Ενώ Εσυ κοιμόσουν

Official Website: Fernando Botero - Museo Botero Columbia

Ο μεγάλος ύπνος και το απότομο ξύπνημα του Κώστα Καραμανλή

Στη Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, στις 26 Σεπτεμβρίου, λίγες σχετικά ημέρες μετά την αποτίμηση των αποτελεσμάτων της καταστροφικής και ολίγον θλιβερής για τον ίδιο εμφάνισης του, στη Θεσσαλονίκη, ο Κώστας Καραμανλής ντυμένος με ένα σκούρο γκρι μπλε κουστούμι και ριγέ γραβάτα, μπήκε στην αίθουσα με ύφος βλοσυρό, που σήμαινε, ότι τα περιθώρια είχαν στενέψει. Kαι για τον ίδιο και για όσους βρίσκονταν εκεί. Όταν ανέβηκε στο βήμα λίγο αργότερα, ήταν ο γνωστός Καραμανλής που έχουμε γνωρίσει. Με καλά ζυγισμένη ρητορική ικανότητα, με σωστή άρθρωση, αλλά κυρίως με τη χαρισματική δεινότητα, να μπορεί να εκφράζει εσωτερική φόρτιση και κυρίως να είναι πειστικός. Ο μόνος άλλος τέτοιου βεληνεκούς ρήτορας, που έχει περάσει τα τελευταία πενήντα χρόνια, από την ελληνική πολιτική σκηνή ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, που μπορούσε να πείθει τα ακροατήριά του, πρακτικά σχεδόν για ότι ήθελε, ανεξάρτητα και από το ότι συχνά αυτά που έλεγε δεν είχαν αντιστοιχία με την πραγματικότητα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν πολύ πιο ουσιαστικός στο λόγο του- συνήθως με μία πρόταση μπορούσε να εκφράσει αυτά για τα οποία πολλοί θα χρειάζονταν ολόκληρες σελίδες- αλλά δεν τον ευνοούσε η εκφορά του λόγου του. Συνήθως χρειαζόσουν μεταφραστή για να καταλάβεις τι έλεγε. Αλλά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν τα χρειαζόταν αυτά. Αρκούσε κι ένα σήκωμα του φρυδιού του, για να παραλύσουν και οι όποιοι εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Τι ίδιο ίσχυε και για τον Ανδρέα Παπανδρέου, που ενέπνεε έναν περίπου μεταφυσικό φόβο στα στελέχη του Πασόκ, ακόμη και μέχρι τις τελευταίες μέρες του, τότε που με δυσκολία μπορούσε να μιλήσει. Ο Κώστας Καραμανλής χρειάζεται να βγάλει ολόκληρο λόγο για να τρομάξει τους υφισταμένους του και σ’ αυτό διαφέρει από την παλιότερη γενιά πολιτικών. Στο λόγο του λοιπόν στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του, ο Καραμανλής πέτυχε στον πρώτο σκοπό του, στο να τρομάξει και να συσπειρώσει δηλαδή τους υφισταμένους του. Ο μεν Τατούλης -που δείχνει να έχει πάρει περίεργες αποφάσεις- εμφανίστηκε σαν βρεγμένη γάτα στην ομιλία του, ο δε Πολύδωρας σαν βρεγμένος λοχαγός. Ο Γιαννόπουλος, ο τρίτος των λεγόμενων «ανταρτών» αυτής της περιόδου, έσπευσε να μαζέψει κακήν κακώς, την πρωθύστερη συνέντευξή του στο Θέμα. Ο Καραμανλής λοιπόν πέτυχε στον πρώτο του στόχο , στο να καταστείλει, δηλαδή την εσωτερική αναταραχή στο κόμμα του. Θα χρειαστεί όμως πολύ περισσότερα για να ανατρέψει το μεγάλο «κατόρθωμα» της πρωθυπουργικής του καριέρας. Αυτό που κατάφερε μόνος του και κάτι για το οποίο θα έπρεπε κανείς να κοπιάσει πολύ για να το πετύχει. Το να χάσει δηλαδή την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, από τον Γιώργο Παπανδρέου. Για τους περισσότερους καλόπιστους, αλλά σκληρούς κριτές παραμένει ένα ερώτημα. Τι συμβαίνει στον Καραμανλή , για να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει στη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων και κυρίως σε εκείνο το τμήμα της μεσαίας τάξης των ψηφοφόρων αυτούς δηλαδή, που δίνουν τελικά τη νίκη στο ένα ή στο άλλο κόμμα. Και κυρίως το πόσο θυμωμένη είναι αυτή η μάζα μαζί του.

