Τι συμβαίνει με τον Καραμανλή;

Image: Arthur Merric Bloomfield Boyd- "Frightened Bridegroom II Oil on Board 53.9 x 72 in. / 137 x 183 cm. Christie's Melbourne: Tuesday, April 28, 1992

Από την προτελευταία Κυριακή του Μάρτη, που ο Χατζηνικολάου δημοσίευσε στην εφημερίδα του περίφημη υποτιθέμενη δήλωση του Καραμανλή για το ότι προτίθεται να εγκαταλείψει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση που ηττηθεί στις επόμενες εκλογές, επειδή «αισθάνεται κουρασμένος» μετά από δώδεκα χρόνια στο τιμόνι του κόμματός του, το θέμα έχει σχεδόν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των δελτίων ειδήσεων των καναλιών και την αρθρογραφία στις εφημερίδες, καθώς μάλιστα τα υποτιθέμενα λεχθέντα, δεν επαληθεύτηκαν μεν, αλλά ούτε και διαψεύσθηκαν κατηγορηματικά. Η συνάντηση του Σουφλιά με την Ντόρα Μπακογιάννη, όπως ήταν φυσικό έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά, με τον Σουφλιά να «χρήζεται» από τους πολιτικούς αναλυτές ως «μεταβατικός» Πρωθυπουργός, με επόμενη αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας την Ντόρα Μπακογιάννη.

Ο Γιώργος Τράγκας στην πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή του, την Δευτέρα 30 Μαρτίου, είχε βγάλει ήδη τα συμπεράσματά του, σύμφωνα με τα οποία, οι πολιτικές εξελίξεις είναι και προδιαγεγραμμένες και «συμφωνημένες», ανάμεσα στις τρεις μεγάλες πολιτικές οικογένειες, που αν εξαιρέσουμε κάποιες περιόδους, βρίσκονται στα ψηλότερα σκαλοπάτια της εξουσίας από την δεκαετία του πενήντα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Τράγκα έχει ήδη υπάρξει πολιτική συμφωνία ανάμεσα στους εμπλεκόμενους η οποία προβλέπει την ήττα του Καραμανλή, την αποχώρησή του και την μετάβαση του Γιώργου Παπανδρέου στην Πρωθυπουργία , της δεν Ντόρας Μπακογιάννη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, μια εξέλιξη που σύμφωνα με τον Τράγκα εξυπηρετεί και τον αμερικάνικο παράγοντα. Κατά τον Τράγκα πάλι, η αποδιδόμενη στον Καραμανλή δήλωση περί κούρασης και αποχώρησής τους δεν είναι παρά μέρος του σχεδίου, που έχει σαν απότερο σκοπό να αποκαρδιώσει ακόμη περισσότερο τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, ώστε το Πασόκ να καταλάβει την εξουσία με αυτοδυναμία. Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι το τι πιστεύει ο Τράγκας, αλλά το ότι μάλλον έχει δίκιο. Κι αυτό γιατί όσα λίγο πολύ ακατανόητα συμβαίνουν εδώ κι ενάμιση χρόνο, ενισχύουν αυτή την άποψη. Στις εξουσιαστικές μεθοδολογίες στις περιπτώσεις δημοκρατικών καθεστώτων, κάποιες πολιτικές κινήσεις καθιστούν αναγκαία τη χειραγώγηση της μάζας των ψηφοφόρων, που καλούνται να «υπνωτιστούν» ώστε να ακολουθήσουν τα προδιαγεγραμμένα σενάρια χωρίς πολλές κουβέντες. Σε κάποιες εξελίξεις, που ακόμη δεν είναι απόλυτα ελεγμένες, η χειραγώγηση της μάζας γίνεται με «διασπορά» ειδήσεων.

