Η 5ήμερη Κυβέρνηση των Εξαρχείων

Diego Rivera.

Οι πέντε μέρες που συντάραξαν την Ελλάδα, αποκάλυψαν το συμπυκνωμένο πρόβλημα της Ελλάδας. Αλλά πιθανόν να ήταν και μια ματιά στο μέλλον.

Το πρωί της Πέμπτης τα πράγματα ήταν τελείως ήσυχα. Σε κάποιες μόνο διασταυρώσεις μερικές ομάδες μαθητών σταματούσαν σποραδικά την κυκλοφορία φωνάζοντας συνθήματα, εναντίον της αστυνομίας, της Κυβέρνησης, των κομμάτων και όποιου άλλου θεωρούσαν υπεύθυνο. Τα προγράμματα στα κανάλι και στα ραδιόφωνα είχαν γυρίσει στη συνηθισμένη τους ροή, αν και πολλές εκπομπές είχαν για θέμα τους αυτές τις πέντε μέρες που συντάραξαν την Ελλάδα. Οι εφημερίδες που κυκλοφόρησαν είχαν πολυσέλιδα άρθρα για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Των τελευταίων εντυπωσιακών ημερών. Στη διάρκειά τους ακόμη και φίλοι, που εκτιμώ για την ψυχραιμία και το κριτήριό τους έδειχναν προβληματισμένοι. Ήταν μέρες πολύ έξω από τα συνηθισμένα και μέρες που θα μας βοηθήσουν να βγάλουμε ενδιαφέροντα και χρήσιμα συμπεράσματα. Πρώτα απ’ όλα όμως θα πρέπει να αναφερθούμε στο πιο σπουδαίο πρόσωπο που ανέδειξαν αυτές τις μέρες και που όλοι το ξέχασαν, μια και όλοι ήταν απασχολημένοι στο να βλέπουν τα πράγματα, από τη δική τους προσωπική και μάλλον συμφεροντολογική σκοπιά. Το πρόσωπο που δεν σεβάστηκε σχεδόν κανείς. Στη μάνα του νεαρού κι αδικοχαμένου Αλέξη, το μόνο ίσως πρόσωπο που συμπεριφέρθηκε με μια αξιοπρέπεια που σπάνια συναντάει κανείς στις μέρες μας. Το πρόσωπο που ξέχασαν τα κανάλια, οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, οι αναρχικοί, οι πολιτικοί, οι μαθητές, ακόμη και οι συμμαθητές του Αλέξη. ΄Ολοι αυτοί προφανώς πόνεσαν περισσότερο από αυτή τη μάνα, τη μάνα που έχασε το πιο σημαντικό που είχε στη ζωή της , το γιό της. Την μάνα που αντιμετώπισε την απώλειά της με μια αξιοπρέπεια και μ’ ένα πόνο που τον έκρυψε μέσα της και την κάνει το μόνο πρόσωπο αυτής της ιστορίας, πέρα από τον ίδιο τον Αλέξη, που αξίζει να αντιμετωπίσει κανείς με σεβασμό. ΄Ολοι οι άλλοι, μα όλοι οι άλλοι, εκείνο που κυρίως έκαναν ήταν να εξυπηρετήσουν τους προσωπικούς τους σκοπούς, τους προσωπικούς τους φόβους, την προσωπική τους ανασφάλεια, αλλά κυρίως την προσωπική τους κερδοσκοπία. Ακόμη κι αν αυτή η κερδοσκοπία, είναι ιδεολογικού, πολιτικού ή όποιου άλλου χαρακτήρα. Να σκύψετε λοιπόν το γόνατό σας και να υποκλιθείτε σ΄ αυτή τη γυναίκα, που μέσα στο πόνο της δεν παρέλειψε ούτε να συγχωρήσει το φονιά τους γιού της. Και να μείνετε σκυμμένοι για πολλή ώρα. Γι’ αυτή τη μάνα που δεν τη σκέφτηκε κανένας.

