Στην Κοιλάδα του Ηλά

Όσο υπάρχουν Γολιάθ σ’ αυτό τον κόσμο, όλο και θα ξεφυτρώνει κάποιος Δαβίδ…

Η ώρα είχε πάει 4 εκείνο το απόγευμα, αλλά ακόμη δεν είχα τελειώσει το κείμενο που έγραφα. Ποτέ δεν είμαι σίγουρος για το πόσο μεγάλο θα βγει ένα κείμενο που γράφω. Πολύ συχνά όταν κάθομαι στο κομπιούτερ, δεν είμαι και σίγουρος για το τι ακριβώς θα γράψω, πέρα από τον τίτλο και τη γενική ιδέα. Συνήθως στη μέση του κειμένου παρασύρομαι από κάποια ιδέα και ενώ ήθελα να γράψω για άλλα. τελικά καταλήγω αλλού. Κατά κάποιο τρόπο «σερφάρω» στο κείμενο- για να χρησιμοποιήσω και έναν ιντερνετικό όρο- και όπου βγάλει το κύμα. Έτσι και με εκείνο το κείμενο για την «Αποκάλυψη 2012» , ΄συπου έπεσα πάνω στο όνομα του Φιμπονάτσι. ΄Όταν στη δεκαετία του εβδομήντα είχα πάλι συναντήσει αυτό το όνομα, δεν μου έλεγε τίποτα ιδιαίτερο. Τα τελευταία χρόνια όμως, από το 2000 ως το 2005 είχα ασχοληθεί με τη ζωγραφική, ώσπου τελικά έμαθα να ζωγραφίζω- ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. ΄Εμαθα αντιγράφοντας ότι έβρισκα μπροστά μου. Το σπίτι μου έχει γεμίζει με Ελ Γκρέκο, Νταλί, Μποτέρο, Λεμπίκα κ.λ.π., που είναι όλοι πλαστοί, αλλά επειδή τους έχω κάνει εγώ και είναι στο δικό μου σπίτι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ζωγραφίζοντας λοιπόν κατάλαβα, πως και η ζωγραφική δεν είναι παρά μία άλλη έκφραση των μαθηματικών, όπως και η μουσική, αλλά σε άλλη διάσταση. Η μουσική αποτελεί μια απ’ ευθείας έκφραση των μαθηματικών. Η ζωγραφική είναι κι αυτή έκφραση των μαθηματικών, αλλά με δυο ενδιάμεσα ζιγκ-ζαγκ. ΄Ετσι άρχισα να διαβάζω και λίγα μαθηματικά. Όχι σπουδαία πράγματα, δεν έχω καιρό. Αν είχα καιρό, αλλά και την απαιτούμενη διάθεση θα επιχειρούσα να μάθω κανονικά μαθηματικά, αλλά για την ώρα αυτό διαγράφεται. Αργότερα, όταν θα είμαι πιο νέος. Έτσι λοιπόν έπεσα και πάνω στον Φιμπονάτσι και την περίφημη όσο και μαγευτική «ακολουθία» του. Εκείνο το απόγευμα όμως είχα πέσει πάνω και σε ένα πονοκέφαλο, με ζάλη. Τις τελευταίες μέρες, που τέλη Οκτωβρίου η ζέστη είχε γίνει καλοκαιρινή, συναντούσα πολλούς που υπέφεραν από τα ίδια συμπτώματα. «Δεν μπορεί» είπε ένας φίλος που του αρέσουν οι θεωρίες συνομωσίας «πρέπει να μας έχουν ψεκάσει με κάτι που προκαλεί πονοκέφαλο και ζαλάδες στο αρχικό στάδιο». Αν μας έχουν ψεκάσει θα τους ψεκάσουμε κι εμείς σκέφτηκα. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και μάγουλον αντί μαγούλου. Οι λογαριασμοί πρέπει να κλείνουν. Για την ώρα όμως με τέτοιο πονοκέφαλο δεν μπορούσα να συνεχίσω το γράψιμο. Έτσι πήρα το αυτοκίνητο και πήγα μέχρι το βιντεάδικο. Ένα βίντεο είναι η καλύτερη λύση για να ξεκουράζομαι από το γράψιμο. Πήρα μια ταινία που ήθελα να τη δω από καιρό και είχα τους λόγους μου. «Στην Κοιλάδα του Ηλά», με τον Τόμυ Λη Τζόουνς και την Σαρλίζ Θερόν. Χμ, η Σαρλίζ Θερόν… Η εποχή που τρελαινόμουνα για τις γυναίκες, ήταν λίγο πιο ενδιαφέρουσα, λίγο πιο «δημιουργική», από την τωρινή που κοντεύω να γίνω ΄Αγιος. Καμιά φορά κοιτάζω τον καθρέφτη, για να δω αν έχει αρχίσει να φυτρώνει κανένα φωτοστέφανο. Η «Κοιλάδα του Ηλά» ήταν ότι έπρεπε για εκείνο το απομεσήμερο. Πολύ χαμηλών τόνων και συγχρόνως πολύ ενδιαφέρουσα. Σε κάποια στιγμή της ταινίας ο Τόμυ Λη Τζόουνς, που αναζητεί τους ενόχους για την άγρια δολοφονία του γιού του, λέει στον μικρής ηλικίας γιο της Σαρλίζ Θερόν, την ιστορία της Κοιλάδας του Ηλά. Τη γνωστή κοιλάδα από την Παλαιά Διαθήκη, την κοιλάδα που χώριζε το στρατόπεδο των Φιλησταίων από εκείνο τον Ισραηλιτών. Κάθε πρωΐ κατέβαινε στην κοιλάδα ο γίγαντας Γολιάθ από το στρατόπεδο των Φιλησταίων και προκαλούσε τον πιο γενναίο των Ισραηλιτών, σε μια προσωπική μάχη, που θα έκρινε και την τύχη της διαμάχης ανάμεσα στους δυο λαούς. Κανένας Ισραηλίτης όμως δεν τολμούσε να τα βάλει με τον Γολιάθ. Ώσπου κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο Δαβίδ, σχεδόν παιδί ακόμη και είπε στον Σαούλ, τον βασιλιά των Ισραηλιτών, ότι εκείνος θα αντιμετώπιζε τον Γολιάθ. Ο Σαούλ συγκινημένος από το θάρρος του μικρού του έδωσε να φορέσει και την πολεμική στολή του, που κανονικά πρέπει να έπεφτε και λίγο μεγάλη στον Δαβίδ, εκτός κι αν ο Σαούλ ήταν νάνος. Ο Δαβίδ αντιμετώπισε τον Γολιάθ οπλισμένος με μία σφεντόνα. Όταν ο Γολιάθ βρέθηκε στην κατάλληλη απόσταση ο Δαβίδ τον «πυροβόλησε» με τη σφεντόνα του, σκοτώνοντάς τον. Και μετά του έκοψε το κεφάλι.

