Ο Παλαιοκώστας κι ο Παλιοκώστας

Image: Rene Magritte Golconde, 1953

Μερικοί δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν γιατί η δεύτερη απόδραση του Βασίλη Παλαιοκώστα χαιρετίστηκε με τόσο ενθουσιασμό από την κοινή γνώμη.
Την περασμένη βδομάδα έτυχε να ταξιδέψω ως την Πάτρα για μια δουλειά. Τη διαδρομή Αθήνα-Πάτρα την έχω κάνει πολλές φορές, συνήθως για να πάρω κάποιο πλοίο από την Πάτρα για την Ανκόνα. Αυτή τη φορά ήταν ένα ταξίδι αυθημερόν για δουλειές. Η διαδρομή από την Αθήνα μέχρι την Κόρινθο εδώ και μερικά χρόνια αλλάζει συνεχώς προς το καλύτερο. Πολλές φαρδιές λωρίδες κυκλοφορίας και καθώς έχουν τελειώσει και τα έργα στην Κακιά Σκάλα, το ταξίδι μέχρι την Κόρινθο όταν δεν πρόκειται για μέρα μαζικής εξόδου, τελειώνει πριν καταλάβεις ότι άρχισε. Η διαδρομή από την Κόρινθο μέχρι την Πάτρα είναι όπως ήταν εδώ και χρόνια. Ένας πολύ κακός και επικίνδυνος δρόμος, πράγμα που αποκτά ιδιαίτερη σημασία, μια και πρόκειται για μια από τις βασικές εισόδους της χώρας. Πήγαινα με κανονική ταχύτητα, γύρω στα 120 χιλιόμετρα την ώρα, καθώς δεν βιαζόμουνα και έτσι κακότεχνος όπως είναι ο δρόμος το αυτοκίνητο σχεδόν συνεχώς χοροπηδάει από τα συνεχή κύματα που κάνει η άσφαλτος. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την κραυγαλέα αδιαφορία του ελληνικού κράτους απέναντι στους πολίτες του και σε όσους το επισκέπτονται. Με ένα απλό και μικρού κόστους διάζωμα στη μέση και μια διαπλάτυνση , μόλις ενός ή δυο μέτρων από κάθε κατεύθυνση, η διαδρομή θα ήταν τουλάχιστον ασφαλής και θα είχαν σωθεί δεκάδες εκατοντάδες ζωές, που άφησαν την τελευταία τους πνοή σ’ αυτό το δρόμο. Όμως η αδιαφορία, η άγνοια και η ανικανότητα, είναι τα χαρακτηριστικά του ελληνικού κράτους ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην Κυβέρνηση. Το φαινόμενο είναι διαχρονικό και μαζί με τη διαφθορά, είναι το θεμέλιο της σύγχρονης Ελλάδας.