Johann Sebastian Bach: Matthäus Passion
-Erbarme dich, mein Gott (BWV 244)

Το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον

Αυτές οι πέντε μέρες, είχαν μέσα τους συμπυκνωμένη όλη την Ιστορία των τελευταίων δεκαετιών και αναδεικνύουν μερικά πράγματα που έπρεπε να βγουν στην επιφάνεια τώρα, μια και το μοντέλο που επιλέχτηκε για την Ελλάδα, μετά την πτώση της χούντας, έχει φτάσει πια στα όριά του, προκαλεί προβλήματα και όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες καταστάσεις ή συστήματα, έχει φτάσει η ώρα να τελειώσει για να αντικατασταθεί από ένα καινούργιο. Είναι η εποχή που τελειώνουν οι μέρες της λεγόμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου», η οποία στην πράξη αποδείχτηκε, πολύ χειρότερη απ’ όλες τις προηγούμενες, από την άποψη του κερδοσκοπικού χαρακτήρα της-αυτό δεν πειράζει και τόσο- και από την απουσία κάθε ηθικού φραγμού σ’ αυτό το κυνήγι-αυτό πειράζει πολύ. Δεν είναι κακό να είσαι κερδοσκόπος, είναι όμως πολύ κακό να μην έχεις ηθικούς φραγμούς. Και οι μαφιόζοι είναι όσο κερδοσκόποι γίνεται, μόνο που όταν κάποιο μέλος της Μαφίας, περνάει τα όρια του ιδιότυπου ηθικού κώδικα που διέπει τη δράση των μαφιόζων, ο συγκεκριμένος μαφιόζος που τα ξεπερνάει γίνεται συνήθως άγκυρα στο βυθό της θάλασσας ή κάτι σχετικό. Οι κοινωνίες χρειάζονται κάποιον ηθικό κώδικα για να προχωρήσουν έστω κι αν αυτός ο κώδικας είναι κακός. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να πορεύεται χωρίς κανένα ηθικό κώδικα , όπως η δική μας. ΄Οσες κοινωνίες, έφτασαν σ’ αυτό το σημείο στο παρελθόν, για πολλούς και διάφορους ιστορικούς λόγους, δεν έπεσαν απλώς. Εξαφανίστηκαν. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει να πέσει απλώς. Κινδυνεύει να γίνει Σομαλία.