Όλοι μας κάποια στιγμή βρισκόμαστε στην Κοιλάδα του Ηλά και εκεί μας περιμένει ο Γολιάθ της δικής μας ζωής. Όταν δεις τον Γολιάθ να έρχεται κατά πάνω σου, πρέπει να ξέρεις κατ’ αρχάς ένα πράγμα. Πως η πιθανότητες να βγεις τσαλαπατημένος, σε σχέση με τις πιθανότητες να τον πετύχεις με την σφεντόνα, είναι συνήθως εκατό προς ένα. Η στιγμή που ο Γολιάθ επιτίθεται είναι μαγική. Γιατί καθώς πλησιάζει καθώς έρχεται όλο και πιο κοντά, μόνο τότε και στην κατάλληλη απόσταση φαίνονται τα τρωτά του σημεία. Είναι η στιγμή που πρέπει να κρατήσεις όλη την ψυχραιμία σου. Είναι η στιγμή που πρέπει να ρίξεις την πετριά σου. Και η πετριά πρέπει να βρει το στόχο της. Ενενήντα εννιά φορές στις εκατό ο Γολιάθ θα τσαλαπατήσει τον Δαβίδ. Αλλά η μία στις εκατό, που ο Δαβίδ πετυχαίνει το στόχο του, είναι αρκετή για να ξανάρθει το Σύμπαν σε ισορροπία. Και για να φτιάξει αμέτρητους καινούργιους μικρούς Δαβίδ.

