Ο Καλύτερος Φίλος του Ανθρώπου

Image: Rene Magritte "Not to be Reproduced" -Portrait of Edward James

External links:
The official Website of Rene Magritte Museum: http://www.magrittemuseum.be
www.magritte.com, http://en.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_Magritte

Στη διάρκεια των εορτών, αλλά και στη διάρκεια της καινούργιας χρονιάς μην ξεχάσετε να κάνετε κάνα δώρο και στον καλύτερό σας φίλο. Αρκεί να μπορείτε να βρείτε ποιος είναι…

«Μικρούλα, μικρούλα» φώναξε η Αφροδίτη καθώς μου άνοιξε την πόρτα, μαζί με τη μαμά της. Εκείνη την ώρα, γύρω στις εφτάμιση το πρωΐ, όσες φορές πηγαίνω να πάρω την Αφροδίτη, για να την πάω στο σημείο που περνάει το σχολικό της, συνήθως είμαι ακόμη αρκετά νυσταγμένος. ΄Ετσι οι αντιδράσεις μου είναι συνήθως σε ρυθμό Τσέχωφ. Λέει κάποιος κάτι κι εγώ απαντάω σε δυο με τρία λεπτά. Έτσι έγινε και εκείνο το πρωί. Μετά από δυο- τρία λεπτά κι ενώ περπατούσαμε στο λιθόστρωτο της αυλής, μου ήρθε η ερώτηση. «Βρε Αφροδίτη» είπα στην κόρη μου «γιατί φωνάζεις τον Ρες, Μικρούλα;». « Δεν το φωνάζω Μικρούλα μπαμπά. Νικούλα τον φωνάζω». Παύση από τη μεριά μου. Από τη νύστα έβλεπα αστράκια. Μετά από δυο τρία λεπτά, μέσα στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας για τη στάση του σχολικού, το μηχάνημα ξαναπήρε μπρος. «Μα και το Νικούλα είναι κοριτσίστικο όνομα. Ο Ρες είναι αγόρι». «Όχι είναι η Νικούλα» είπε με σιγουριά η Αφροδίτη. ΄Ωσπου νάρθει το σχολικό το μηχάνημα δεν ξαναπήρε μπρος. Ψιλόβρεχε κιόλας, τσικ τσικ πάνω στο μπαρμπρίζ, παρά λίγο να με πάρει ο ύπνος. Σε δέκα λεπτά ήρθε και το σχολικό, η Αφροδίτη κατέβηκε τρέχοντας και μπήκε μέσα μαζί με τα άλλα παιδάκια που περιμένουν στη ίδια στάση. Μετά από άλλα τρία λεπτά είχα φτάσει στο σπίτι μου. Ήταν ένα ωραίο ψυχρό πρωϊνό με ψιλόβροχο. ΄Επιασα τον Ρες-Νικούλα από την αλυσίδα και ξεκινήσαμε για την πρωϊνή μας βόλτα. Ο κρύος καιρός και η ψιλή βροχή με ξύπνησαν σχεδόν άμεσα. Καθώς περπατούσαμε ο Ρες, έπαψε να είναι ο Ρες-Νικούλα και ξανάγινε σκέτος Ρες. ΄Εχει κλείσει τους εφτά μήνες και τα ένστικτά του έχουν αρχίσει να ξυπνάνε. Τώρα, όταν κάποιο μεγαλόσωμο σκυλί από τους κήπους που περνάμε τον γαυγίζει, οι τρίχες της πλάτης του ορθώνονται. Ακόμη δεν έχει αρχίσει να γρυλίζει επιθετικά στη θέα των άλλων σκυλιών, αλλά όπου νάναι θα το κάνει κι αυτό. Η Φύση δεν πέφτει ποτέ έξω στα ραντεβού της. ΄Όπως δεν θα πέσει έξω και στο επόμενο μεγάλο ραντεβού της με την Ανθρωπότητα. Σε δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια, ποιος ξέρει; Το ραντεβού πάντως έχει κλειστεί. Η βόλτα με τον Ρες κράτησε ένα περίπου εικοσάλεπτο ως συνήθως. Μετά , όταν γυρίσαμε σπίτι και του έβαλα να φάει, αφού είχα πλέον ξυπνήσει τελείως σκέφτηκα να κάτσω να γράψω λίγο πριν πάω για τον πρωϊνό μου καφέ. Κάθησα στο κομπιούτερ και μετά έψαξα τις εφημερίδες που είχα αφημένες στο μεγάλο τραπέζι δίπλα. ΄Όπως ακριβώς το περίμενα η μόνη εφημερίδα που έλειπε ήταν αυτή που χρειαζόμουν. Στη αρχή νόμιζα ότι το σπίτι είχε φαντάσματα. Τώρα ξέρω τον δράστη. «Ρεεεες» φώναξα και άρχισα να τον κυνηγάω στη βεράντα. Η εφημερίδα ήταν στη βεράντα, αλλά τώρα είχε τη μορφή περίπου χαρτοπόλεμου. ΄Όταν ο Ρες διαβάζει εφημερίδα, κυριολεκτικά την ξεκοκαλίζει.