Μια Μικρή Ιστορία

Ας δούμε λοιπόν πως έχει αυτή η κατάσταση που εξελίχτηκε σ’ ένα καταστροφικό τσουνάμι. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Ας ξεκινήσουμε από το χώρο των Εξαρχείων, από το λεγόμενο βασίλειο των αναρχικών, απ’ όπου το βράδυ του Σαββάτου άρχισε να ξετυλίγεται το δράμα, που τελικά θα έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και αποτελέσματα. Στα Εξάρχεια πήγαινα συχνά όταν ήμουν πιτσιρικάς, σε κάποιες δεκαετίες που χάνονται στα βάθη του χρόνου. ΄Εμενα στη οδό Ασκληπιού, στον ΄Αγιο Νικόλαο Εξαρχείων, σε μια περιοχή που βρίσκεται δηλαδή δίπλα από τα Εξάρχεια και πολλοί από τους παιδικούς μου φίλους, έμεναν ή δίπλα ή πάνω, από τη φημισμένη Πλατεία Εξαρχείων. Τα Εξάρχεια τότε ήταν μια κανονική αστική συνοικία, όπως και το Παγκράτι ή η Κυψέλη, ας πούμε. Εκείνο που προδιέγραψε την μελλοντική πορεία, ήταν τα δυο σημαδιακά κτίρια που βρίσκονταν εκεί και που θα πρωταγωνιστούσαν με τον τρόπο τους στα χρόνια της δικτατορίας. Το κτίριο της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας και το κτίριο του Πολυτεχνείου, στα όρια των Εξαρχείων, στην οδό Πατησίων. Κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε πως η διαδρομή της χούντας ξεκίνησε, από την οδό Μπουμπουλίνας και τέλειωσε δυο τετράγωνα πιο κάτω, στο Πολυτεχνείο. Εκείνη την εποχή λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, από ανθρώπους, Έλληνες και ξένους, που γνώριζαν πολύ καλά, πότε και πως θα πέσει η χούντα και μια και είχε επιλεγεί το σύστημα που θα ίσχυε στην Ελλάδα, μετά την πτώση της δικτατορίας επιλέχτηκε και ο χώρος των Εξαρχείων για τη δημιουργία του πυρήνα των «αναρχικών». Ο λόγος που επελέγησαν τα Εξάρχεια, είχε να κάνει με την ιστορική μνήμη που θα δημιουργούσαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Σε κάθε σύστημα Εξουσίας πρέπει να υπάρχουν και «πόλοι απορρόφησης των κραδασμών». Σε παλιότερες εποχές αυτοί οι πόλοι δημιουργούνταν τυχαία. Από την εποχή όμως που η Εξουσία συστηματοποιήθηκε, την εποχή του Διαφωτισμού δηλαδή, οι πόλοι επιλέγονται εκ των προτέρων και ανάλογα με τις «ανάγκες» της κάθε κοινωνίας. Το δίπολο της αντίθεσης διαφέρει από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή. Για να λειτουργεί το δίπολο πρέπει να διαθέτει και το τεκμήριο της αυθεντικότητας. Να εκφράζει δηλαδή ακραίες αντιθέσεις της μάζας. Γιατί το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση είναι η χειραγώγηση της μάζας, με τη μέθοδο του καρότου και του μαστίγιου. Η μάζα δηλαδή πρέπει να γίνεται θεατής σε αναμετρήσεις «γιγάντων» που εκφράζουν ακραία ορμέμφυτα της μάζας. Αλλά κυρίως και καθώς η μάζα παρακολουθεί αυτή τη μονομαχία γιγάντων πρέπει και να ποτίζεται με το αίσθημα του φόβου. Και αυτό βέβαια που ανέκαθεν φόβιζε τη μάζα, όπως και τα άτομα που την αποτελούν, δεν είναι άλλο παρά το αρχέγονο φόβητρο. Η Βία.

΄Ετσι για την Ελλάδα επελέγησαν για τους δυο ακραίου ρόλους του διπόλου, από τη μια μεριά οι αστυνομικές δυνάμεις και από την άλλη μια δύναμη που επρόκειτο να δημιουργηθεί. Οι Αναρχικοί. Η δημιουργία αναρχικών πυρήνων άρχισε αμέσως μετά την πτώση της χούντας. Και παρ’ όλο που η μάζα των αναρχικών και τότε και τώρα αποτελείται από αυθεντικά αναρχικά άτομα, οι ηγεσίες τους είναι επιλεγμένες με προσοχή. Οι ιδεολογικοί καθοδηγητές της μάζας αυτής ήταν πάντα «αόρατοι», αν και πάρα πολύ υπαρκτοί και συνήθως τοποθετημένοι σε πολιτικές θέσεις. Τα πρόσωπα που έπαιρναν τις εντολές και έδιναν τα συνθήματα, τα φυσικά πρόσωπα δηλαδή της αναρχικής ηγεσίας ήταν πάντα πράκτορες. Είτε ελληνικών είτε ξένων μυστικών υπηρεσιών. ΄Όχι τσάμπα εννοείται. ΄Εναντι αμοιβής. Οι ιδεολογικοί καθοδηγητές είναι σήμερα πάρα πολύ πλούσιοι. Η αναρχική δράση ήταν και παρaμένει πολύ χρήσιμη, πολιτικά, κοινωνικά και από κάθε άλλη άποψη. Παρ’ όλο λοιπόν που η αναρχική δράση θεωρείται ότι στρέφεται εναντίον του συστήματος, στην πραγματικότητα είναι από τα βασικά συστατικά του συστήματος. Η αναρχική δράση ήταν χρήσιμη για να εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια, που περιστασιακά συσσωρευόταν γύρω από διάφορα θέματα, για να αλλάζει συχνά την πολιτική ατζέντα- κάτι που έκανε επίσης και με πιο εντυπωσιακό τρόπο η 17 Νοέμβρη, ένα άλλο παρακλάδι του συστήματος, που απλώς έπαψε κάποια στιγμή να είναι χρήσιμη, καθώς θα μπορούσε κατά λάθος να προκαλέσει προβλήματα στο πολύ μεγαλύτερο παγκόσμιο παιχνίδι που στήθηκε με την Αλ Κάϊντα- για να τρομάζει τη μάζα και για ένα σωρό άλλες «μικροδουλειές», όπως εμπορία ναρκωτικών κ.λ.π. Θα δούμε πάρα κάτω μια παράπλευρη «μικροδουλειά» που έγινε στο διάστημα της τωρινής έκρηξης.

