Σέχτα

Image: Diego Rivera. The Burning of the Judases. Detail. 1923-4. Fresco. West wall, Court of the Fiestas, Ministry of Education, Mexico City, Mexico.

Μέσα στο πνεύμα «όποιον πάρει ο Χάρος» της εποχής, με επιρροές και από τον αμερικάνικο κινηματογράφο η καινούργια γενιά της Τρομοκρατίας υπόσχεται πολύ αίμα. Όμως ακόμα «όλο λόγια είσαι» που θα ‘λεγε κι ο ποιητής

«Ας μάθουν οι γυμνοσάλιαγκες της μηντιακής δημοσιογραφίας ότι εκτός από τα σάλια που αφήνουν πίσω τους για να κολακεύουν τους καθεστωτικούς προϊσταμένους τους και τα συμφέροντα των χορηγών τους, σύντομα θ’ αφήσουν αίμα… Κύριοι δημοσιογράφοι, αυτή τη φορά ήρθαμε στη πόρτα σας, την επόμενη φορά όμως θα μας βρείτε στα σπίτια σας». Αυτά έγραφε μεταξύ άλλων η προκήρυξη της Οργάνωσης «Σέχτα Επαναστατών» μετά την επίθεση στον τηλεοπτικό σταθμό Άλτερ στη διάρκεια της οποίας σκότωσαν τρία αυτοκίνητα. Καθώς μέσα στο ίδιο 24ωρο υπήρχε και η τοποθέτηση βόμβας με 60 κιλά εκρηκτικού υλικού, το οποίο όμως δεν εξεράγη, όπως και ο ξυλοδαρμός του καθηγητή Γιάννη Πανούση από κάποιους «μπάχαλους» - όπως τους αποκαλεί η Καθημερινή- το θέμα της Τρομοκρατίας επανήλθε στη πρώτη θέση των δελτίων ειδήσεων και στην αρθρογραφία των εφημερίδων. Μέσα από αυτό το σχολιασμό και καθώς οι περισσότεροι προσπαθούσαν να κατανοήσουν το καινούργιο αυτό και εξελιγμένο τρομοκρατικό φαινόμενο, πολλοί αρθρογράφοι αναρωτιόντουσαν -εξ αιτίας της μη ύπαρξης θυμάτων- αν αυτή η καινούργια γενιά τρομοκρατών ή «επαναστατών» όπως αυτοπροσδιορίζονται, διστάζει ακόμη- παρά τις δηλώσεις μέσω των προκηρύξεων- να σκοτώσει. Γιατί άλλο το να λες ότι θα σκοτώσεις, άλλο το να θέλεις πραγματικά να σκοτώσεις κάποιον ή κάποιους και άλλο -πολύ άλλο- τελικά να το κάνεις. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην έντονη επιθυμία φόνου και στην πραγματοποίησή του. Την ίδια άποψη φαινόταν εκείνες τις μέρες και ένα μεγάλο μέρος του «φιλοθεάμονος κοινού», εμάς των υπολοίπων δηλαδή, που σχολιάζουμε ιδιωτικά και από κάποια απόσταση τα φαινόμενα. «Τι λες εσύ» ρώτησα μια από της επόμενες μέρες το φίλο μου το Χρήστο που ασχολείται σε συστηματική βάση με την επικαιρότητα. «Λέω ότι όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει» μου απάντησε ο Χρήστος, που έμοιαζε να έχει ενστερνιστεί την άποψη, πως αυτοί οι καινούργιοι τρομοκράτες παρουσιάζουν κάποια δυστοκία σε σχέση με τους «υπεσχημένους» φόνους.

