Hotel California

You can check out any time you like
But you can never leave…

Όταν φτάσαμε στην παραλία, ο ήλιος είχε δύσει από ώρα ,αλλά ενώ ο υπόλοιπος ουρανός είχε σκοτεινιάσει, πίσω από το νησί που βρισκόταν δυτικά, ο ουρανός ακόμη έφεγγε και η αντανάκλασή του πάνω στα νερά της θάλασσας που είχαν ηρεμήσει τελείως, έδινε στην επιφάνειά τους ένα γκρίζο μεταλλικό και κάπως απόκοσμο χρώμα και τα έκανε να μοιάζουν σαν μια λίμνη, αλλά όχι σ’ αυτόν τον κόσμο. Από το βουνό πίσω μας μακριά, είχε ήδη ανέβει το φεγγάρι, γεμάτο και ολοστρόγγυλο. Το φεγγάρι του Αυγούστου. Δεν ξέρω πως γίνεται, είναι προφανώς η κοσμική επίδραση της Σελήνης στη Γη, αλλά το φεγγάρι του Αυγούστου κάνει εκείνη τη νύχτα τον αέρα να σταματάει και τη θάλασσα να γίνεται σαν λίμνη. Κατεβήκαμε με την Αμαλία από το αυτοκίνητο και προχωρήσαμε στην αμμουδιά προς τις λιγοστές ξαπλώστρες, που εκείνη την ώρα ήταν τελείως έρημες. Το φεγγάρι έφεγγε τόσο που σχεδόν θα μπορούσα να διαβάσω. Τα παιδιά βγήκαν από την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου και πριν προλάβω να τα σταματήσω είχαν ήδη πετάξει τα ρουχαλάκια τους και είχαν πέσει στη θάλασσα. Ο Αλέξανδρος ήταν εκεί στην παραλία και μας περίμενε και μετά από δυο λεπτά βούτηξε κι αυτός στη θάλασσα μαζί με την Αμαλία. Η Αφροδίτη και η Δέσποινα έμπαιναν και έβγαιναν στη θάλασσα, τσαλαβουτώντας με παιδικές φωνούλες. Μέχρι πέρσι φοβόντουσαν να μπουν στο νερό ακόμη και την ημέρα, αλλά φέτος που θυμήθηκαν πώς να κολυμπάνε, δεν μπορούσαμε να τις βγάλουμε από το νερό. ΄Ετσι είναι, οι φόβοι μας βάζουν όρια στον εαυτό μας και όταν τους ξεπερνάμε δεν μπορούμε παρά να χαρούμε από την ελευθερία που αισθανόμαστε αφήνοντας άλλο ένα εμπόδιο πίσω μας. Η ζωή είναι ένας ατελείωτος αγώνας μετ’ εμποδίων και το μόνο που κάνει νόημα είναι να αφήνεις τα εμπόδια πίσω σου το ένα μετά το άλλο, τρέχοντας με μεγάλους διασκελισμούς προς το μεγάλο τέλος που δεν είναι Τέλος, αλλά Αρχή. Αλλά το κάθε πράγμα στην ώρα του. Η Ευγενία ήρθε κι αυτή μετά από δέκα λεπτά. Έτσι όπως είναι ξανθιά, τα μαλλιά της χρύσιζαν στο φως του φεγγαριού. «Αχ, τι τρελά που είναι, βούτηξαν στη θάλασσα νυχτιάτικα» είπε βλέποντας τα παιδιά να τσαλαβουτάνε. «Έλα πάμε» της είπα. «Τι; Να βουτήξω;;Θα κρυώνω!» έκανε η Ευγενία. «Δεν θα κρυώνεις. Είναι ωραία» της είπα και την τράβηξα προς τη θάλασσα. Κι έτσι βρεθήκαμε όλοι στο νερό, που έμοιαζε με ασημένια και γίναμε όλοι για λίγο χωρίς ηλικία και χωρίς εαυτό και χωρίς να σκεφτόμαστε, απλώς κολυμπώντας στο φως του Αυγουστιάτικου φεγγαριού. Και μετά κάτσαμε όλοι για λίγο στην παραλία, κοιτάζοντας τη θάλασσα χωρίς να μιλάμε και χωρίς να σκεφτόμαστε και έτσι γύρισα για τα καλά πίσω, όπως και οι υπόλοιποι.