Όταν η ταινία τέλειωσε, το μυαλό μου ήταν αρκετά ξεκούραστο για να συνεχίσω το γράψιμο. Όταν τέλειωσα το ρολόι έδειχνε περασμένες δυο το βράδυ.

Το άλλο πρωί , καθώς πήγαινα να πιω τον καφέ μου, σταμάτησα στο περίπτερο και πήρα την εφημερίδα μου και τσιγάρα. Όταν ήρθε το διπλό εσπρέσο, άναψα ένα τσιγάρο και άνοιξα την εφημερίδα. Οι πρώτες σελίδες, ήταν αφιερωμένες στα οικονομικά νέα, την παγκόσμια κρίση. Παρ’ όλο που η παγκόσμια οικονομική κρίση με αφορά στο μέτρο που μας αφορά όλους μας, εν τούτοις η σχετική ειδησεογραφία δεν μου προξενεί πια καμία εντύπωση. Ίσως και γιατί μέσα μου ξέρω πως αυτή η κρίση ήταν απαραίτητη. Γιατί είναι ο απαραίτητος μοχλός της αλλαγής. Τα πράγματα αλλάζουν πάντα για να μείνουν τα ίδια, αλλά πρέπει να αλλάζουν. Είναι η φύση αυτού του κόσμου. Στη σελίδα 12 διάβασα για μια πόλη 3.000 ετών που βρέθηκε στο Ισραήλ. «Νέα ευρήματα από ανασκαφές στην κοιλάδα του Ελά, όπου ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ» έγραφε ο υπότιτλος. «Κοίτα σύμπτωση» σκέφτηκα και άρχισα να διαβάζω το κείμενο. ΄Όταν τέλειωσα τη εφημερίδα γύρισα στο σπίτι για να συνεχίσω το γράψιμο. Τώρα πια, από τότε που έχω μάθει τον «κώδικα», μπορώ να ξεχωρίσω ποιες συμπτώσεις , είναι συμπτώσεις και ποιες είναι μηνύματα.