΄Ενας Πρωθυπουργός ζει πάντα σε ένα δικό του κόσμο με την καλή έννοια. Είναι τέτοιες οι ανάγκες της μακροπρόθεσμης πολιτικής και ο σχεδιασμός τους, όπως και τα ταξίδια στο εξωτερικό και οι συναντήσεις με τους ξένους ηγέτες, που αναγκαστικά χάνει την επαφή με την καθημερινότητα της χώρας της οποίας ηγείται. Ένα από τα μεγάλα μειονεκτήματα ενός Πρωθυπουργού είναι ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει, τις συζητήσεις που γίνονται στα καφενεία και στις παρέες. Είχα συναντήσει τον Καραμανλή δυο φορές παλιότερα, πριν γίνει Πρωθυπουργός. Την πρώτη φορά ήταν επί της εποχής του Άρη Σπηλιωτόπουλου, όταν είχε δεχτεί κάποια χτυπήματα κάτω από την μέση, από κάποιο τότε «τσάτσο», γνωστού και βασικού διαπλεκόμενου μεγάλου προμηθευτή του Δημοσίου. Η δεύτερη φορά ήταν όταν ο Ρουσόπουλος είχε ήδη γίνει εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Και τις δύο φορές σε αυτές τις λιγόλεπτες συναντήσεις ο Καραμανλής μου είχε δώσει την εντύπωση ενός «κανονικού» ανθρώπου, που η ανάμειξή του με τη πολιτική δεν είχε καταφέρει να τον «αλλοιώσει». Οι πολιτικοί παθαίνουν συνήθως ένα είδος «κορδώματος», πιθανόν γιατί στο δικό τους μυαλό, θεωρούν πως είναι κάτι πολύ σπουδαίο. Οι πολιτικοί παθαίνουν, κάτι παρόμοιο με αυτό που παθαίνουν όσοι πλουτίζουν. Ο Καραμανλής δεν έδινε τέτοια εντύπωση. Ότι έπασχε δηλαδή από «κόρδωμα». Στη συνέχεια και στα χρόνια της πορείας του προς την εξουσία, είχε καταφέρει να πείσει ένα μεγάλο μέρος του σώματος των ψηφοφόρων, που ήταν ήδη κουρασμένο από τις ανεκδιήγητες πρακτικές του Πασόκ,της δεύτερης τετραετίας του Σημίτη, ότι θα έβαζε την εμφανή και πέρα από κάθε όριο διαφθορά της εποχής, σε κάποιο έλεγχο. Ήταν και το βασικό σύνθημα όλης της τότε εκλογικής εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Και ο πόλεμος στη διαφθορά ήταν και η προσωπική υπόσχεση του Καραμανλή στους ψηφοφόρους του, αλλά και ένα ζητούμενο και για εκείνους που δεν τον είχαν ψηφίσει. Και κάπως έτσι ήρθε ο Καραμανλής στην εξουσία. Η ρητορική κόντρα στην διαφθορά συνεχίστηκε στους ίδιους έντονους τόνους, με την καθιέρωση του όρου της «μηδενικής ανοχής», ενώ η διαφορά στην γενική διακυβέρνηση σε σχέση με το Πασόκ του Σημίτη, ήταν εμφανώς προς το καλύτερο. Θα χρειαζόταν άλλωστε πολύ ταλέντο για να κυβερνήσει κανείς χειρότερα από το Σημίτη, στη δεύτερη τετραετία του. Η θρυλούμενη κόντρα με τη διαφθορά κορυφώθηκε με εκείνους τους περιφημους πια «νταβατζήδες» του Μπαϊρακτάρη. Τη συνέχεια, σε σχέση με το θέμα της διαφθοράς θα την χαρακτηρίζαμε απλώς απογοητευτική, αν .. Αν δεν την βρίσκαμε και «περίεργη».

