To Μάτι του Αετού

Image: Painting by Nikos Petrou (Copy Right)

Οι αετοί της Καθαρής Δευτέρας μοιάζουν λίγο με τη ζωή μας. Άλλοι ανεβαίνουν ψηλά και άλλοι πετάνε χαμηλότερα. Αλλά στο τέλος όλοι πέφτουν

«Πως είναι ο καφές;» ρώτησα το Μανώλη, που μόλις είχε κατεβάσει την πρώτη γουλιά και τα πρόσωπό του είχε πάρει μια έκφραση που δεν μπορούσα να αποκωδικοποιήσω. Ο Μανώλης που από την άποψη της συμπεριφοράς αποτελεί ένα ενδιαφέρον μείγμα πολύ ενθουσιώδους χαρακτήρα και βρετανικού φλέγματος, είχε τώρα πάρει την έκφραση που πιθανόν να είχε και ο Σωκράτης όταν έπινε το κώνιο.

«Ε..ε… έχει ενδιαφέρον» μου απάντησε. «Περίεργη απάντηση για ένα καφέ» σκέφτηκα, αλλά η έκφρασή του συνέχισε να μην μου αρέσει. Και έτσι ήπια κι εγώ διστακτικά μια γουλιά από τον πρώτο καφέ που θα κερνούσα στη ζωή μου. Γιακ.. χάλια. Ο χειρότερος καφές που έχω πιει στη ζωή μου. Ή μάλλον ο δεύτερος χειρότερος. Ο πρώτος ήταν πριν από καμιά δεκαριά χρόνια στη Μύκονο. Εκεί που καθόμασταν με την Ευγενία και μια παρέα φίλων στο σπίτι εμφανίστηκε ξαφνικά ένα ζευγάρι στη πόρτα μας. Ήταν Ρώσοι, εκείνος και η κοπέλα του και είχαν ξεμείνει από λεφτά και κάποιος φίλος τους είχε στείλει σε μένα μήπως μπορούσα να τους φιλοξενούσα για μια μέρα, μέχρι να πάρουν τα αεροπλάνο της επιστροφής. Έτσι κι έγινε. Λίγο αργότερα, το απόγευμα πήγαμε στον Πάνορμο, στον Χρύσανθο για να φάμε και ο Ρώσος με την κοπέλα του που μιλούσαν και πολύ λίγα αγγλικά και έτσι η συνεννόηση γινόταν με νοήματα, έδειχναν κατευχαριστημένοι, που έτρωγαν και μάλιστα από τα πολύ ωραία φαγητά που μαγείρευε ο Χρύσανθος. Μετά το φαγητό ήρθε η ώρα του καφέ. Κι εγώ και ο Ρώσος με την κοπέλα του παραγγείλαμε ελληνικό. Άρχισαν να τον πίνουν και με τις πρώτες γουλιές είδα την έκφρασή τους να γίνεται παράξενη, αλλά δεν έλεγαν λέξη και συνέχιζαν να πίνουν τον καφέ τους. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν ώσπου ήπια κι εγώ την πρώτη γουλιά από τον καφέ μου. Δεν έχετε πιει τέτοιο πράγμα. Ο βοηθός στην κουζίνα είχε κάνει λάθος και αντί να βάλει νερό από το μπουκάλι είχε φτιάξει τον καφέ με θαλασσινό νερό.. Δεν έχετε πιει καφέ με θαλασσινό νερό. Και οι κακόμοιροι οι Ρώσοι που αισθανόντουσαν υποχρεωμένοι τον έπιναν νομίζοντας πως έτσι είναι ο ελληνικός καφές και δεν έλεγαν τίποτα για να μην μας στενοχωρήσουν.

