Τα Σκυλιά του Χάους

Max Beckmann "The Night" 1918-1919

Link: http://www.artchive.com/artchive/b/beckmann/night.jpg

Όπως και στη φύση, έτσι και στις κοινωνίες δεν υπάρχουν κενά. Αν κάποια παράμετρος υποχωρήσει, τη θέση της θα καταλάβει κάποια άλλη δυναμικά.

Στο βραδινό δελτίο της Πέμπτης 18 Δεκεμβρίου, οι εκφωνητές και οι «αναλυτές» των ειδήσεων έδειχναν, κάπως μουδιασμένοι. Ο επαναστατικός, όσο και δημαγωγικός οίστρος των προηγούμενων ημερών έμοιαζε να έχει πάει λίγο απότομα περίπατο. Τις προηγούμενες μέρες, η γενική γραμμή ήταν υπέρ των εξεγερμένων φοιτητών , μαθητών, αναρχικών, αντιεξουσιαστών, με κάποιες μικρές «επιφυλάξεις», για το σπάσιμο των βιτρινών και το κάψιμο των καταστημάτων. Αλλά κυρίως ήταν κατά των ΜΑΤ, των δυνάμεων καταστολής γενικότερα και πολύ ειδικότερα κατά του ειδικού φρουρού, που δώδεκα μέρες πριν είχε σκοτώσει τον νεαρό Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, δίνοντας μια αφορμή για ένα ξέσπασμα οργής, που περίμενε σαν έτοιμο από καιρό. Εκείνο το βράδυ όμως της Πέμπτης, η οπτική γωνία είχε αλλάξει. Σε όλο το προηγούμενο διάστημα, αν κανείς έδινε βάση σε όσα έλεγαν τα δελτία ειδήσεων, θα κατέληγε στη γενική άποψη, ότι κανονικά οι δυνάμεις καταστολής δεν πρέπει να επεμβαίνουν σχεδόν ποτέ και να συλλαμβάνουν τους όποιους ταραξίες, από κάποια απόσταση και με όλους τους τύπους του σαβουάρ βίβρ. «Εσείς στο βάθος, σας παρακαλώ, έχετε την καλοσύνη να αυτοσυλληφθείτε». Είναι μαγικός ο δημαγωγικός κόσμος των ειδήσεων. Εκείνο το βράδυ όμως κάτι από τη μαγεία είχε χαθεί και είχε δώσει τη θέση του στο φόβο. Οι εξεγερμένοι δεν ήταν τώρα, οι επαναστατημένοι νέοι, που ζητούσαν έστω και βίαια το δίκιο τους σ’ ένα άδικο κόσμο, είχαν μετατραπεί σε 200 κουκουλοφόρους με ύποπτες προθέσεις. «Μα γιατί δεν τους πιάνουν τα ΜΑΤ»; απορούσαν οι σχολιαστές. «Σήμερα είμαι νευριασμένος, σήμερα μου μυρίζει κάτι ύποπτο» έλεγε ο Νίκος Χατζηνικολάου από το δελτίο του Άλτερ. Του πήρε δέκα μέρες για να το καταλάβει, αλλά πάλι καλά για την περίπτωσή του. Θα μπορούσε να του είχε πάρει και δέκα βδομάδες. Η συνήθως αγριεμένη σέξυ Κάτια η Σοσιαλίστρια, έμοιαζε πιο φοβισμένη από όλους. Είχαν βέβαια μεσολαβήσει και δυο άλλα γεγονότα. Το ντου κάποιων διαμαρτυρόμενων στο κτίριο της κρατικής τηλεόρασης και η κατάληψη του στούντιο ειδήσεων για λίγα λεπτά, αλλά κι εκείνος ο βραδινός, πυροβολισμός στο Περιστέρι, που τραυμάτισε στο χέρι, έναν άλλο ανύποπτο 16χρονο. Ήταν σαν ξαφνικά, οι συντελεστές των δελτίων ειδήσεων να συνειδητοποίησαν, ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι ο επόμενος στόχος. Αυτή τη φορά η ανησυχία είναι δικαιολογημένη. Στο επόμενο μεγάλο ντου, ο στόχος θα είναι κάποιο ιδιωτικό κανάλι.

Τα δελτία ειδήσεων των καναλιών κάνουν πολύ κακή δουλειά, ακόμη και σε κανονικές συνθήκες, ακόμη και σε κανονικά γεγονότα. Όταν τα γεγονότα γίνονται «ασυνήθιστα» τα κανάλια ξεπερνάνε και τον εαυτό τους και σε δημαγωγία , αλλά και σε άσχετες απόψεις, άσχετων ανθρώπων, που κανονικά η θέση τους θα ήταν η στήλη των φαρμακείων. ΄Ένα «κακό» μικρόφωνο προκαλεί συνήθως περισσότερα θύματα απ’ όσα ένα «κακό» πιστόλι. Ευτυχώς που υπάρχουν τουλάχιστον δυο σοβαρές εφημερίδες, με απόψεις πιο ψύχραιμες και πιο ψαγμένες. Ας είναι. Αυτό το σύστημα βαδίζει συνολικά προς τη δύση του.

