Η Επιστροφή του Βασιλιά

Μετά από δυο χρόνια πτώσης ο Ρότζερ Φέντερερ κατάφερε επιτέλους να νικήσει τον Ραφαέλ Νταντάλ και μάλιστα στο γήπεδό του.

Image: Federer vs. Nadal, Madrid 2009, Match Point

Link: http://www.youtube.com/watch?v=kOv7K3AMwDs

Το κίτρινο μπαλάκι πετάχτηκε στον αέρα από το αριστερό χέρι του Ρότζερ Φέντερερ γι αυτό που θα αποδεικνυόταν ο τελευταίος πόντος στο τουρνουά της Μαδρίτης. Η μπάλα διέγραψε την πορεία της προς τα πάνω και μετά, καθώς κατέβαινε, το δεξί χέρι του Φέντερερ, διαγράφοντας ένα ημικύκλιο την πέτυχε δυνατά και με λίγο φάλτσο. Ήταν ένα ακόμη από τα «θανάσιμα» σερβίς που εξακόντισε ο Ρότζερ Φέντερερ, εναντίον του Ραφαέλ Ναντάλ, σ’ αυτόν τον τελικό της Μαδρίτης, που οι δυο θεωρητικά, αλλά και πρακτικά καλύτεροι τενίστες στον κόσμο βρέθηκαν αντιμέτωποι τα δυο τελευταία χρόνια, για μια ακόμη φορά. Όλες οι προηγούμενες φορές με αρχή εκείνο τον τελικό του Ρολάν Γκαρός στο Παρίσι, είχαν λήξει υπέρ του Ναντάλ, κάνοντας ακόμη πιο εμφανή την πτωτική πορεία που ακολουθεί η καριέρα του Φέντερερ, από τότε. Ήταν ίσως το πιο σημαντικό σερβίς των δυο τελευταίων χρόνων για την καριέρα του Φέντερερ. Το μπαλάκι έφυγε σαν ρουκέτα προς το αντίθετο κορτ, ο Ναντάλ προσπάθησε να το αποκρούσει, αλλά η μπάλα κατέληξε τελικά στον φιλέ. Ο Ρότζερ Φέντερερ είχε νικήσει τον Ναντάλ, με 2-1 σετ, κάτι που ελάχιστοι περίμεναν. Έμενε όμως ακόμη μια απορία. Όλοι περίμεναν να δουν πως θα αντιδρούσε ο Φέντερερ μετά από μια τόσο επιθυμητή νίκη. Και ο Ρότζερ Φέντερερ απάντησε όπως μόνο εκείνος θα μπορούσε. Χωρίς πανηγυρισμούς, χωρίς φωνές, χωρίς να πέσει κάτω στο γήπεδο, σήκωσε απλώς τα δυο του χέρια στον αέρα και μετά καθώς προχωρούσε, βγαίνοντας από το σκιερό μέρος του γηπέδου στο φως, κράτησε μόνο το δεξί χέρι στον αέρα με προτεταμένο τον δείκτη προς τα πάνω. Κανείς ακριβώς δεν κατάλαβε σε ποιον απευθυνόταν, ούτε τι ακριβώς εννοούσε. Πιθανόν να εννοούσε «στο έλεγα εγώ» ή «να ποιος είναι ο πρώτος». Ήταν όμως η αντίδραση ενός πραγματικού «βασιλιά» στον κόσμο του τένις. Και ο μόνος που δικαιωματικά κατέχει αυτόν το άτυπο τίτλο, δεν είναι άλλος από τον Ρότζερ Φέντερερ.

Από τότε που, εδώ και μερικά χρόνια, κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο στο Γουίμπλεντον, που είναι και το πιο διάσημο τουρνουά τένις στον κόσμο, ο Ρότζερ Φέντερερ, καθιερώθηκε στην συνείδηση των φίλων του τένις, ίσως σαν ο πιο πλήρης τενίστας, όλων των εποχών. Κατακτώντας τον ένα τίτλο μετά τον άλλον και απειλώντας όλα τα προηγούμενα ρεκόρ, ο Φέντερερ είχε κατακτήσει και τις καρδιές των φίλων του τένις, για το απαράμιλλο στυλ του, που ακόμη δεν έχει βρει το ταίρι του. Είτε στο σερβίς, είτε στο φόρχαντ, είτε στο μπάκχαντ τα χτυπήματα του Φέντερερ είναι σαν να βγήκαν από ένα εγχειρίδιο φτιαγμένο στο κομπιούτερ. Ήταν αυτό το αξεπέραστο στυλ μαζί με την ακόμη πιο αξεπέραστη ψυχραιμία του, που επέτρεπαν στον Φέντερερ να βρίσκει τις απαντήσεις ακόμη και στα πιο απαιτητικά χτυπήματα, με μια αέρινη άνεση. Οι αντίπαλοι έπεφταν ο ένας μετά τον άλλον και κανείς για τα χρόνια που ακολούθησαν δεν είχε αμφιβολία για το ποιος θα ήταν στο τέλος ο νικητής. Παραφράζοντας αυτό που κάποτε λεγόταν για την Γερμανία και το ποδόσφαιρο, το τένις είχε γίνει ένα άθλημα όπου πολλοί τενίστες χτυπούσαν το μπαλάκι και στο τέλος νικητής ήταν ο Φέντερερ.