Εκείνη την εποχή, της πρώτης τετραετίας του Καραμανλή και ενώ στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, βρισκόταν ο Γιώργος Βουλγαράκης, συνέβη και εκείνο το περίεργο περιστατικό με τις υποκλοπές, όπου όπως αποκαλύφθηκε παρακολουθούνταν όχι μόνο τα τηλέφωνα διάφορων Υπουργών της Κυβέρνησης , αλλά και του ίδιου του Καραμανλή. Τα Μέσα Μη Ενημέρωσης, που ως γνωστόν ασχολούνται μόνο με τα συμφέροντα των αφεντικών τους, παρακολούθησαν την υπόθεση και την σταμάτησαν, όταν έφτασε στο πιο κρίσιμο σημείο της. ΄Οταν δηλαδή έγινε φανερό, πως υπεύθυνος για τις παρακολουθήσεις, όπως όλα έδειχναν, ήταν πολύ γνωστός επιχειρηματίας, που ασχολείται συστηματικά με τις παρακολουθήσεις και με άλλα εξ ίσου ευγενή σπορ. Η υπόθεση έτσι θάφτηκε από εκεί και πέρα και οι δικαστικές έρευνες επίσης κατέληξαν εκεί που καταλήγουν συνήθως. Στο αρχείο. Εκείνο επίσης που δεν αποκαλύφθηκε, είναι το τι ειπώθηκε σε αυτές τι συζητήσεις. Κάποιοι όμως είχαν και εξακολουθούν να έχουν κάποιο «υλικό» στα χέρια τους, που πιθανόν να παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον. Μετά από λίγο ο Βουλγαράκης πήρε και το «μήνυμά» του με εκείνη την έκρηξη βόμβας στο παγιδευμένο ποδήλατο, κάτι που οδηγεί πάλι στον ίδιο επιχειρηματία, μια και είναι από τις τακτικές εκφοβισμού που συνηθίζει. Από τότε τα πράγματα μπήκαν και πάλι στη γνωστή «σειρά» τους, καθώς εν τω μεταξύ, είχε λυθεί το πρόβλημα του βασικού μετόχου. Οι ίδιοι που έπαιρναν και πριν τις δουλειές, αυτοί που ο Καραμανλής είχε αποκαλέσει «νταβατζήδες», εξακολούθησαν και εξακολουθούν ακόμη να παίρνουν όλες τις «μεγάλες δουλειές».

Αυτοί που αποτελούν την μεσαία τάξη, δηλαδή καθημερινοί άνθρωποι, με κάπως μεγαλύτερα ή μικρότερα εισοδήματα, επιχειρηματίες, υπάλληλοι, συνταξιούχοι και ότι άλλοι και που εν πάση περιπτώσει δεν ανήκουν στο σύστημα, αν κρίνω από τις τυχαίες συζητήσεις που παρακολουθώ, έχουν βγάλει το συμπέρασμα, πως ο Καραμανλής είτε συμβιβάστηκε με το σύστημα, είτε απλώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Και στις δύο περιπτώσεις η ευθύνη βαρύνει τον ίδιο. Για να το πούμε αλλιώς και κάπως πιο λαϊκά, ο Καραμανλής ίσως και εφησυχασμένος, από τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν πως το Πασόκ δεν μπορούσε να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά της Νέας Δημοκρατίας, απλώς «αποκοιμήθηκε», όπως «αποκοιμήθηκε» και ο βασικός του συνεργάτης ο Θόδωρος Ρουσόπουλος. Όμως η ζωή δεν σταματάει ποτέ. Γι αυτό και συχνά μας φέρνει αντιμέτωπους με εκπλήξεις.