«Σαν ομάδα που δεν μπορεί να βάλει γκολ» συνέχισε ο Χρήστος, που εκτός από την τρομοκρατία τον συγκινεί και το ποδόσφαιρο. «Δεν είμαι και τόσο σίγουρος» του απάντησα, όχι γιατί έχω κάποια επίγνωση για το θέμα, αλλά γιατί στις μέρες μας ο φόνος έχει γίνει γενικά ευκολότερη υπόθεση απ’ ότι στο παρελθόν, μια και υπάρχουν ένα σωρό άτομα, εγχώρια και εισαγωγής, που σ’ αυτή την εποχή της βίας που ζούμε, με 5.000 ευρώ ξεχνάνε τις όποιες αναστολές τους. Με 50.000 ευρώ μπορείς να φτιάξεις και ολόκληρη ιδιωτική «σέχτα». Άρα κατά την κοινή λογική, η εν λόγω «σέχτα» μάλλον δεν σκότωσε στις συγκεκριμένες περιπτώσεις , απλώς γιατί δεν ήθελε να σκοτώσει. Εξ άλλου ως κινηματογραφόφιλοι – του αμερικάνικου σινεμά- πρέπει μάλλον να κατανοούν και την έννοια του σασπένς. Να μην τα δώσουμε όλα στους θεατές με την πρώτη. Να δημιουργήσουμε και κάποια προσμονή. Η αγάπη προς το αμερικάνικο σινεμά, συμπεραίνεται από κάποια προηγούμενη ανακοίνωση- δεν θυμάμαι τώρα ποιας οργάνωσης- που έλεγε που έλεγε πως «ο αστυνομικός είναι σαν τα ντόνατς. Είναι καλύτερα με μια τρύπα στη μέση». Δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποια αμερικάνικη ταινία είχα ακούσει αυτή την ατάκα. Το λογικό πάλι συμπέρασμα είναι λοιπόν πως η «Σέχτα» χρησιμεύει μάλλον για το ξεσκόνισμα, ενώ ο «Επαναστατικός Αγώνας» έχει αναλάβει το στεγνό καθάρισμα. Και μια και μιλάμε για σέχτες, εκείνο που μου έχει κάνει εντύπωση τόσα χρόνια είναι , μια και «έχουμε γίνει Κολομβία», όπως λέει και ο Τράγκας, το πώς δεν έχουν ξεφυτρώσει και κάνα δυο αστυνομικές αντιτρομοκρατικές σέχτες , κατά το πρότυπο της Λατινικής Αμερικής.

Έτσι λοιπόν άρχισαν και στα κανάλια οι συζητήσεις γι’ αυτήν την καινούργια μορφή της τρομοκρατίας. Σε μια από αυτές τις συζητήσεις ο πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έβγαλε το συμπέρασμα πως «έχουμε γίνει Καμπούλ», γεγονός που σήκωσε πολλές συζητήσεις και που μας επιτρέπει να συμπεράνουμε πως ο Μιχάλης δεν έχει και πολλά ταξίδια τον τελευταίο καιρό και σίγουρα δεν έχει πάει στην Καμπούλ. Πιθανόν όμως και να μπορεί να βλέπει στο μέλλον γιατί δεν αποκλείεται και να γίνουμε Καμπούλ. Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν αυτές τις μέρες για την τρομοκρατία και μάλλον θα επαναληφθούν αρκετές φορές στο προσεχές μέλλον μια και το φαινόμενο ποιάζει πως ήρθε εδώ για να μείνει. Τουλάχιστον μέχρι να πετύχει κάποιο μέρος από τους στόχους του. Γιατί και σ’ αυτήν την περίπτωση όπως και στην προηγούμενη η τρομοκρατική δράση στην Ελλάδα και ήταν και παραμένει στοχευμένη. Μια και λοιπόν για την ώρα δεν αναμένονται ούτε μεγάλες αποκαλύψεις ούτε και πολλές συλλήψεις, το μόνο που μένει είναι το να προσπαθήσουμε να συμπεράνουμε ποιοι μπορεί να είναι οιστόχοι αυτής της σύγχρονης τρομοκαρτικής δράσης. Στην προηγούμενη περίοδο, την περίοδο του ΕΛΑ και της 17 Νοέμβρη δηλαδή, τόσο ο τρόπος της δράσης όσο και ο στόχος ήταν πολύ συγκεκριμένοι.