Ο Ρες με περίμενε στο μπαλκόνι. Έχει μάθει πια να ξεχωρίζει τον ήχο της μηχανής του αυτοκινήτου μου από μακριά. Ο Ρες αυτή τη φορά ήταν καλό παιδί. Μπορεί να έφαγε δυο μαξιλάρια, τρεις κάλτσες, μερικές εφημερίδες και μερικά μολύβια, αλλά το κομπιούτερ, ούτε που το πλησίασε. Στο κομπιούτερ με περίμενε το μήνυμα από τη Λυδία. Μπορεί ο Ρες να μην έφαγε το σκληρό δίσκο αυτή τη φορά, αλλά υποθέτω πως μέχρι να τελειώσουν όλα, το πιθανότερο είναι η Λυδία και ο Νεκτάριος να έχουν φαέι όχι μόνο το σκληρό δίσκο, αλλά και ολόκληρο το κομπιούτερ. Στην οθόνη του κομπιούτερ με περίμενε η καινούργια home page του περιοδικού. Αυτή που εμφανίστηκε και στη δική σας οθόνη, μόλις πληκτρολογήσατε το www.klik.gr. Το καινούργιο Κλικ είναι αρκετά αλλαγμένο, από αυτό που γνωρίσατε τους τελευταίους πέντε μήνες, όταν ξεκίνησε η καινούργια μας πορεία και είναι αλλαγμένο τόσο αισθητικά, όσο και ουσιαστικά. Το καινούργιο Κλικ είναι κατ’ αρχάς αμφίδρομο. Μετά από κάθε θέμα, θα υπάρχει όσος χώρος θέλετε, για να κάνετε τα δικά σας σχόλια και τις παρατηρήσεις στα θέματά μας, η και να τα συμπληρώσετε με τη δική σας οπτική γωνία. Και φυσικά και να διαφωνήσετε με την άποψή μας. Η δεύτερη ουσιαστική αλλαγή, είναι η καθιέρωση διάφορων blog, από τους συνεργάτες τους περιοδικού μας, που θα αρχίσουν να εμφανίζονται σταδιακά, ξεκινώντας αυτές τις μέρες. Σε μερικούς μήνες, όταν θα είμαστε έτοιμοι, η καθημερινή έκφραση του Κλικ, πέρα από τα blog, θα αποκτήσει διαστάσεις καθημερινής εφημερίδας. Αυτό είναι εύκολο να γίνει από κάθε άποψη και τεχνικά και ουσιαστικά, αλλά απλώς είναι άλλες οι προτεραιότητες αυτής της φάσης. Το Κλικ επίσης θα αποκτήσει και ψηφιακό ραδιοφωνικό σταθμό, που τεχνικά όλα είναι έτοιμα γι αυτό, αλλά πρώτα είναι απαραίτητο να γίνουν κάποιες ρυθμίσεις νομικής φύσης. Επίσης σταδιακά το Κλικ θα αποκτήσει και διαστάσεις τηλεοπτικού σταθμού. Αυτό χρειάζεται πολλή περισσότερη ουσιαστική δουλειά και οργάνωση και ελπίζω σε μερικούς μήνες, να μπορώ να σας πω περισσότερα γι αυτό. Η «καρδιά» του καινούργιου Κλικ, θα είναι οι πολιτικές, κοινωνικές, διεθνείς και άλλες αναλύσεις, μια γεύση από τις οποίες έχετε πάρει από όσα άρθρα έχουν δημοσιευτεί τους τελευταίους πέντε μήνες και στα οποία μπορείτε εύκολα να ανατρέξετε, πράγμα που σας βοηθάει πέρα από τα άλλα να αποκτήσετε τη δική σας γνώμη για την αξιοπιστία της αρθρογραφίας μας. Η αξιοπιστία είναι για τη γνώμη μας το κύριο στοιχείο για την ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα σ’ ένα έντυπο και τους αναγνώστες του. Κάτω από αυτή την καρδιά του Κλικ, θα αναπτυχθούν δέκα –για την ώρα και στο μέλλον ίσως περισσότερα- αυτοτελή «περιοδικά» σε βασικές παραμέτρους των βασικών ενδιαφερόντων της εποχής, όπως είναι για παράδειγμα οι γυναίκες, το αυτοκίνητο, η τεχνολογία, ο αθλητισμός κ.λ.π.
Υπάρχουν επίσης κάποιες άλλες δυνατότητες επέκτασης, που χωρίς να υπερβάλλω θα τις χαρακτήριζα «συνταρακτικές», αλλά δεν πρόκειται να σας τις αναφέρω ακόμη. Αποτελούν «μυστικό» και μάλιστα πολύ σημαντικό. Αυτά τα λίγα για τη νέα φάση της εξέλιξης του Κλικ. Στα επόμενα τεύχη και θα σας πούμε , αλλά και θα δείτε πολύ περισσότερα.

Η εποχή που περνάμε, είναι ίσως η πιο σημαντική που θυμάμαι στη ζωή μου, από την άποψη των κοσμογονικών αλλαγών, που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή σε κάθε επίπεδο. Σε λίγα χρόνια νομίζω πως θα ζούμε σε έναν αρκετά διαφοροποιημένο από το σήμερα κόσμο. Πέρα από την οικονομία που θα προκαλέσει πολύ σημαντικές και αδύνατο ακόμη να προβλεφτούν κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, θα υπάρξουν κοσμογονικές αλλαγές και σε πολλούς επί μέρους τομείς της σημερινής πραγματικότητας. ΄Ενας από αυτούς τους τομείς είναι τα Μέσα Ενημέρωσης. Ανεξάρτητα από τις σημερινές οικονομικές συγκυρίες, που θα επηρεάσουν και θα επιταχύνουν τις εξελίξεις, τα Μέσα Ενημέρωσης, σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν μπει, εδώ και μια δεκαετία περίπου, σε μια περίοδο καθοριστικής μεταλλαγής. Τα κλασικά Μέσα Ενημέρωσης, οι εφημερίδες και τα περιοδικά έχουν μπει σε φάση συνολικής αποδόμησής τους, που θα οδηγήσει κάποια στιγμή στο μέλλον στην οριστική εξαφάνισή τους. Και ο κύριος λόγος για αυτό δεν είναι άλλος από το Internet.