΄Ετσι αν κάτι στο μέλλον αλλάξει, κανείς δεν είναι «υπόλογος» αν κάτι δεν διατυπώθηκε δημόσια. Η δήλωση που αποδίδεται στον Καραμανλή για τους «νταβατζήδες» σ’ εκείνο το περίφημο γεύμα στην ταβέρνα του Μπαϊρακτάρη, ποτέ δεν ειπώθηκε επίσημα. Διέρρευσε πως έτσι ειπώθηκε. Το ίδιο ισχύει περί αποχώρησης και περί κούρασης. Μια και τα λεχθέντα δεν επιβεβαιώθηκαν, αν χρειαστεί, μπορούν και να διαψευστούν. Έτσι άλλωστε γίνεται και μια άτυπη καταμέτρηση των διαθέσεων του κοινού. Αν οι αντιδράσεις είναι ήπιες, τότε πηγαίνουμε πάρα κάτω. Έτσι έγινε κα με τη συνάντηση της Ντόρας με τον Σουφλιά. Κατά τον Αντώναρο, ήταν μια ακόμη από τις συνηθισμένες συναντήσεις μεταξύ των υπουργών. Όταν όμως αυτή η συνάντηση γίνεται μέσα σε κάποιο δεδομένο κλίμα, τότε τα μηνύματα έχουν ήδη σταλεί, με το πλεονέκτημα, ότι αν κάτι αλλάξει, κανείς δεν έχει εκτεθεί επίσημα. Από όλα αυτά λοιπόν συμπεραίνουμε, ότι υπάρχει μεν πλάνο αποχώρησης του Καραμανλή, αλλά αυτό το πλάνο υπόκειται ακόμη και σε μερικές παραμέτρους απροσδιοριστίας. Αυτή είναι δηλαδή η κατεύθυνση, αλλά από τον τρόπο μεθόδευσης συμπεραίνουμε ότι δεν έχουν ακόμη «κουμπώσει» όλα και αυτό εξ αιτίας του ότι λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και άλλων πιθανόν κρίσεων, όλα μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή και να οδηγηθούν σε άλλες εξελίξεις. Υπάρχει ακόμη και το δεδομένο της προσωπικής δημοφιλίας του Καραμανλή, που από μόνο του δημιουργεί έναν παράγοντα απροσδιοριστίας.

Αλλά πως φτάσαμε στο σημείο, ένας Πρωθυπουργός, σε νεαρή ακόμη για το πόστο ηλικία, να βρίσκεται στα πρόθυρα της αποχώρησης;

Όλα άρχισαν να αλλάζουν λίγο μετά τις εκλογές του 2007. Παρ’ όλο που οι εκλογές αυτές έγιναν μέσα σ’ ένα αρκετά δυσμενές κλίμα εξ αιτίας των μεθοδευμένων πυρκαγιών , στη διάρκεια του καλοκαιριού που είχε προηγηθεί, ο Καραμανλής κέρδισε και πάλι τις εκλογές , έστω και με τη οριακή πλειοψηφία των 152 εδρών. Το κομβικό σημείο για την αποδόμηση του Καραμανλή ήρθε κοντά στα Χριστούγεννα με την εκπαραθύρωση του Ζαχόπουλου και τις αποκαλύψεις που ακολούθησαν τότε. Σε πάρα πολλές συζητήσεις που γίνονταν τότε πάρα πολλοί απορούσαν για το πώς αυτή η υπόθεση αφέθηκε να κουκουλωθεί στο βάθος του χρόνου. Για το πώς ένας Πρωθυπουργός που ανέβηκε στην εξουσία με σύνθημα την κάθαρση και τον πόλεμο κατά της διαφθοράς δεν μπορούσε να καταλογίσει ευθύνες , ούτε καν σ’ έναν εκδότη που βρέθηκε με ένα υπέρογκο ποσό στο λογαριασμό. Είχαν τότε και εξ αιτίας αυτού του γεγονότος κυκλοφορήσει πολλές φήμες για το συνολικό περιεχόμενο του περίφημου DVD με τις εκμυστηρεύσεις του Ζαχόπουλου. Πολλοί ισχυρίζονταν τότε ότι κάποιοι είχαν την δυνατότητα να εκβιάσουν το πρωθυπουργικό περιβάλλον εξ αιτίας του περιεχομένου του DVD. Αλλά αυτά είναι φυσικά πράγματα που δεν μπορούν να αποδειχτούν.