Ο τρόπος δράσης χαρακτηριζόταν από τις «νοικοκυρεμένες» ενέργειες. Συγκεκριμένοι στόχοι δηλαδή που παρακολουθούντο για κάποιο διάστημα, ώστε την ώρα της δράσης τα περισσότερα να είναι ελεγχόμενα. Οι δολοφονίες που διέπραξαν αυτές οι δυο οργανώσεις χαρακτηρίζονταν, από την μεγάλη επιμέλεια και στην παρακολούθηση και στην εκτέλεση του στόχου, με αποτέλεσμα η δράση και να ολοκληρώνεται με επιτυχία, αλλά και να μην υπάρχουν παράπλευρες απώλειες, εκτός από την περίπτωση του Αξαρλιάν στην οποία και το χτύπημα δεν ήταν αποτελεσματικό και υπήρξε παράπλευρη απώλεια-του άτυχου Αξαρλιάν- μια και οι δυο αυτές οργανώσεις έδιναν μεγάλη σημασία στο κοινωνικό προφίλ τους. Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη έγινε και αυτή με αντίστοιχη επιμέλεια, έτσι ώστε να αποκαλυφθούν μόνο οι δευτεροκλασάτοι αυτών των οργανώσεων και κανένας πρωτοκλασάτος, εκτός ίσως του Κουφοντίνα, ο οποίος δεν ήταν μεν πρωτοκλασάτος, αλλά ήταν ο μόνος από τους συλληφθέντες που είχε άμεση επαφή μαζί τους. Απόδειξη γι αυτό είναι και η φωτογραφία που διαθέτει γνωστός τηλεοπτικός αστέρας από την συνάντηση του Κουφοντίνα με πρωτοκλασάτο πολιτικό στέλεχος, σε κάποια καφετέρια, μάλλον στο Κολωνάκι αν θυμάμαι καλά. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μπορεί να νομίζει πως ήταν αυτός που εξάρθρωσε την 17 Νοέμβρη, αλλά και αυτή η άποψή του ως συνήθως απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Αλλιώς εξελίχτηκε η εξάρθρωση κάποιου μέρους της τρομοκρατίας στη χώρα μας. Συγκεκριμένα το Νοέμβριο του 2001, όταν ο Σημίτης επισκέφτηκε τις ΗΠΑ, δυο μόλις μήνες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου στους Δίδυμους Πύργους, σε μια ενδιαφέρουσα συνάντηση που έγινε στην Ουάσινγκτον, οι Αμερικανοί έδωσαν στο Σημίτη 6 μήνες προθεσμία για να εξαρθρώσει τη 17 Νοέμβρη- με αρχή της προθεσμίας τον Γενάρη του 2002-αλλιώς δεν επρόκειτο να δει Ολυμπιακούς αγώνες και επίσης του έκαναν σαφές, πως αν δεν έφερνε αποτέλεσμα θα έβλεπε και τον ουρανό με τ’ άστρα, αν και το τελευταίο του το είπαν κάπως ευγενικά.. Επίσης του ζήτησαν να αφαιρέσει από την πολιτική σκηνή και κάποιο σημαντικό στέλεχός του.

Ως γνωστόν την ώρα ακριβώς που έληγε η προθεσμία στο τέλος Ιουνίου 2002, ο πυροκροτητής έσκασε στα χέρια –και στα μούτρα του Σάββα Ξηρού- με αποτέλεσμα την σύλληψη αυτών που συνελήφθησαν. Ο Κουφοντίνας θα είχε και ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για το πώς ο πυροκροτητής έσκασε στα χέρια του Σάββα Ξηρού. Το δε στέλεχος του Πασόκ που λέγαμε, πήγε από τότε σπίτι του. Αλλά εν τω μεταξύ η τότε τρομοκρατική δράση είχε από καιρό πετύχει τους σκοπούς της, που δεν ήταν άλλοι από το να δημιουργήσει, ένα καινούργιο επιχειρηματικό κατεστημένο, που ήρθε σταδιακά στα πράγματα και έμεινε.