Η ελληνική κοινωνία παρά τον βομβαρδισμό της με μη αξιόπιστα στοιχεία, καθώς ελάχιστα είναι τα Μέσα που πραγματικά δημοσιογραφούν, δεν μπορεί να αντιδράσει γρήγορα. Αλλά στο βάθος του χρόνου, τα λάθη που κάνουν είτε οι κυβερνήσεις, είτε οι διαπλεκόμενοι, είτε οποιοδήποτε μέλος του συστήματος, λειτουργούν σωρευτικά. Κανείς δεν υπολόγισε την αντίδραση που φέρνει, η όλο και πιο εκτεταμένη εξάπλωση της φτώχειας, σε συνδυασμό με την επιδειξιομανία, αυτών που τα έχουν «πιάσει», αλλά και την επιβεβαίωση της ατιμωρησίας που ισχύει για όσα από τα μέλη του συστήματος παρανομούν. Κανείς δεν έχει αντιληφθεί το Θυμό με τον οποίο είναι φορτισμένη η κοινωνία. Ο Καραμανλής έχει κάνει σωστές πολιτικές κινήσεις , αλλά με μεγάλο πολιτικό κόστος, όπως η πώληση του ΟΤΕ, αυτού του μεγάλου άντρου των σκανδάλων, ή η επιχειρούμενη τώρα ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής . Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος της απότομης πτώσης του στις δημοσκοπήσεις και ο λόγος που τόσο πολλοί είναι θυμωμένοι μαζί του. Ο λόγος είναι, το ότι δεν τήρησε τις υποσχέσεις του σε σχέση με τη διαφθορά. Η κάλυψη που έδωσε στον Βουλγαράκη σ’ αυτήν την πιο απρόσεκτη στιγμή της καριέρας του στη Θεσσαλονίκη, ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και για να φέρει πάλι τη ζυγαριά στα ίσια, θα χρειαστεί πρώτα απ’ όλα να αποδείξει στον εαυτό του, τι μέρος του λόγου είναι ο ίδιος. Ο Σημίτης ήταν τελειωμένος από τότε που είπε εκείνο το περίφημο «ας πρόσεχαν», για εκείνους που είχαν χάσει τα λεφτά τους στο Χρηματιστήριο. Ένα σκάνδαλο που ακόμη παραμένει ατιμώρητο και αυτό που σηματοδότησε την αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, που οι παρενέργειές της, συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Όλοι ξέρουμε ότι καμιά Κυβέρνηση δεν μπορεί να σώσει κανέναν ξεχωριστά. Σε εποχές κρίσης όμως, η επιδειξιομανία αλλά και η ατιμωρησία για τα μέλη του Συστήματος που παρανομούν προκλητικά, απλώς προκαλούν Οργή. Η διαφθορά δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Στην Ιταλία για παράδειγμα, που η Μαφία, αποτελεί την εκεί «Διαπλοκή», τα μέλη του Συστήματος που «παρεκτρέπονται», δηλαδή προκαλούν με την συμπεριφορά τους, τιμωρούνται από τους ίδιους τους Μαφιόζους και η ποινή είναι συνήθως το «τσιμέντωμα». Γιατί και οι Μαφιόζοι γνωρίζουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα αρκεί να μην προκαλούν τη Μάζα. ΄Οποιος λοιπόν, λόγω ανοησίας ή αλαζονείας ξεπερνάει τα όρια, που έχει βάλει η ίδια η Μαφία, τιμωρείται με τον κατάλληλο τρόπο. Ακόμη και η παρανομία έχει τους κανόνες της. Στην Ελλάδα, όπου τα πάντα είναι ερασιτεχνικά, τα τελευταία χρόνια, το ελληνικό Σύστημα δεν παίρνει ούτε τις στοιχειώδεις προφυλάξεις. Τα αποτελέσματα θα φανούν σύντομα.