Όταν φύγαμε από τη θάλασσα, γύρισα στη μεγάλη βεράντα του δωματίου μου, άναψα μερικά κεριά και έβαλα και ένα cd να παίζει. Οι φωνές και οι κιθάρες των Eagles αντήχησαν μέσα στην ησυχία. Hotel Callifornia…we are all just prisoners here of our own device…You can check out any time you like. But you can never leave…

Μετα από λίγο η σκιά της Γης άρχισε να καλύπτει το φεγγάρι. Πανσέληνος με Έκλειψη. Είναι η εποχή με τα Σημάδια και όταν μπαίνω σε τέτοια εποχή, πρέπει πάντα να τα παίρνω υπ όψη μου, γιατί μιλάνε γι’ αυτό που έρχεται. Κάθισα για ώρα κοιτάζοντας τη μεγάλη σκιά που κάλυπτε την Πανσέληνο. Μετά από λίγο μόνο μια μικρή άκρη από το φεγγάρι είχε μείνει ακάλυπτο, που δεν ήταν όμως αρκετό για να φωτίζει τη νύχτα. Κι έτσι για μια ακόμη φορά η Σελήνη έμαθε πως όλα είναι σχετικά και πως το δικό της φως, που είναι αρκετό για να σταματήσει τον αέρα και να γαληνέψει τη θάλασσα, είναι μια δύναμη που δεν προέρχεται από την ίδια. Ο ήλιος είναι αυτός που δίνει το φως και η αντανάκλασή του επάνω της, είναι αυτή που της δίνει τη δύναμή της, για να φωτίσει τη νύχτα. Όταν η σκιά της Γης έφυγε και η Σελήνη ξεπρόβαλε πάλι, ήταν απλώς λίγο σοφότερη

Κάθισα λίγες ακόμη μέρες στο νησί και μετά πήρα το πλοίο και γύρισα πίσω. Οι άλλοι θα καθόντουσαν μερικές μέρες ακόμη. Έφτασα στο σπίτι αργά το βράδυ και κάθισα ξύπνιος , ακούγοντας μουσική, μέχρι που σχεδόν ξημέρωσε. Είχα πολλά που γύριζαν στο μυαλό μου, αλλά ήταν τελείως άχρηστα. Αυτό που Είναι , είναι αυτό που Είναι και δεν αλλάζει. Ήξερα πως θα ήταν οι επόμενες μέρες και έτσι δεν μου έκανε εντύπωση. Τους έχω μάθει πια και ξέρω πότε το βέλος φεύγει από το τόξο. Η πορεία του βέλους είναι μοιραία και ούτε αυτό αλλάζει. Απλώς έτσι είναι. Ένα βράδυ μετά από τρεις-τέσσερις μέρες έκανα μπάνιο και μετά κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη , ενώ τα νερά έτρεχαν ακόμη. Σε μερικά σημεία τα νερά που έσταζαν ήταν απλώς κόκκινα από το αίμα. Το βέλος με είχε πετύχει στην πλάτη, είχε περάσει την καρδιά μου και είχε βγει από μπροστά. Αλλά τώρα ήταν πια διάφανο. Το έπιασα από το μέρος που εξείχε, μπροστά από το στήθος μου και το τράβηξα, προς τα εμπρός, μέχρι που βγήκε ολόκληρο. Λίγο αργότερα, όταν ξανακοίταξα τον καθρέφτη, η πληγή είχε κλείσει τελείως. Το μόνο που αισθανόμουν τις επόμενες μέρες ήταν απλώς λίγη κούραση. Τίποτα πάρα πάνω.

Tην προτελευταία μέρα του Αυγούστου, η μέρα ήταν ζεστή και υγρή όπως οι προηγούμενες και όπως το είχα κανονίσει συνάντησα τη Μεγάλη Λευκή Γυναίκα.και μιλήσαμε για περασμένες και για μελλοντικές εικόνες. Μιλήσαμε για το σπίτι που με περιμένει, εκεί μακριά και μοναχικά, όπου χρειάζεται μερικές φορές να πηγαίνω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να θυμάμαι που βρίσκομαι. Όταν γεννήθηκα ένα μικρό μέρος μου έμεινε Εκεί και γι’ αυτό δεν μπορώ να είμαι ποτέ απόλυτα συγκεντρωμένος Εδώ. Αυτό δεν είναι πρόβλημα, εκτός από μερικές φορές όταν είμαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Γι αυτό όταν έρχονται οι εποχές που δεν θυμάμαι ούτε ποιος είμαι, ούτε από πού έρχομαι, ούτε που πηγαίνω, προτιμώ να μένω μόνος, μέχρις ότου η μνήμη μου αρχίσει να λειτουργεί και πάλι. Αλλά πια τις έχω μάθει και αυτές τις εποχές. Ξέρω πως είναι μέρος από το μεγάλο Σχέδιο, είναι αυτές που μου χρειάζονται γιατί είμαι Ατελής και μόνο έτσι μπορώ να ενώσω πάλι τα κομμάτια από το παζλ. Γι αυτό και δεν τις αρνούμαι αυτές τις εποχές, παρ’ όλο που δεν είναι ευχάριστες, γιατί είναι Δάσκαλοι. Και κάθε τόσο, επειδή χάνω το δρόμο μου, χρειάζεται να ξαναέρχονται στη ζωή μου για να μου θυμίσουν, πως μόνο όταν δεν χρειάζεσαι τίποτα και όταν δεν φοβάσαι τίποτα, μόνο και μόνο τότε μπορείς να αγαπάς. ΄Ετσι πρέπει κάθε τόσο πρέπει να σκοτώνω αυτά που αγαπάω, για να μπορώ να τα αγαπάω πραγματικά. Χωρίς Ελπίδα και χωρίς Φόβο.