Η αδιαφορία, η άγνοια, η ανικανότητα και η διαφθορά είναι και τα στοιχεία που επέτρεψαν στον διαβόητο πια Βασίλη Παλιοκώστα να αποδράσει για δεύτερη φορά και με τον ίδιο και απαράλλαχτο όσο και εντυπωσιακό τρόπο από τις φυλακές Κορυδαλλού. Το γεγονός δεν έκανε μόνο το γύρο της Ελλάδας , αλλά και το γύρο όλου του κόσμου, προσθέτοντας ένα ακόμη «παράσημο», δίπλα στα πολλά για τα οποία καμαρώνουμε. Όπως ήταν φυσικό η απόδραση του Παλαιοκώστα χαιρετίστηκε με ανυπόκριτο θαυμασμό από την ελληνική κοινή γνώμη. Στο διαδικτυακό χώρο που ανοίχτηκε για την περίπτωση, οι επισκέψεις με τα θετικά σχόλια ξεπέρασαν τις 50.000 τις πρώτες μέρες μετά την απόδραση, ενώ τα ανέκδοτα ξεπηδούσαν με ρυθμό πολυβόλου. Ένας από τους γνωστούς αστέρες της τηλεόραση σε ραδιοφωνική εκπομπή του τις πρώτες, ακολούθησε το χιούμορ με το οποίο η κοινή γνώμη αντιμετώπισε αυτό το όχι πρωτοφανές αλλά δευτεροφανές φαινόμενο. Την Τρίτη μέρα όμως μετά την απόδραση άλλαξε. Όπως είπε και ο ίδιος «φόρτωσε» γιατί ξαφνικά διαπίστωσε ότι αυτό το χιούμορ και η ελαφρότητα, αλλά και η αποδοχή της απόδρασης από την κοινωνία άνοιγε επικίνδυνους δρόμους. Είναι μια άποψη κι αυτή. Ανόητη μεν, αλλά άποψη. Ας εξηγήσω όμως γιατί θεωρώ την άποψη ανόητη. Ας φανταστούμε ότι ο Παλαιοκώστας που απέδρασε είχε το δικαίωμα να κάνει εκλογές, στις οποίες θα έπαιρναν μέρος οι τρόφιμοι των φυλακών και οι οποίοι θα εξέλεγαν 300 αντιπροσώπους τους, όπως και στη Βουλή. Ας υποθέσουμε ότι για να δικαστεί ο οποιοσδήποτε από αυτούς τους τριακόσιους, ανάμεσα στους οποίους θα είχε ασφαλώς εκλεγεί και ο Παλαιοκώστας, θα έπρεπε πρώτα να εγκρίνουν την παραπομπή σε δίκη, αυτοί οι τριακόσιοι. Είναι μάλλον απίθανο να υποθέσουμε, ότι οποιοσδήποτε από αυτούς τους τριακόσιους θα παραπεμπόταν ποτέ σε δίκη. Κόρακος , κοράκου μάτι δεν βγάζει. Ας υποθέσουμε όμως ότι εκτός από αυτό, αυτοί οι 300 των φυλακών θα μπορούσαν να βγάλουν ένα νόμο που θα έλεγε πως τα όποια εγκλήματα αυτών των 300 θα παραγράφονταν μετά την παρέλευση πενταετίας και με το δεδομένο, ότι η παραπομπή σε δίκη θα ήταν έτσι κι αλλιώς μια πολύ δύσκολη υπόθεση, ουσιαστικά στο τέλος, όχι μόνο δεν θα καταδικαζόταν κανείς, αλλά ούτε καν θα πρόφταινε να παραπεμφθεί σε δίκη. Τι θα είχαμε τότε; Θα είχαμε απλώς μια αναπαράσταση του τρόπου που λειτουργεί η ελληνική πολιτική σκηνή.

Σύμφωνα με μια πολύ πρόσφατη δημοσκόπηση, οι Έλληνες πολίτες θεωρούν πως το πιο διεφθαρμένο σώμα της ελληνικής κοινωνίας είναι οι ΄Ελληνες βουλευτές. Με λίγα λόγια τους θεωρούν κλέφτες. Μπορεί η «ετυμηγορία» να είναι δίκαιη, ή μπορεί να είναι άδικη. Αλλά αυτό έχει σχετική πια μόνο σημασία. Γι αυτό άλλωστε και η λαϊκή σοφία λέει «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά τ’ όνομα». Γι αυτό άλλωστε και επιχαίρουν όταν κάποιος έξω από το πολιτικό σύστημα, ξεφτιλίζει αυτούς που θεωρούν τους πιο διεφθαρμένους ανάμεσά μας. Καθώς ο Παλαιοκώστας δεν μας ζητάει από πάνω και να το ψηφίσουμε, τα σημάδια των καιρών είναι σαφή. Ανάμεσα στο κλέφτη που παριστάνει ότι δεν είναι κλέφτης και στον κλέφτη που λέει ότι είναι κλέφτης, η ελληνική κοινωνία προτιμάει τον πιο ειλικρινή. Γι αυτό άλλωστε και η επιλογή της δεν είναι ούτε ανήθικη, ούτε επικίνδυνη. Αντίθετα, είναι και υγιής και έντιμη. Ανάμεσα στον Παλαιοκώστα και στον Παλιοκώστα, η ελληνική κοινωνία προτιμάει τον πρώτο.