Ο τίτλος «γνωστοί- άγνωστοι» που δόθηκε στους αναρχικούς, τους εξουσιαστές και τους κουκουλοφόρους, είναι εσκεμμένα παραπλανητικός. Πρόκειται για «γνωστούς-γνωστούς». Στο σημερινό κόσμο κανένας δεν έχει τη δυνατότητα να είναι άγνωστος. Πόσο μάλλον άτομα που είναι φάτσα κάρτα στην Πλατεία Εξαρχείων. Ποιος να τους εξαρθρώσει αφού είναι βασική παράμετρος του συστήματος. Το 99% των αναρχικών βέβαια έχουν την εντύπωση πως είναι αληθινοί αναρχικοί, αντιεξουσιαστές και άλλα τέτοια ρομαντικά. Και κάνουν όλη τη χαμαλοδουλειά και δεν παίρνουν και φράγκο. Εκτός από αυτή τη χαμαλοδουλειά είναι χρήσιμοι και για άλλες αποστολές «ποδοσφαιρικού» τύπου.. Στην υπηρεσία του αθλητισμού και του πολιτισμού. Τώρα τελευταία ο χώρος των Εξαρχείων έχει γίνει πολύ της μόδας και στα βόρεια προάστια, δίνοντας νόημα και διέξοδο στη νεανική ορμή, μια και το λάϊφστάϊλ είναι πια μόνο για τους φλώρους.

Το Ελληνικό Σύστημα

Το ελληνικό σύστημα Εξουσίας δημιουργήθηκε σε δυο δόσεις. Η πρώτη δόση ήρθε κατ’ ευθείαν με την Μεταπολίτευση και το απετέλεσαν, όσοι είχαν βρεθεί με αρκετά χρήματα εκείνη την περίοδο. Δομήθηκε όμως με λεπτομέρεια στη διάρκεια της δεκαετίας του ογδόντα, όταν η έλευση του Πασόκ στην εξουσία, δημιούργησε «καινούργια τζάκια», όπως διεκήρυττε πολύ σωστά τότε, ο ακόμη νεαρός Γιώργος Παπανδρέου. Το σύστημα αυτό ολοκληρώθηκε και παγιώθηκε το 1989, «συνέπεσε» δηλαδή με την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Για τον υπόλοιπο κόσμο η Σοβιετική ΄Ενωση κατέρρευσε το 1989, μαζί με το τείχος του Βερολίνου. Κάποιοι άλλοι, γνώριζαν την κατάρρευση πολλά χρόνια νωρίτερα. Ο Ρήγκαν με τον Γκορμπατσώφ είχαν υπογράψει τους τελικούς όρους της παράδοσης της Σοβιετικής ΄Ενωσης, στη συνάντηση κορυφής που είχαν στο Ρέικιαβικ μερικά χρόνια πριν. Η πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης δημιούργησε μη εμφανείς μεν, αλλά κοσμογονικές αλλαγές σε όλες τις δυτικές Δημοκρατίες. Με λίγα λόγια, όλα τα κόμματα των Κοινοβουλίων, έγιναν Ένα. Αυτό που διακηρύττει ο Βουδισμός δηλαδή. Στην πραγματικότητα τα κόμματα μετατράπηκαν σε κερδοσκοπικές «ανώνυμες εταιρείες», που διαγκωνίζονται για το ποια θα αναλάβει την διαχείριση της Εξουσίας, κάτω από ένα επίπεδο. Στο πιο πάνω επίπεδο τοποθετήθηκε το Κεφάλαιο. Τα κόμματα που κυβερνούν διαχειρίζονται τα προβλήματα της Μάζας, αλλά δεν έχουν λόγο στις μεγάλες δουλειές του κράτους. ΄Ετσι έγινε και στην Ελλάδα. Η εξουσία παραδόθηκε από τα κόμματα στο μεγάλο κεφάλαιο το 1989, που καθόλου συμπτωματικά συνέπεσε και με τη δημιουργία των πρώτων τηλεοπτικών σταθμών. Την γκαιμπελικού τύπου διαχείριση της προπαγάνδας που απευθύνεται στη Μάζα, την ανέλαβαν φυσικά τα Μέσα Ενημέρωσης που ανήκαν στο μεγάλο κεφάλαιο. Γι αυτό και εξαφανίστηκαν σταδιακά και όλες οι ως τότε μη ενταγμένες πολιτικά, εκδοτικές κυρίως επιχειρήσεις.