Στην αρχή, όταν είχε φάει το σκληρό δίσκο του κομπιούτερ, δεν είχα δώσει και μεγάλη σημασία. Μετά είχε σειρά, ένα από τα μαξιλάρια του καναπέ. «Αχ, και ήταν του Ραλφ Λώρεν» είπε η Ευγενία μόλις είδε το μαξιλάρι, δίπλα στο λάστιχο για το πότισμα, ένα κουτάλι και τα άλλα τρόπαια που μαζεύει ο Ρες στο μικρό του βασίλειο στη βεράντα. «Δεν το έφαγε, μόνο το σιρίτι του έβγαλε» είπα στην Ευγενία. Ο Ρες δεν το έφαγε το μαξιλάρι. Απλώς δεν του άρεσε το σιρίτι που είχε βάλει ο Ραλφ Λώρεν. Το ξήλωσε λοιπόν, αλλά με πολλή προσοχή, λες και είναι κοπτοραπτού. Κατά τα άλλα το μαξιλάρι είναι άθικτο. Παίζει με το μαξιλάρι, κάτι σαν βόλευ , το πετάει στον αέρα και μετά το πιάνει μόνος του. Μερικές φορές παραδίνει φόρα και το μαξιλάρι φεύγει από τα κάγκελα και πέφτει στον κήπο, οπότε πηγαίνω και το μαζεύω. Όταν όμως έχει ήλιο βάζει το μαξιλάρι σε μια ειδική γωνιά, ακουμπάει επάνω το κεφάλι του και κοιμάται στη λιακάδα. Δεν είχα δει άλλη φορά σκύλο να κοιμάται με μαξιλάρι.. Επίσης του αρέσουν και τα φρούτα. Είχα κι άλλα τρία λυκόσκυλα στη ζωή μου, αλλά σε κανένα δεν άρεσαν τα φρούτα. Ο Ρες τα τρώει όλα. Πορτοκάλια, μανταρίνια, σταφύλια, δαμάσκηνα που βοηθάνε και το πεπτικό σύστημα. Εκεί που είναι άσσος όμως είναι με τις εφημερίδες και πιο ειδικά μ’ αυτές που χρειάζομαι για κάποιο λόγο. Αν έχω δέκα εφημερίδες στο τραπέζι θα πάρει μόνο εκείνη που χρειάζομαι. Προχτές τη Κυριακή είχα πάνω στο τραπέζι μια στίβα από εφημερίδες και περιοδικά, CD, DVD, βιβλία και ότι άλλο έχουν οι εφημερίδες, κάτι σαν ψιλικατζίδικο. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν κι ένα τεύχος του Vanity Fair , που χρειαζόμουν για μια διαφήμιση που είχε με τον Σων Κόνερυ. Δεν πρόλαβα να πάω στην κουζίνα και να γυρίσω, είχε αρπάξει το τεύχος του Vanity Fair κι είχε γίνει καπνός. Το είχε πάρει στο σκυλόσπιτο στη βεράντα- το οποίο αγοράσαμε με στεγαστικό δάνειο- και το είχε κάνει φύλο και φτερό. ΄Όταν το πήρα από τα δόντια του η φωτογραφία που είχε κάνει εντελώς κομμάτια, ήταν αυτή με τον Σων Κόνερυ. Εκεί που τον κυνηγούσα στη βεράντα σκεφτόμουν μην πάει και είναι η μετενσάρκωση κανενός Δαλάϊ Λάμα ή του Μάγου Χουντίνι. Θα τον δοκιμάσω τώρα τα Χριστούγεννα. Θα διαλέγω ένα χαρτί και μετά θα ανακατεύω τη τράπουλα. ΄Ετσι και βρίσκει ποιο χαρτί έχω βάλει, θα τον βγάλω στο τσίρκο. Τώρα με την κρίση, όλα τα επαγγέλματα είναι χρήσιμα.

