Τίνα Μπράουν στο Internet -Η κρίση του (γαλλικού) τύπου

DAILY BEAST

Και η Τίνα Μπράουν στο Ίντερνετ

Όπως και πολλοί άλλοι επαγγελματικοί χώροι, έτσι και ο χώρος του περιοδικού Τύπου παγκόσμια, έχει αναδείξει κάποια πρόσωπα, που έχουν καταφέρει να αναδειχθούν στο επίπεδο του «θρύλου». ΄Όπως η Νταϊάν Βρήλαντ για παράδειγμα.

Μια ανάλογη περίπτωση, στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί και η Τίνα Μπράουν και η μόνη «ανατγωνίστριά» της σε φήμη, δεν είναι άλλη από την διευθύντρια της αμερικάνικης Vogue, την Άννα Γουΐντουρ. Η Τίνα Μπράουν ξεκίνησε την καριέρα της ως απλή συντάκτης και άρχισε να γίνεται γνωστή όταν το 1979 ανέλαβε την διεύθυνση του Tatler, του αγαπημένου περιοδικού της εγγλέζικης υψηλής κοινωνίας. Η επόμενη θέση της ήταν αυτή που της έδωσε παγκόσμια φήμη, όταν τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1983, ανέλαβε την διεύθυνση του αμερικάνικου Vanity Fair. Κάτω από την διεύθυνση της Τίνας Μπράουν το Vanity Fair, έγινε η «βίβλος» του διεθνούς λάιφ στάιλ, σε μια εκδοτική πρόταση που συνδύαζε, τη διασημότητα, τον πλούτο, την ίντριγκα, το σεξ και συχνά το θάνατο. Με το αλάνθαστο αισθητήριό της η Τίνα Μπράουν, είχε πάντα στο εξώφυλλό του τον σταρ ή την σταρ, τη στιγμή που η καριέρα του έφτανε στην απογείωση, ενώ οι άψογες δημοσιογραφικά έρευνες του περιοδικού, σε σκανδαλώδεις υποθέσεις της υψηλής κοινωνίας, έκαναν το περιοδικό που διηύθυνε όχι απλά «μοδάτο» , αλλά και αξιοσέβαστο δημοσιογραφικά.. Η επόμενη θέση της Μπράουν, το 1992, εξέπληξε πολλούς. Η θέση της διευθύντριας του New Yorker, ενός πολύ καλού περιοδικού δημοσιογραφικά, αλλά με περιορισμένο κοινό. Κάτω από τη διεύθυνση της Μπράουν και με μερικές πολύ απλές κινήσεις , κυρίως αισθητικές, αλλά και «γκλαμουράτες» αλλαγές, το New Yorker απέκτησε ένα καινούργιο κοινό, που του άρεσαν τα πράγματα της μόδας, αλλά ήθελε να διαβάζει κιόλας. Η φήμη της Τίνας Μπράουν, είχε γίνει πια παγκόσμια και οτιδήποτε έπιαναν τα χέρια , έμοιαζε να μετατρέπεται σε χρυσό. ΄Ετσι το επόμενο βήμα , ήταν το να ανοίξει τα δικά της φτερά, επιχειρηματικά. Αποχώρησε από την Κόντε Ναστ, όπου είχε αναδειχτεί και ίδρυσε δική της εταιρεία εκδίδοντας το Talk, ένα περιοδικό στο οποίο προσπαθούσε να συνδυάσει το λάιφ στάιλ, με την ποικίλη ύλη, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία καθώς η ανάμιξη δυο διαφορετικών κατευθύνσεων κατέληγε σε ένα μετέωρο αποτέλεσμα. Το χτύπημα στους δίδυμους πύργους τον Σεπτέμβριο του 2001, που οδήγησε σε μια παρατεταμένη ύφεση της διαφημιστικής δαπάνης έπληξε καίρια το περιοδικό της, αναγκάζοντάς να το κλείσει μετά από κάποιο διάστημα. Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα.

Η Τίνα Μπράουν επανέρχεται λοιπόν με μια καινούργια πρόταση, που εμφανίζεται αποκλειστικά μέσα από το Ίντερνετ. Από τις αρχές Οκτωβρίου της φετινής χρονιάς, «κυκλοφορεί» στο Ίντερνετ η καινούργια πρόταση της Μπράουν, με τίτλο “The Daily Beast”, ένα είδος εφημερίδας, που δεν στηρίζεται τόσο στην παρουσίαση των γεγονότων, όσο στην κριτική ανάλυσή τους, από τη ίδια και από τους πολλούς και πολύ καλούς γνωστούς της στην προηγούμενη σταδιοδρομία της και σε κάποιες αναλογίες λάιφ στάιλ, το δημοσιογραφικό είδος που την ανέδειξε. Η πρωτοφανής οικονομική κρίση που έχει απλωθεί σε όλο τον κόσμο, θα οδηγήσει οπωσδήποτε σε πρωτόγνωρες μειώσεις των διαφημιστικών κονδυλίων και το αποτέλεσμα, θα είναι να πληγούν πολλά από τα παραδοσιακά χάρτινα έντυπα και όλοι περιμένουν τις καταλυτικές αλλαγές που θα φέρει στο εκδοτικό τοπίο. Η καινούργια προσπάθεια της Τίνας Μπράουν όμως, δεν κινδυνεύει από την οικονομική κρίση. Το μειωμένο κοστολόγιο του Daily Beast που σε σχέση με ένα αντίστοιχο χάρτινο έντυπο είναι σε αναλογία, μικρότερη από το 1:2, θα επιτρέψουν στο έντυπό της να επιβιώσει, ώσπου να έρθουν και τα διαφημιστικά έσοδα.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ( ΓΑΛΛΙΚΟΎ) ΤΥΠΟΥ