Τα Μέσα Ενημέρωσης, στον ολοκληρωτικό έλεγχο των ιδιοκτητών του ανέλαβαν όλες τις εξουσίες. Και την νομοθετική και την εκτελεστική και την δικαστική. Από τότε όλες οι σημαντικές δίκες διεξάγονται στα καινούργια λαϊκά δικαστήρια που έχουν στηθεί στην τηλεόραση, με συνοπτικές διαδικασίες και με δημόσια διαπόμπευση, από τους καινούργιους Ροβεσπιέρους, που ονομάζονται και τηλεοπτικοί αστέρες. Σε σχέση με το πόσο τα Μέσα Ενημέρωσης, διαχειρίζονται και την δικαστική εξουσία, αρκεί μόνο να σημειώσουμε, ότι όποτε χρειάζεται, το υποτιθέμενα απόρρητο ανακριτικό υλικό, σε όλες τις σημαντικές περιπτώσεις, φτάνει στα κανάλια πριν ακόμη καθαρογραφεί. Σε σχέση με τα Μέσα Ενημέρωσης ακόμη, θα έπρεπε να σημειώσουμε πως και οι δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι εργαζόμενοι και κάπου πρέπει να δουλέψουν κι αυτοί για να ζήσουν. Πρέπει όμως να σημειώσουμε, ότι στο ναζιστικό στρατό της Γερμανίας, υπήρχαν και οι απλοί φαντάροι, αλλά υπήρχαν και οι Δήμιοι του ΄Αουσβιτς. Η μοίρα όμως προβλέπει για όλους.

Το σύστημα που λειτούργησε στην Ελλάδα έτσι , όπως οργανώθηκε, είχε όλα τα στοιχεία μιας αφανούς δικτατορίας. Ακόμη κι έτσι όμως θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει θετικά. Το δυστύχημα με την Ελλάδα, ήταν πως οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου και των ιδιοκτητών τω Μέσων Ενημέρωσης, που κυβερνούν ουσιαστικά την Ελλάδα τις τελευταίες δυο δεκαετίες, ήταν άνθρωποι τελείως ακατάλληλοι γι αυτό το ρόλο. Ίσως να ήταν καλοί για άλλες δουλειές, αλλά όχι γι αυτό το ρόλο. ΄Αλλοι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, της KGB, της CIA, της Στάζι και άλλων κι άλλοι με άλλες ιδιότητες, όχι και τόσο θαυμαστές. Η υπερεξουσία που ανέλαβαν, μετέτρεψε τους περισσότερους σε άπληστα φασιστοειδή. Έτσι η κύρια επιδίωξη τους, ήταν η καταλήστευση του δημόσιου πλούτου και η συνεπακόλουθη εξαχρείωση των πάντων. Σ’ αυτό το κλίμα ήταν μοιραίο να υποκύψει και η πολιτική εξουσία. Τα Μέσα Ενημέρωσης χωρίς ηθική υποδομή, έδωσαν εξουσία και μικρόφωνο σε πολλά φασιστοειδή κάθε τύπου, που με σκοπό μόνο τον προσωπικό πλουτισμό, διέλυσαν τα πάντα. ΄Ετσι για να μην μακρυγορούμε, η ελληνική κοινωνία, έφτασε στα σημερινά της αδιέξοδα. Η ληστεία του Χρηματιστηρίου, ήταν η αρχή μιας οικονομικής κατηφόρας χωρίς τέλος, που όπως όλα δείχνουν, από την καινούργια χρονιά που η παγκόσμια οικονομική κρίση, που έχει ήδη φτάσει στην πραγματική ελληνική οικονομία, η κατηφόρα αυτή, έχει τις πιθανότητες να μετατραπεί σε γκρεμό. Τα συστατικά της σημερινής συγκυρίας, φτιάχνουν ένα μίγμα εκρηκτικό. Μια κοινωνία σε πλήρη σύγχυση αξιών, ένα πολιτικό σύστημα, που επιδίδεται σε κλοπές, με θεσμοθετημένη ατιμωρησία δια νόμου, σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων, σε χώρους που εθεωρούντο απρόσβλητοι κάποτε, όπως ο χώρος της εκκλησίας για παράδειγμα και από την άλλη το φάσμα μιας επικείμενης οικονομικής καταστροφής, που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις διαστάσεις, το βάθος και τη χρονική διάρκειά της. Το μίγμα ήταν από μόνο του εκρηκτικό.