Όταν έφυγα , λίγο μετά το μεσημέρι τα σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό και λίγο αργότερα άρχισε η πρώτη μπόρα που σήμαινε και το τέλος του καλοκαιριού. Από μέρες η γη έμοιαζε να χρειαζόταν τη δική της αλλαγή. Είναι και η γη ζωντανή με το δικό της τρόπο και όπως και άλλοι ζωντανοί οργανισμοί έχει βρει το δικό της τρόπο για να βρίσκει την ισορροπία της που δεν είναι άλλος, από τη μικρή κλίση στον άξονά της που την κάνει να γυρίζει πότε τη μια και πότε την άλλη μεριά της, προς το φως. Είναι αυτή η κλίση του άξονα και αυτή η περιστροφή της Γης , γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον Ήλιο, που καθορίζουν και τη μοίρα της συνείδησής μας γύρω από το Καλό και το Κακό. Παρ’ όλο που νομίζουμε διάφορα για τον εαυτό μας, είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αναλογίες του Καλού και του Κακού. Δεν είναι όμως οι σκέψεις μας που βγάζουν την ετυμηγορία για τη δική μας κλίση προς το Καλό και το Κακό, αλλά οι πράξεις μας. Οι πράξεις παράγουν αποτελέσματα και αυτά τα αποτελέσματα λένε την αλήθεια για μας. Λένε και οι σκέψεις, όπως και τα λόγια τη δική τους αλήθεια, αλλά οι πράξεις βάζουν την υπογραφή κάτω από το κείμενο. Όπως και οι ένοικοι στο Hotel California είμαστε όλοι αιχμάλωτοι των δικών μας επιλογών. Yoy can check out any time you like. But you can never leave.

Μετά από λίγες μέρες, γύρισαν και οι κόρες μου στην Αθήνα. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω αν έχω δυο ή τρεις κόρες. Δεν έχει σημασία. ΄Ένα βράδυ που είχα πάει σπίτι τους να τις δω, λίγο πριν κοιμηθούν είχαν φαίνεται μεταφυσικές ανησυχίες. «Μπαμπάκι, που πηγαίνουμε όταν πεθαίνουμε;» με ρώτησαν σχεδόν με μια φωνή. «Στον Ουρανό. Από εκεί που ήρθαμε» τους απάντησα. «Α» είπαν και έμειναν για λίγο σκεφτικές. Αλλά οι απορίες δεν είχαν τελειώσει. «Μπαμπάκι, υπάρχει ο Θεός» με ρώτησαν μετά από λίγο. «Και βέβαια υπάρχει» τους είπα. «Και που είναι ο Θεός; Είναι κι αυτός στον Ουρανό» συνέχισαν. «Ε… είναι και στον ουρανό» τους είπα «αλλά είναι συγχρόνως και παντού». «Παντού;» έκαναν με κάποιος είδος έκπληξης.

Αλλά η ιδέα του «παντού» φαίνεται ότι τους άρεσε ιδιαίτερα. «Παντού. Δηλαδή και στην καρέκλα και στο κρεβάτι;» ρώτησε η μεγάλη κόρη. «Και βέβαια και στην καρέκλα και στο κρεβάτι και στον αέρα και μέσα σας» τους είπα. «Και μέσα μας;» έκαναν. Αυτό φάνηκε να τους αρέσεις ακόμη περισσότερο. «Αα. Μέσα μας» έλεγαν και άρχισαν να χοροπηδάνε στο κρεβάτι. «Είναι αργά» τους είπα «μην χοροπηδάτε. Θα με μαλώσει η μαμά». Ευτυχώς έχουμε καλή συνεννόηση και με ακούνε με την πρώτη. Έτσι ξάπλωσαν στο κρεβάτι και τις σκέπασα με τα σκεπασματάκια τους. Αλλά η μικρή κόρη φαίνεται πως είχε μια ακόμη απορία. «Μπαμπάκι, ο Θεός είναι και μέσα στον Μπούγκυ και την Λόλα». Ο Μπούγκυ και η Λόλα είναι τα αρκουδάκια τους, χωρίς τα οποία δεν πηγαίνουν για ύπνο. Μερικές φορές έχει χρειαστεί να σηκώσουμε το σπίτι για να βρούμε που έχει κρυφτεί ο Μπούγκυ ή η Λόλα. «Ιδιαίτερα μέσα στον Μπούγκυ και τη Λόλα» είπα λύνοντας και αυτή την τελευταία απορία για εκείνο το βράδυ. Αυτό φαίνεται πως είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία από όλα. Έπιασαν η κάθε μια το αρκουδάκι της και κοιμήθηκαν αγκαλιά με το Θεό που βρίσκεται ακόμη και μέσα στον Μπούγκυ και την Λόλα.