Στiς αρχές Σεπτεμβρίου, λίγο πριν η πτώχευση της αμερικάνικης Τράπεζας Λήμαν Μπράδερς, δώσει το σύνθημα για την κορύφωση μιας πρωτοφανούς και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, κάποια συνδικάτα εργαζομένων στον γαλλικό ημερήσιο Τύπο, απεργούσαν γιατί σύμφωνα με την πεποίθησή τους, κάποιοι, οικονομικά ισχυροί φίλοι, του Προέδρου Νικολά Σαρκοζί, προσπαθούσαν να πάρουν υπό τον έλεγχό τους, κάποιο από τα μεγάλα και γνωστά συγκροτήματα Μέσων Ενημέρωσης. Η πεποίθησή τους δεν ήταν χωρίς βάση. Πράγματι κάποιοι φίλοι του Νικολά Σαρκοζί, προσπαθούσαν να πάρουν υπό τον έλεγχό τους, κάποιο σημαντικό γαλλικό συγκρότημα Μέσων Ενημέρωσης. Το θέμα όμως δεν ήταν αυτό. Ήταν κάτι άλλο, που πολλοί Γάλλοι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις Ενημέρωσης, πάνω στην απελπισία τους, δεν εννοούν να κατανοήσουν. Ότι αν η συγκεκριμένη λύση δεν προχωρούσε, το μόνο που απέμενε, θα ήταν το κλείσιμο μιας ιστορικής γαλλικής επιχείρησης, στον ευαίσθητο χώρο των Μέσων Ενημέρωσης.
Είναι πια γνωστό σε όλους, πως τα κλασικά Μέσα Ενημέρωσης, δίνουν εδώ και μερικά χρόνια αγώνα επιβίωσης.

΄Ένα πόλεμο με μάλλον προδιαγεγραμμένο τέλος, μια και ως τώρα, τίποτα δεν έχει καταφέρει να αντισταθεί, στην επέλαση της εξέλιξης και της τεχνολογίας. ΄Όπως το αυτοκίνητο αντικατέστησε τις άμαξες με τα άλογα, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα άλλαξε την ροή των πραγμάτων παγκόσμια, όπως η βιομηχανική επανάσταση δημιούργησε μια καινούργια εποχή, έτσι και τώρα η εξέλιξη της τεχνολογίας και συγκεκριμένα, το κομπιούτερ και το Ίντερνετ, έχουν κατά πάσα πιθανότητα προδιαγράψει τις εξελίξεις στα Μέσα Ενημέρωσης και στη διάδοση, ενός πολύτιμου «αγαθού» της εποχής μας, της Πληροφορίας. Ο γαλλικός Τύπος, από τους πιο δημοκρατικούς και εφευρετικούς της Ευρώπης, έχει διαγράψει τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια, μια αξιοθαύμαστη πορεία. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτή η θαυμαστή πορεία βρίσκεται πια στο τελευταίο στάδιό της. Παρ’ όλο που στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας οι μεγάλες γαλλικές εφημερίδες έχουν καταφέρει να διατηρήσουν τις κυκλοφορίες τους, παρ’ όλο που στην ιδιοκτησία πολλών από αυτές βρίσκονται επιχειρηματικοί κολοσσοί, όπως η πολεμική βιομηχανία Ντασώ, για παράδειγμα, εν τούτοις τα προβλήματα όσο πάει και μεγαλώνουν, χωρίς να υπάρχει λύση.

Εδώ και χρόνια το σύνολο σχεδόν των γαλλικών εφημερίδων, αποτελούν σοβαρά ζημιογόνες επιχειρήσεις. Παρ’ όλο που τα έσοδα από την κυκλοφορία δεν έχουν μειωθεί, εν τούτοις τα έσοδα από τη διαφήμιση, που αποτελούν τη μόνη δυνατότητα για την επιβίωση οποιουδήποτε Μέσου Ενημέρωσης, κάθε χρόνο μειώνονται εξ αιτίας των κονδυλίων που με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς, στρέφονται προς το Ίντερνετ και τα free press έντυπα, που γνωρίζουν μεγάλη άνθηση στη Γαλλία. ΄Ετσι, ο μόνος τρόπος που έχει μείνει για να μειωθούν οι ζημιές που συσσωρεύονται χρόνο με το χρόνο, είναι η μείωση των εξόδων. Μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια, το 15% των εργαζομένων στα γαλλικά Μέσα Ενημέρωσης, έχουν χάσει τη δουλειά τους. Και είναι σίγουρο πως η οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει σε όλο τον κόσμο, θα επιταχύνει αυτή, τη χωρίς διέξοδο πορεία.

Είναι πιθανόν οι φίλοι του Νικολά Σαρκοζί, πολύ σύντομα να μπορέσουν να αποκτήσουν τα «τρόπαια» που τόσο επιθυμούν και έτσι να ενισχύσουν πολιτικά τον αγαπημένο τους φίλο. Το ζήτημα είναι για πόσο καιρό θα έχουν την επιθυμία ή τη δυνατότητα, να υφίστανται τις τεράστιες ζημιές. Μόνο ο χρόνος θα δείξει.