Οι δυνατότητες που προσφέρει το Internet, είναι τόσο καταλυτικές, που ούτε κι αυτή η παντοδύναμη μέχρι τώρα τηλεόραση, δεν μπορεί πια να τις ανταγωνιστεί. Και ολόγος είναι απλός. Ο καθένας πια είναι ένας εν δυνάμει μέσο ενημέρωσης. Και όσους συντάκτες και συνεργάτες να διαθέτει πια μια εφημερίδα, είναι αδύνατον να συναγωνιστεί τα εκατομμύρια που κάθε στιγμή εκπέμπουν πληροφορίες από κάθε μεριά του πλανήτη, με το πλεονέκτημα να φτάνουν αυτοστιγμεί επίσης σε κάθε μεριά του πλανήτη. Η σύγκριση είναι συντριπτική . Με το επιπλέον πλεονέκτημα ότι είναι άμεση χρονικά, αλλά και κάτι εξ ίσου σημαντικό. Είναι και δωρεάν. Και αυτό δεν ξεπερνιέται με τίποτα.

Αυτό που συμβαίνει παγκόσμια, συμβαίνει και στην Ελλάδα. Αν και η κρίση δεν έχει γίνει τόσο εμφανής σε κοινή θέα, εκείνοι που ξέρουν τους αριθμούς, μπορούν να προβλέψουν και το μέλλον. Οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις Μέσων Ενημέρωση στην Ελλάδα κινούνται ήδη από χρόνια σε «κινούμενη άμμο» από οικονομική άποψη, έχοντας υποθηκεύσει το μέλλον τους με δυσανάλογες υποχρεώσεις. Το πότε θα σκάσουν οι «φούσκες» στα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης, κάτω από την πίεση και της σημερινής κρίσης που θα περιορίσει ακόμη περισσότερο τα έσοδά τους από τη διαφήμιση και την κυκλοφορία είναι πια θέμα μηνών. Σε άλλη εποχή πολλοί θα λυπόντουσαν γι αυτό, αφού υποτίθεται πως τα Μέσα Ενημέρωσης, είναι βασικό συστατικό της δημοκρατικής λειτουργίας. Στην Ελλάδα δυστυχώς εδώ και χρόνια αυτό δεν ισχύει πια. Και για να είμαστε ακριβείς στην Ελλάδα τα περισσότερα ΜΜΕ, που σημαίνει Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θα έπρεπε να μετονομαστούν σε ΜΕΜΕ, δηλαδή σε Μέσα Ελεγχόμενης Μαζικής Ενημέρωσης. Τα φαύλα συστήματα όμως δεν φτιάχνονται από μόνα τους. Φτιάχνονται από φαύλους ανθρώπους. Και ίσως ο όρος Φαύλος να ήταν πιο ταιριαστός στην ταυτότητα των περισσότερων ιδιοκτητών Μέσων Ενημέρωσης, που ακόμη νομίζουν πως είναι Εκδότες.

Στην καινούργια του πορεία το Κλικ θα στηριχτεί σ’ εσάς, τους αναγνώστες του. Γι αυτό είναι και πολύ σημαντικό να συμμετέχετε. Είναι πολύ σημαντικό να εκθέτετε δημόσια τις απόψεις σας, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε μαζί μας. Το Κλικ ήδη μαζεύει γύρω του τα καλύτερα μυαλά στο τομέα της πληροφορικής και των νέων τεχνολογιών, που σταδιακά θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο εργαστήρι, με προεκτάσεις που μου είναι αδύνατο να τις υπολογίσω. Θα στηριχτεί επίσης στους καινούργιους συνεργάτες του, τα νέα παιδιά, που σταδιακά θα καλύπτουν την ανάπτυξη της ύλης του.
Μην γελιέστε όμως. Αυτό που ξεκινάει, είναι ένας πόλεμος. ΄Ενας πόλεμος ανάμεσα στο παλιό και στο καινούργιο.
Και στο τέλος θα αποτιμήσουμε το αποτέλεσμα.
Εκεί που κρίνονται όλα.
Στην Κοιλάδα του Ηλά.