Η Επόμενη Μέρα

Από τις αρχές του χρόνου είχε γίνει φανερό, ότι το καζάνι έβραζε. ΄Οσο περνούσαν οι μήνες, με τα οικονομικά προβλήματα να αυξάνονται και σε παράλληλη τροχιά με τα οικονομικά σκάνδαλο, που αποκαλύπτονταν το ένα μετά το άλλο, η κατάσταση είχε γίνει εκρηκτική αν και πολλοί δεν το καταλάβαιναν. Η απόφαση για την αναρχική έκρηξη είχε ληφθεί από καιρό, αλλά κανείς δεν μπορούσε να υπολογίσει το πότε. ΄Ηταν απλώς απαραίτητο να φύγει λίγος «ατμός από το καζάνι» για να μην σκάσει. Ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, απετέλεσε την κατάλληλη ευκαιρία, για μια πρώτη εκτόνωση του συσσωρευμένου θυμού. Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν και οργανωμένα, αλλά και αυθόρμητα. Η σύγχυση που ακολούθησε ήταν άνευ προηγουμένου. Ουσιαστικά αυτό που ακολούθησε ήταν μια άτυπη πενθήμερη Κυβέρνηση των Εξαρχείων. Σκοπός ήταν και πάλι διττός. Και να εκτονωθεί έστω και πρόσκαιρα η κατάσταση, αλλά και να φοβηθεί η Μάζα. Το τι επετεύχθη θα αποτιμηθεί σε λίγο.

Υπάρχει και μια υποσημείωση. Η καταστροφή της Ερμού, υπάγεται σε μια από τις δευτερεύουσες «μικροδουλειές». Η Ερμού έπρεπε να καταστραφεί μια και η εμπορική της πελατεία είναι ο στόχος των καινούργιων περιφερειακών πολυκαταστημάτων.
Μια άλλη υποσημείωση έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στην Πάτρα και στη Λάρισα, αντέδρασαν για πρώτη φορά, όσοι είδαν τις περιουσίες τους να κινδυνεύουν, από τη μανία του ανεξέλεγκτου πλήθους. Σε πολλές επαρχιακές πόλεις, πολλοί γυαλίζουν τα κυνηγητικά τους ντουφέκια, περιμένοντας τον επόμενο γύρο.
Οι γιορτές που έρχονται θα δημιουργήσουν μάλλον μια πρόσκαιρη ηρεμία. Η επόμενη χρονιά όμως θα είναι κρίσιμη. Στο μέσο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, το κατεστημένο που γνωρίσαμε τα τελευταία είκοσι με τριάντα χρόνια, θα αρχίσει να παραχωρεί τη θέση του σε κάτι καινούργιο. Το πρόσωπό του ακόμη δεν φαίνεται, αλλά σύντομα θα αρχίσει να ξεπροβάλλει.