Εν πάση περιπτώσει, αυτές τις μέρες έχω σταματήσει να φτιάξω καφέδες. Σημειώνω πολύ καλές επιδόσεις όμως στο σφουγγάρισμα. Αυτές της μέρες λείπει και Σιμόνα, η κοπέλα της Ευγενίας, που πάει να δει την κορούλα της στη Ρουμανία, που αν και μόλις δυο ετών έχει σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά της. Τι προβλήματα περνάνε κι αυτοί οι μετανάστες. 23 ετών η Σιμόνα, να δουλεύει σε ξένη χώρα, μακριά από την άρρωστη κορούλα της. Το μόνο καλό που έχουν οι δυσκολίες τις ζωής, είναι ότι μας κάνουν δυνατότερους και ικανούς να αντέχουμε πράγματα, που μας λυγίζουν όταν έχουμε συνηθίσει στην εύκολη ζωή. Έτσι λοιπόν αυτές τις βδομάδες καθαρίζω αναγκαστικά το σπίτι μόνος μου. Την πρώτη φορά που σφουγγάρισα κάτι δεν έκανα καλά, μάλλον έριξα πολύ νερό, γιατί έκανε ίσα με πέντε ώρες να στεγνώσει και στο τέλος έδειχνε και χειρότερο απ’ ότι πριν το σφουγγαρίσω. Κάθισα και το ανέλυσα λογικά το θέμα και στο τέλος κατέληξα ότι είχα κάνει ένα βασικό λάθος. Χρησιμοποιούσα μόνο ένα κουβά. Έτσι προχτές το βράδυ που σφουγγάρισα πάλι χρησιμοποίησα δύο κουβάδες. Έναν που έχει και την υποδοχή που στύβεις την σφουγγαρίστρα και έναν άλλον με καθαρό νερό. Έτσι έπαιρνα νερό από τον καθαρό κουβά και αφού τέλειωνα μια περιοχή, έστυβα την σφουγγαρίστρα και μετά με καθαρό νερό συνέχιζα στην επόμενη. Στο τέλος έστυψα καλά και την σφουγγαρίστρα και ξαναπέρασα μια φορά ολόκληρο το σπίτι, που έγινε τελικά λαμπίκος. Ακόμη δεν έχω λύσει το πρόβλημα του που πηγαίνεις όταν τελειώσεις όλο το σφουγγάρισμα. Για τη ώρα για να μην πατήσω στο βρεγμένο πάτωμα, κάθομαι λίγη ώρα σ’ ένα πίσω μπαλκονάκι. Έτσι έγινε και προχτές το βράδυ. Είχε πάει περίπου δυο η ώρα όταν τέλειωνα το σφουγγάρισμα , όταν πήρα μήνυμα από την Ευγενία. «Μην βιαστείς το πρωΐ να ξεκινήσεις, γιατί αργήσαμε να κοιμηθούμε». Η Ευγενία είχε πάει με τα παιδιά στο σπίτι του Τάκη και της Τίνας στο Ξυλόκαστρο. Είχε πάει και ο Φρέντυ με την Μαρίνα και τις τρεις κορούλες τους κι έτσι στο εξοχικό του Τάκη, υπήρχαν έξη συνολικά κορούλες , που φυσικά την είχαν κάνει λαχείο. Αυτές οι παιδικές φιλίες είναι πού σημαντικές στη ζωή των παιδιών. Κανείς δεν ξέρει όμως αν θα μείνουν φίλες και όταν μεγαλώσουν. Συνήθως οι παιδικές φιλίες χάνονται όταν μπαίνουμε στην εφηβεία, όταν αρχίζουν και οι ερωτικές αναζητήσεις και οι σχέσεις και από την άλλη μεριά πριν από το τέλος της εφηβείας και οι σπουδές που μας απομακρύνουν από τους παιδικούς φίλους. Αλλά
ακόμη έχουμε καιρό γι αυτά. Έτσι λοιπόν την άλλη μέρα και αφού έκανα τον Ρες την πρωινή του βόλτα και ήπια και ένα καφέ ξεκίνησα για το Ξυλόκαστρο. Στο δρόμο εκατοντάδες άλλοι Αθηναίοι, παρ’ όλο που ήταν ήδη πρωί της Καθαρής Δευτέρας, κατέβαιναν κι αυτοί μαζικά την Εθνική Οδό για την Κόρινθο. Πιθανόν να αναζητούσαν και κανένα μεροκάματο στην Πελοπόννησο τώρα που έχουν σφίξει τα πράγματα. Κανείς δεν ξέρει πόσο βαθειά είναι αυτή η κρίση, αλλά ακόμη δεν έχει θίξει τις εξόδους. Και κάθε μαζική έξοδος είναι πιο μεγάλη από αυτήν της προηγούμενης χρονιάς. Είναι προφανές πως η μαύρη ελληνική οικονομία, αυτήν την περίοδο αποτελεί ένα πολύ σημαντικό οικονομικό «μαξιλάρι» που απορροφά κάποιο μέρος της κρίσης.