Για να καταλάβουμε λοιπόν μερικά πράγματα, σε μια κοινωνία που δεν είναι τέλεια, οι κατ’ ιδίαν «θεσμοί» της, όπως η δικαιοσύνη ή η αστυνομία φερ’ ειπείν, είναι τόσο ατελείς, όσο και ο γενικός μέσος όρος της κοινωνίας. Η ελληνική αστυνομία, είναι ατελής κι αυτή, όσο και η πολιτική, η επιχειρηματικότητα, οι δημόσιες υπηρεσίες και οτιδήποτε άλλο σ’ αυτή τη χώρα. Σε αντίθεση με άλλους χώρους όμως, όπου οι ατέλειες, δεν έχουν άμεσα καταστροφικά αποτελέσματα, οι ατέλειες στη λειτουργία της αστυνομίας, μπορεί να έχουν και καταστροφικά αποτελέσματα, όπως βίαιες συμπεριφορές σε βάρος αθώων, ή ακόμη και θανάτους αθώων. Είναι και η φύση της δουλειάς τέτοια. Η δουλειά της αστυνομίας προϋποθέτει μεγάλες εκκρίσεις αδρεναλίνης. Δεν είναι εύκολη δουλειά και είναι και κακοπληρωμένη. Και όπως και σε κάθε άλλη δουλειά γίνονται και λάθη, με τη διαφορά ότι τα αποτελέσματα από τα λάθη της αστυνομίας είναι συχνά τραγικά. Σε σχέση με άλλους χώρους όμως, της κοινής μας ζωής, το επίπεδο γενικής απόδοσης της αστυνομίας, είναι συγκριτικά πολύ καλύτερο από το γενικό επίπεδο. Αν για παράδειγμα οι αστυνομία έκανε τη δουλειά της στο επίπεδο δημοσιογραφίας των καναλιών ή στο επίπεδο των υπηρεσιών πολεοδομίας, τότε ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας θα ήταν νεκρός.

Έχοντας υπ ‘οψη όλα αυτά, αλλά και μερικά ακόμη, μια κοινωνία πρέπει να αποφασίζει κάποια στιγμή αν θέλει να έχει αστυνομία ή όχι, έστω και με τα λάθη της. Μια μικρή παράμετρο για την άλλη μεριά της ζυγαριάς, τη ζήσαμε αυτέ στις μέρες. Στην άλλη μεριά της ζυγαριάς βρίσκονται τα Σκυλιά του Χάους. Όπως και στη φύση, έτσι και στις κοινωνίες δεν μπορεί να υπάρξουν κενά. Η Βία είναι μια βασική κοινωνική παράμετρος. Αν μια κοινωνία δεν θέλει να έχει αστυνομικές υπηρεσίες, τότε της θέση της αστυνομίας θα την πάρουν άλλοι ανεξέλεγκτοι φορείς βίας, που πάντα και σε κάθε κοινωνία, όχι μόνο καιροφυλακτούν, αλλά βρίσκονται και σε συνεχή πόλεμο για την επιβολή των δικών τους Νόμων της Βίας. Αυτά τα έζησε η Νέα Υόρκη πριν εκατόν πενήντα χρόνια, τα έζησε το Σικάγο της εποχή της ποτοαπαγόρευσης, τα έζησε η Γερμανία την εποχή της ανόδου του ναζισμού, τα έζησε και τα ζει σε συνεχή βάση η Ιταλία με τη Μαφία, τα έζησε η Γιουγκοσλαβία με τη διάλυσή της και τα έζησε και τα ζει η Σομαλία, η μόνη χώρα στον κόσμο που από κράτος έγινε περιοχή. Από την άποψη της κοινωνικής σύνθεσης η Ελλάδα κάθεται πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη. Είναι τα υπαρκτά οικονομικά προβλήματα, που δημιουργούν μια πολύ ασταθή βάση, αλλά είναι και η ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής, που έχει κάνει την Ελλάδα κέντρο διερχομένων κάθε λογής στοιχείων. Γιατί μαζί με τους μετανάστες της η Ελλάδα, έχει γεμίσει και από πράκτορες κάθε φυλής και χρώματος. Και πάρα πολλοί θα έδιναν και τα ρέστα τους για να δουν την Ελλάδα να γίνεται Σομαλία. Όπως είδατε αρκούν 200 άτομα για να δημιουργήσουν ένα αξιόλογο χάος, οπλισμένοι μόνο με καδρόνια, πέτρες και μολότωφ. Προσθέστε σε αυτά κι ένα μόνο πιστόλι, που πυροβολεί αδιακρίτως. Γιατί μέσα σ’ αυτούς που δρουν με κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο, θα πρέπει να προσθέσετε και τους τρελούς κάθε τύπου, αλλά και τους όποιους λύκους χαίρονται με την αναμπουμπούλα.
Εν πάση περιπτώσει, τώρα με τις γιορτές τα πράγματα θα ησυχάσουν για λίγες μέρες.
Αλλά ότι και να ‘γινε αυτές τις μέρες, δεν έχει τελειώσει. Και μαζί με τα πραγματικά και δύσκολα προβλήματα, εκεί έξω παραμονεύουν και τα Σκυλιά του Χάους. Και είναι και πεινασμένα.