Επίσης ένα άλλο σκάνδαλο εκείνης της εποχής το σκάνδαλο της Ζήμενς, σέρνεται ακόμη χωρίς τίποτα να έχει φτάσει στη δικαιοσύνη, παρά το διαπιστωμένο γεγονός ότι οι μίζες σ’ αυτήν την ιστορία έφταναν τα 100 εκατομμύρια ευρώ. Εδώ όμως τα δεδομένα είναι άλλα, καθώς εμπλέκεται και ο γερμανικός παράγων, όπως και το γεγονός ότι στην υπόθεση αυτή ήταν εμπλεγμένο κυρίως το πολιτικό προσωπικό του Πασόκ και λιγότερο της Νέας Δημοκρατίας. Μια αποκάλυψει των δεδομένων αυτού του σκανδάλου θα δημιουργούσε πολλές δυσκολίες στο δρόμο του Πασόκ προς την εξουσία. Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει, είναι το γιατί ένας Πρωθυπουργός της Νέας Δημοκρατίας δεν προχωράει στην δικαστική διερεύνηση ενός σκανδάλου, που κατά κύριο λόγο θίγει το αντίπαλο κόμμα; Η απάντηση κρύβει ορισμένα κενά, αλλά μία παράμετρος του θέματος της Ζήμενς, είναι το ότι σ’ αυτήν την υπόθεση κρύβονται κάποια πολύ μεγάλα επιχειρηματικά ονόματα, που στην πορεία τους έχουν «λαδώσει» πάρα πολλούς απ’ όλο το πολιτικό φάσμα. Οπότε μια εξιχνίαση θα μπορούσε να οδηγήσει και ολόκληρο το σύστημα που κυβερνά την Ελλάδα, πολιτικό και επιχειρηματικό, σε καθοριστική κρίση. Τα συμπεράσματα εδώ είναι μάλλον εύκολα.

Όλα όμως δείχνουν πως το καθοριστικό πρόβλημα για τον Καραμανλή ήταν η απόφασή του να προχωρήσει σε συμφωνία με τους Ρώσους, για το περίφημο αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Αυτή η συμφωνία που συνδυάστηκε με την άσκηση του βέτο σχετικά με την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, μάλλον προσδιόρισαν το πολιτικό μέλλον του Καραμανλή. Πολοί ήλπιζαν ότι η αλλαγή της ηγεσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες πιθανόν θα άλλαζε τη φορά των πραγμάτων για το μέλλον του Καραμανλή. Είναι αυτοί που δεν κατανοούν ότι τα αμερικάνικα γεωπολιτικά συμφέροντα είναι υπεράνω κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία. Σαν επαλήθευση όλων αυτών ήρθε η απόφαση του Ομπάμα να επισκεφτεί την Τουρκία, χωρίς προηγουμένως να κάνει μια ολιγόωρη στάση στην Αθήνα, πράγμα που δείχνει ότι η ζυγαριά έχει γύρει προς όφελος της Τουρκίας και εις βάρος της Ελλάδας. Είναι δηλαδή σαν να λένε οι Αμερικανοί «πηγαίνετε στους Ρώσους για να σας λύσουν τα προβλήματά σας». Και στο καπάκι ήρθε και η άρνηση του Ομπάμα να συναντήσει τον Πατριάρχη στο Φανάρι, που κάνει ακόμη πιο φανερή τη σκλήρυνση της στάσης των Αμερικανών.

Σαν κατάληξη, το πολιτικό μέλλον του Κώστα Καραμανλή, αυτή τη στιγμή μοιάζει μεν προδιαγεγραμμένο, αλλά όλο αυτό δεν είναι παρά μια εκτίμηση. Μια υπόθεση που στηρίζεται σε συγκεκριμένες ενδείξεις, αλλά όχι αποδείξεις. Έτσι και αλλιώς και το Πασόκ να έρθει να κυβερνήσει δεν πρόκειται να αλλάξει και τίποτα. Οι διαφορές ανάμεσα στα δυο κόμματα δεν υφίστανται, εδώ και χρόνια. Είναι μόνο θέμα προσώπων και πρακτικών. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το δεδομένη της εσωτερικής διαφθοράς, που έχει γίνει πια μια σταθερή παράμετρος της εγχώριας σκηνής. Κανείς δεν μπορεί επίσης να αλλάξει τις εξωτερικές δεσμεύσεις και εξαρτήσεις της χώρας μας, που αυτή την εποχή θα πάρουν ένα ελαφρώς διαφορετικό χρώμα, καθώς η Γερμανία θα καλύψει οικονομικά τα ελληνικά προβλήματα, αναλαμβάνοντας και τις ανάλογες αρμοδιότητες, με πρώτη ένδειξη σ’ αυτό το σημείο την επάνοδο του Κώστα Σημίτη, με πιθανή και την υποψηφιότητά του για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε ανάλογα με τις εξελίξεις, που όπως είπαμε λόγω της κρίσης, είναι σε γενικές γραμμές απροσδιόριστες.