Η σημερινή τρομοκρατική δράση είναι σχετικά παραλλαγμένη. Αλλά και σ’ αυτήν την περίπτωση υπάρχουν και οι τρόποι δράσης και βέβαια υπάρχουν και οι στόχοι. Σε πρώτη ανάγνωση ο τρόπος δράσης της σύγχρονης τρομοκρατίας, είναι σε στυλ «χύμα», όπως πάνω-κάτω είναι και η εποχή μας δηλαδή. Αυτό είναι εν μέρει μόνο αληθινό. Και αυτό γιατί η «χύμα» δράση με ενέργειες που δείχνουν, ότι θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολλά αθώα θύματα, όπως η απόπειρα στα γραφεία της Σίτι για παράδειγμα ή η επίθεση με καλάσνικωφ στο λεωφορείο των Ματ, θα ήμασταν σίγουροι ότι πρόκειται για «χύμα» ενέργειες αν είχαν πετύχει. Μια και όμως η πολλαπλή βόμβα στα γραφεία της Σίτι δεν έσκασε ενώ η επίθεση με τα καλάσνικωφ, σκότωσε μόνο τις ρόδες του λεωφορείου, θα πρέπει να πάρουμε υπ’ όψη ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εξελίχτηκαν σκόπιμα έτσι. Να μην προκάλεσαν θύματα δηλαδή, όχι γιατί οι δράστες δεν ήξεραν πώς να συνδέσουν μια βόμβα ή πώς να πυροβολήσουν στα παράθυρα κι όχι στις ρόδες, αλλά γιατί σκόπιμα έδρασαν έτσι. Γιατί απλώς δεν ήθελαν να προκαλέσουν πολλά θύματα. Αυτό όμως δεν αποτελεί παρά μια υπόθεση. Και εδώ ακριβώς κρύβεται το νόημα, το οποίο νόημα έχει να κάνει με τους στόχους της σημερινής τρομοκρατίας. Ο στόχος λοιπόν της σύγχρονης τρομοκρατικής δράσης είναι διττός. Το πρώτο μέρος έχει να κάνει με την αλλαγή του πολιτικού, επιχειρηματικού και μηντιακού σκηνικού, που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη. Σε μερικά χρόνια δηλαδή, το πολιτικό, το κυρίαρχο επιχειρηματικό και το μηντιακό σκηνικό θα έχει άλλους πρωταγωνιστές.

Η τρομοκρατική δράση έχει σκοπό να οδηγήσει πολλούς από τους σημερινούς πρωταγωνιστές, μακριά από την κεντρική σκηνή. Ο δεύτερος στόχος έχει να κάνει με τη χειραγώγηση της μάζας. Η εποχή που διανύουμε με τα ιδιαίτερα οξυμένα οικονομικά προβλήματα, αναμένεται να προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις. Υπάρχει λοιπόν σοβαρός λόγος, η μάζα που θα μπορούσε κάποια στιγμή να γίνει ανεξέλεγκτη, να κάτσει σε γενικές γραμμές στ’ αυγά της. Και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι ο φόβος.

Για να γίνουμε τώρα και λίγο πιο συγκεκριμένοι με τα όσα επίκαιρα γίνονται αυτό τον καιρό, η προκήρυξη της Σέχτας μετά την ενέργεια στο Άλτερ στρέφεται κατά των δημοσιογράφων γενικά. Πιο ειδικά όμως στρέφεται κατά των δημοσιογράφων που παρουσιάζουν τα δελτία ειδήσεων και κατά των «αναλυτών» στα σχετικά πάνελς. Αν και κρίνοντας από το σημείο που επέλεξαν για να αφήσουν την προκήρυξή τους, ο πρώτος στοχοποιημένος δημοσιογράφος είναι ο Νίκος Ευαγγελάτος, εν τούτοις όλοι οι συντελεστές των δελτίων ειδήσεων, αλλά και των εκπομπών επικαιρότητας, έχουν αρχίσει να παίρνουν αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Το ιδιόρυθμο όμως στη σύγχρονη αυτή τρομοκρατία, όπως κταδεικ΄νυουν τα εκρηκτικά στη Σίτι, είναι το ότι τα συνηθισμένα μέτρα ασφαλείας δεν λένε και πολλά στη σύγχρονη εποχή. Αυτό που δηλώνει η σύγχρονη τρομοκρατία, με τα εκρηκτικά στη Σίτι κυρίως, είναι πως δεν σκοπεύει να ακολουθήσει, τις επιχειρησιακές μεθόδους της παλαιάς τρομοκρατίας, δηλαδή τη συστηματική παρακολούθηση και την εκτέλεση με το σαρανταπεντάρι. Μπορούν και να ανατινάξουν ολόκληρο το εστιατόριο που τρως ή ακόμη και το κότερό σου. Άρα κανείς δεν είναι πια ασφαλής. Και δεν είναι λίγοι οι εκπρόσωποι του υπερπλούσιου οικονομικού κατεστημένου, που έχουν αρχίσει να βρίσκουν ελ΄κυστική την ιδέα να μετακομίσουν σε άλλη πιο ασφαλή πόλη. Όλα αυτά όμως παραμένουν για την ώρα στο επίπεδο της θεωρίας. Αν και όταν πραγματοποιηθεί κάποια από τις απειλές της «Σέχτας» ή κάποιας άλλης Οργάνωσης, θα μπορούμε να πούμε περισσότερα γι αυτήν την ασύμμετρη σύγχρονη τρομοκρατία.