Τα βράδια, όταν γυρίζω σπίτι, είμαστε κάθε φορά οι τρεις μας. Ο Ρες, εγώ κι ο εαυτός μου. Η φιλία μου με τον Ρες, δεν αποτελεί κάτι καινούργιο. Είναι το τέταρτο λυκόσκυλο στη ζωή μου και ξέρω πολύ καλά, την ωραία φιλία που μπορεί να αναπτύξει ένας άντρας με ένα μεγάλο σκυλί. Είναι σαν ένας καλός φίλος, που ποτέ δεν πρόκειται να σε προδώσει, πράγμα αρκετά χρήσιμο για να έχει και ποικιλία η ζωή μας. Στις σχέσεις με τους ανθρώπους οι εκπλήξεις είναι απλώς αναμενόμενες. Ο άνθρωπος είναι πολύπλοκο ον. Αλλάζουμε κι εμείς, αλλάζουν και αυτοί ποπυ έχουμε γύρω μας. ΄Ετσι οι «προδοσίες» που συναντάμε, δεν είναι συχνά προδοσίες. Είναι απλώς κατανοητές αλλαγές που φέρνουν συχνά απομακρύνσεις. Είναι καλό να κατανοούμε τις αλλαγές που υφίστανται οι άλλοι γύρω μας και που τους κάνουν να αναζητήσουν άλλους δρόμους. Δεν υπάρχει κακό, δεν υπάρχει ευθύνη. Είναι έτσι η ζωή και πρέπει να την κατανοούμε, όπως θα θέλαμε και οι άλλοι να κατανοούν τις δικές μας αλλαγές. Το να κατανοούμε όμως τους άλλους, που σημαίνει να μπορούμε να είμαστε «συγχωρητικοί», έχει μια αναγκαία προϋπόθεση για να έχει και αξία. Η κατανόηση έχει αξία, μόνο όταν είναι προϊόν δύναμης. Πολύ συχνά η «κατανόηση» που δείχνουμε, είναι προϊόν αδυναμίας. Και παρ’ όλο που και έτσι μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα, δεν έχει την αξία που έχει όταν η κατανόησή μας είναι αποτέλεσμα της δύναμής μας. Για να μπορέσουμε όμως να αποκτήσουμε τη δύναμη που μας είναι απαραίτητη, υπάρχει και εδώ μια βασική προϋπόθεση. Κι αυτή η προϋπόθεση, καλύπτεται μόνο από τη σχέση μας με τον εαυτό μας. Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, που είναι και ο τίτλος του σημειώματος δεν αναφέρεται στον Ρες, όπως μπορεί να νομίζατε. Αναφέρεται στη σχέση μας με τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας μπορεί να γίνει ο καλύτερος φίλος μας, αλλά συχνά είναι και ο χειρότερος εχθρός μας. Η σχέσεις μας με τους άλλους και οι αντιξοότητες της ζωής, είναι συχνά ασήμαντες, μπροστά στις τιμωρίες που μπορεί να μας επιφυλάσσει ο εαυτός μας. Είναι ένας σκληρός φίλος ο εαυτός μας και γι αυτό και είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλίσουμε τη φιλία του. Συνάντησα τον εαυτό μου αυτή την εποχή, μετά από πολλά χρόνια και πολλές περιπέτειες και για πρώτη έχουμε συμφιλιωθεί. Με έχει δεχτεί έτσι όπως είμαι, με τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μου. Δεν είμαστε τέλειοι και ποτέ δεν θα γίνουμε. Καλώς ή κακώς, έχουμε πια δεχτεί ο ένας τον άλλον, έτσι όπως είμαστε και αυτό είναι ένα πλεονέκτημα που μόνο το πέρασμα του χρόνου μπορεί να φέρει. Είναι κι αυτός ο βασικός λόγος που αυτή την εποχή δεν αποζητώ, ούτε παρέες, ούτε φιλίες. Είμαι καλά με την ησυχία μου.

Αυτή η εποχή είναι ευκαιρία και για σας να ασχοληθείτε με τους φίλους σας, τους γονείς ή τα παιδιά σας, τους συντρόφους σας ή ότι άλλο αποτελεί την παρέα σας σ’ αυτή τη ζωή. Καλώς ΄’η κακώς είναι μέρος του δικού σας πεπρωμένου και εσείς του δικού τους. Και είναι και μια καλή ευκαιρία να τους κατανοήσετε.

Η χρονιά που έρχεται πιθανόν να είναι δύσκολη, πιθανόν και κανονική. Μη δίνετε τόση βάση σε όσα μεταφέρουν τα Μέσα Ενημέρωσης γιατί βλέπουν την πραγματικότητα από μια παραμορφωμένη σκοπιά. Είναι εξ άλλου σε μεγάλο μέρος υπεύθυνα για όλες τις παραμορφώσεις της εποχής. Η καινούργια χρονιά θα φέρει και προβλήματα, αλλά θα δημιουργήσει και ευκαιρίες. Ήταν μια κρίση αναγκαία αυτή που ήρθε, μια και το σύστημα που δημιουργήθηκε ήταν γεμάτο στρεβλώσεις. Πρέπει να «πέσουν» πολλά πράγματα αυτή την εποχή και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις μαζί με τα ξερά θα καούν και πολλά χλωρά. Μπορεί όμως στο τέλος να προκύψει μια καλύτερη ισορροπία. Οι κοινωνίες είναι αναγκασμένες να κυνηγάνε το κέρδος, αλλά δεν μπορούν να πάνε μακριά χωρίς αλληλεγγύη. Όσο τα πόδια χρειάζονται το κεφάλι, έτσι και το κεφάλι χρειάζεται τα πόδια. Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη, αλλά η μεθεπόμενη θα είναι αναγκαστικά καλύτερη. Μια ακόμη περιπέτεια είναι αυτή, μέσα στη μεγάλη περιπέτεια. Ας πιούμε λοιπόν στην υγεία της περιπέτειας κι ας αγκαλιάσουμε τους καλύτερούς μας φίλους.