Το οριακό σημείο, όπου αποτέλεσε και τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν η υπόθεση Ζαχόπουλου, που σχεδόν συνέπεσε με τη υπόθεση της Ζήμενς. Η υπόθεση Ζαχόπουλου ήταν αποκαλυπτική, όχι μόνο για το τι συμβαίνει στους Οργανισμούς του Δημοσίου, αλλά και για το πως λειτουργούν οι εκδοτικές επιχειρήσεις και γενικά οι επιχειρήσεις Μέσων Ενημέρωσης και οι συχνά εγκληματικές πρακτικές τους. Στην περίπτωση Ζαχόπουλου, πέρα από την ερωτική εμπλοκή και τα όποια πάρε δώσε των δύο προσώπων του ερωτικού δράματος η υπόθεση πήρε εγκληματικές διαστάσεις από τη στιγμή που ενεπλάκησαν κάποια Μέσα Ενημέρωσης. Εδώ έγινε ένας εκβιασμός μπροστά στα μάτια της κοινωνίας, από τους πολλούς, που σχεδόν καθημερινά κάνουν εκδότες , καναλάρχες και δημοσιογράφοι, για προσωπικό όφελος και χωρίς ποτέ να λογαριάζουν πόσες ζωές καταστρέφουν. Ένας άνθρωπος, πέρα από τις όποιες δικές του ευθύνες, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και σώθηκε μόνο από τύχη, υπό τον εκβιασμό της δημόσιας διαπόμπευσής του , από κάποιο ή κάποια Μέσα Ενημέρωσης. Από, κάποιο ή κάποια, πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα. Και η Εξουσία κάθεται και «λιβανίζει» αυτή την υπόθεση, εδώ και εννιά μήνες, χωρίς κανένας να είναι υπεύθυνος. Εδώ δεν πρόκειται για αυτοκτονία. Πρόκειται για δολοφονία και μάλιστα εν ψυχρώ. Και συγχρόνως είναι κι αυτά τα περίφημα 5,5 εκατομμύρια του Αναστασιάδη. Τόσες ελεγκτικές αρχές, τόσες οικονομικές υπηρεσίες, εδώ και δέκα πέντε μήνες δεν μπορούν να μας πουν αν αυτά τα λεφτά, τα είχε αποκτήσει ο Αναστασιάδης νόμιμα ή ήταν προϊόν ύποπτης συναλλαγής. Ο κάθε απλός δανειολήπτης , αν τυχόν καθυστερήσει μια μέρα τη δόση του δανείου του, τα τηλέφωνα από την Τράπεζα, αρχίζουν να χτυπάνε από το πρωϊ. Και αν τυχόν καθυστερήσει κάποιες δόσεις από αδυναμία, έρχονται οι διαταγές πληρωμής, ο Τειρεσίας, οι κατασχέσεις και τα λοιπά. Ένα σωρό κόσμος έχει υποφέρει και εξακολουθεί να υποφέρει από τέτοιες υποθέσεις. Πως λοιπόν αισθάνονται όλοι αυτοί, όταν ολόκληρο Κράτος δεν μπορεί να δώσει μια απάντηση για 5,5 εκατομμύρια. ΄Ολοι αυτοί αισθάνονται Οργή.

Τα ίδια και με την υπόθεση της Ζήμενς Εδώ έχουμε δεκάδες και πιθανόν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που πετάνε στον αέρα και πάνε σε τσέπες εδώ και εκεί και που μετατρέπονται σε σκάφη, σπίτια και καταθέσεις, που οι κάτοχοί τους μας τα πετάνε και στη μούρη. Το αποτέλεσμα και άλλη πάρα πάνω Οργή. Στην οποία προστέθηκε και η υπόθεση του Βατοπεδίου. Και άλλη Οργή.

Στην «μηδενική ανοχή» για την οποία τόσο συχνά κάνει λόγο ο Καραμανλής, μπροστά από το μηδέν αυτής της ανοχής έχει προστεθεί ένας άσσος και από πίσω ακολουθούν πολλά, πάρα πολλά μηδενικά. Αν ο Καραμανλής δεν λύσει το γρηγορότερο δυνατό αυτές τις τρεις υποθέσεις, στο τέλος θα μείνει μόνο με τα μηδενικά. Τον Άσσο θα τον πάρουν άλλοι. Και δεν θα έχει δικαίωμα να κατηγορήσει κανέναν εκτός από τον εαυτό του. Οι υποσχέσεις πρέπει να τηρούνται. Στην αντίθετη περίπτωση υπάρχει κόστος. Και το κόστος αυτό θα σημαδέψει όλη την πολιτική του καριέρα. Ο Καραμανλής θα πρέπει να αποδείξει, αν ξύπνησε από το μεγάλο ύπνο του ή αν απλώς γύρισε από το άλλο πλευρό.