Έφτασα στο Ξυλόκαστρο γύρω στις δώδεκα. Μετά από το σχετικό κρύο της τελευταίας βδομάδας του Φλεβάρη, η Καθαρή Δευτέρα στην αρχή του Μάρτη, ήταν μια λαμπερή ηλιόλουστη μέρα. Είχε μάλιστα σηκώσει και ένα πολύ όμορφο αεράκι. Οι μεγαλύτερες κόρες ήταν απασχολημένες με τους εαυτούς τους. Η Λίντα του Φρέντυ, έδειχνε κάποια χορευτικά βήματα στην Αφροδίτη, ενώ η Αννούλα παρακολουθούσε. Η Ντόττυ όμως , η μικρή μου κόρη, ήταν εκείνη την ώρα ελεύθερη. «Πάμε να πάρουμε έναν αετό»; Της είπα. Η Δέσποινα που συνήθως είναι μέσα στα πάντα, ήταν έτοιμη πριν το πώς δεύτερη φορά. Βρήκαμε έναν Αλβανό που πουλούσε αετούς κάνα χιλιόμετρο πάρα πέρα, αγόρασα και δυο αετούς με τους σπάγκους και τις ουρές τους, τους φορτώσαμε στο αυτοκίνητο και γυρίσαμε πίσω. Μετά από λίγο όταν τους είχα ετοιμάσει κατεβήκαμε στην παραλία. Ο Φρέντυ με τη Μαρίνα, εγώ με την Ευγενία και τα έξη κουτσούβελα. Οι αετοί δεν ήθελαν δεύτερη κουβέντα για να απογειωθούν, μια και ο αέρας είχε δυναμώσει αρκετά. Δεν ξέρω πόσα χρόνια, ή μάλλον πόσες δεκαετίες είχα να πετάξω αετό. Είναι λίγο σαν την ζωή μας οι αετοί. Ανεβαίνουν ψηλά, όταν ο αέρας είναι δυνατός, ή δυσκολεύονται όταν δεν έχει αέρα. Όταν τα ζύγια δεν είναι καλά ρυθμισμένα ή η ουρά δεν είναι αρκετή για να κρατήσει την αντίσταση του αέρα, αρχίζουν τα μιλαρόνια και συνήθως πέφτουν με το κεφάλι. Μερικοί αετοί πάνε πολύ ψηλά, όταν είναι όλα σωστά και υπάρχει αρκετός σπάγκος. Πετάνε περήφανα και με το άγρυπνο μάτι τους βλέπουν όσο διαρκεί η πτήση τους τη γη από ψηλά. Στο τέλος όμως όλοι οι αετοί πέφτουν.

Ο αέρας είχε δυναμώσει και οι αετοί μας πετούσαν ως εκεί που τους επέτρεπε ο σπάγκος που είχαμε. Είχε όμως βάλει και κρύο. «Ελάτε, πάμε, είναι ώρα για φαγητό» είπε μετά από λίγο η Ευγενία. Ο Φρέντυ άφησε τον δικό του αετό να φύγει. Άφησε το σπάγκο και καθώς ο αετός έχασε τη στήριξη της αντίστασης άρχισε να πέφτει κάνοντας ζιγκ ζαγκ , πέρα δώθε στον αέρα. Εγώ δεν ήθελα να αφήσω τον σπάγκο. Βρήκα ένα πάσαλο και το έδεσα στην παραλία και ο αετός συνέχισε να πετάει μόνος του δεμένος στον πάσσαλό του στην ερημική παραλία.