινώντας από την Κένυα και με όποιο μεταφορικό μέσο εύρισκε έφτασε τελικά στο Θιβέτ. Μια άλλη τέτοια λάτρης των περιπετειών η Μαίρη Γκάνταμς, σκέφτηκε πριν από χρόνια, το 1996 συγκεκριμένα, να μετατρέψει αυτή τη διάθεση για περιπέτεια σε επιχείρηση. Γι’ αυτό και ίδρυσε μια εταιρεία με επωνυμία «Racing the Planet”, που σκοπός της ήταν να οδηγήσει τους πελάτες της στα «τελευταία σύνορα», δηλαδή στα πιο απομακρυσμένα μέρη του κόσμου.

Μια και το εγχείρημα είχε επιτυχία, η Γκάνταμς, σκέφτηκε να μετατρέψει τα ταξίδια αυτά σε ιδιότυπους αγώνες. ΄Ετσι από το 2002, όσοι από τους πελάτες του γραφείου της το αντέχουν , καλούνται να συμμετάσχουν, σε έναν αγώνα αντοχής, σε μερικά από τα πιο αφιλόξενα μέρη του κόσμου, όπως η αιγυπτιακή Σαχάρα, η έρημος Γκόμπι στην Κίνα, η έρημος από αλάτι, η Ατακάμα στη Χιλή και οι παγωμένες εκτάσεις της Ανταρκτικής. Σιγά σιγά, ο ιδιότυπος αυτός αγώνας απόκτησε φήμη σ’ ολόκληρο τον κόσμο και έχει γίνει γνωστός με το όνομα “ 4 Deserts Race” . Οι συμμετέχοντες καλούνται να διασχίσου τα 250 χιλιόμετρα της ερήμου που θα επιλέξουν, κουβαλώντας στο σακίδιό τους τα απαραίτητα προσωπικά τους είδη και το φαγητό τους, ενώ κάθε βράδυ στο τέλος μιας κοπιαστικής πορείας, οι οργανωτές παρέχουν στους συμμετέχοντες τέντες για τον ύπνο τους, νερό και μπάνιο. Οι διαδρομές αυτές με τα χρόνια έγιναν τόσο δημοφιλείς, που ολόκληρες οικογένειες πια συμμετέχουν σ’ αυτά τα τόσο αντισυμβατικά ταξίδια. Όποιο πάλι σε κάποιο σημείο της διαδρομής δεν αντέχουν άλλο την ταλαιπωρία απλά εγκαταλείπουν. Για τους περισσότερους το ζητούμενο είναι να καταφέρουν κάποια στιγμή να ολοκληρώσουν και τις τέσσερις διαδρομές, όπως ο σύζυγος της Γκάνταμς, ο συνταξιούχος τραπεζικός Άλασταιρ Μόρισσον, που όπως λέει ο ίδιος οι περιπετειώδεις αυτές διαδρομές τον βοήθησαν να δει καλύτερα τις προοπτικές της ζωής του. Για κάποιους άλλους οι διαδρομές αυτές δεν είναι παρά μια ακόμη πρόκληση για ανταγωνισμό και έτσι φέτος τρεις διαγωνιζόμενοι αποφάσισαν να επιχειρήσουν να διασχίζουν και τις τέσσερις ερήμους μέσα στο ίδιο ημερολογιακό έτος. Ο ένας έχει ήδη εγκαταλείψει και έτσι οι δύο που απομένουν είναι ο 33χρονος Νοτιοαφρικανός Πωλ Λίμπενμπεργκ και ο φημισμένος 45χρονος Αμερικανός συγγραφέας Ντην Καρνάζης, που είναι και γνωστός ως “Ultramarathon Man” που κάποτε έτρεξε 50 Μαραθώνιους σε πενήντα συνεχόμενες μέρες.

Η συμμετοχή για κάθε σκέλος της διαδρομής κοστίζει 3.100 δολάρια και όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες στο www.4deserts.com.