Για πέντε περίπου χρόνια ο Φέντερερ ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος στα γήπεδα του τένις. Ώσπου κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο Ραφαέλ Ναντάλ. Οι περισσότεροι δεν είχαν ξανακούσει το όνομα αυτού του περίεργου νεαρού από την Ισπανία που ήδη είχε κάνει μια αξιοσημείωτη καριέρα στα χωμάτινα γήπεδα. Με μακριά μαλλιά που τα κρατούσε μια μπαντάνα η οποία τόνιζε ακόμη περισσότερο τα κάπως ινδιάνικα χαρακτηριστικά του, με ένα ασυνήθιστα μακρύ σορτσάκι που έφτανε κάτω από το γόνατο και με ένα μπλουζάκι μέχρι τους ώμους που άφηνε να φαίνονται τα γυμνασμένα μπράτσα του, ο Ραφαέλ Ναντάλ έμοιαζε με ένα εξωτικό «φρούτο». Κάτω από αυτήν την «εξωτική» εμφάνιση όμως κρυβόταν και ένας εξαιρετικός τενίστας, που με το παίξιμό του μάλιστα δημιούργησε και έναν καινούργιο όρο που από τότε κυριαρχεί. Το λεγόμενο “power tennis”. Και όχι άδικα. Αν το παίξιμο του Φέντερερ στηριζόταν στην αρμονική κίνηση το παίξιμο του Ναντάλ στηριζόταν στην δυναμική ανταπόκριση. Ο Ναντάλ θύμιζε σίφουνα όχι μόνο για τον τρόπο που χτυπούσε την μπάλα, αλλά και για τον τρόπο που κυνηγούσε κάθε μπαλιά από την μια άκρη του γηπέδου στην άλλη σώζοντας και κερδίζοντας μπαλιές που άλλοι απλώς θα τις κοίταζαν. Λίγοι μπορούσαν να προσέξουν ότι επίσης ο Ναντάλ δεν έχανε ποτέ την ψυχραιμία του είτε κέρδιζε είτε έχανε. Θα το ανακάλυπταν σιγά σιγά καθώς θα έφευγαν ηττημένοι από το γήπεδο. Το κομβικό σημείο όμως στην καριέρα του Ναντάλ ήταν όταν κέρδισε τον «βασιλιά» Φέντερερ στο Ρολάν Γκαρός, στερώντας του τον μοναδικό τίτλο που δεν έχει κατακτήσει, από τα τέσσερα γκραντ σλαμ. Αν όμως αυτή η νίκη ήταν κομβική για την καριέρα του Ναντάλ, θα αποδεικνυόταν εξ ίσου κομβική, αλλά με την αντίστροφη φορά και για την καριέρα του Φέντερερ. Πολλοί υπέθεσαν τότε ότι ο Ναντάλ ήταν παίκτης μόνο για τα χωμάτινα γήπεδα, όπου η μπάλα είναι πιο «αργή» και δεν θα κατάφερνε να ανταποκριθεί στις «γρήγορες» μπαλιές των γηπέδων με τον χορταρένιο ή πλαστικό τάπητα. Ο Ναντάλ τους διέψευσε όλους καθώς η καριέρα εξελισσόταν σε κάθε επιφάνεια.

Link: http://www.youtube.com/watch?v=EF6icB8r1Pg

Παράλληλα όμως με την άνοδο της καριέρας του Ναντάλ, η καριέρα του Φέντερερ άρχισε να παίρνει την κατηφόρα. Το 2008 ήταν η χρονιά για την πιο θεαματική πτώση στην καριέρα του κάποτε ακατάβλητου τενίστα. Το περίεργο όμως δεν ήταν το ότι ο Φέντερερ άρχισε να χάνει. Το πιο περίεργο ήταν ο τρόπος που έχανε. Συνήθως ο Φέντερερ άρχιζε κανονικά έναν αγώνα και μετά ήταν σαν να «έσβηναν» ξαφνικά οι μηχανές. Ο κάποτε αλάνθαστος Φέντερερ είχε αρχίσει να κάνει σε κάθε αγώνα ρεκόρ σε αβίαστα λάθη. Πολλοί υπέθεσαν ότι οι ήττες οφείλονταν είτε στην φυσιολογική κάμψη μιας μεγάλης καριέρας. Άλλοι νόμιζαν πως ο Ναντάλ είχε κάμψει το ηθικό του. Πολλοί περισσότεροι και με μεγαλύτερη βάση υποστήριζαν ότι η κάμψη του Φέντερερ οφειλόταν στην αρκετά σοβαρή περιπέτεια της υγείας του, στα τέλη του 2007. Λίγη όμως γνώριζαν την πραγματική αιτία. Ένα προσωπικό πρόβλημα που εντοπιζόταν στην σχέση του με την μόνιμη σύνοδό του, από τον καιρό που άρχιζε την καριέρα του και που βρισκόταν μόνιμα στην εξέδρα σε κάθε του αγώνα. Το πρόβλημα του Φέντερερ είχε όνομα. Λεγόταν Μίρκα Βάβρινετς και ήταν ή μάλλον και είναι η κοπέλα του Φέντερερ από την εφηβική του ηλικία. Με τον καιρό η Μίρκα, που είχε σταθεί δίπλα στον αγαπημένο της από τα πρώτα του βήματα εξελίχτηκε μαζί με την άνοδο της καριέρας του και σε προσωπικό του μάνατζερ, κάνοντας την σχέση τους εκτός από ερωτική και επαγγελματική. Καθώς η καριέρα του Φέντερερ έφτανε στο απόγειό της συνέβηκαν δυο πράγματα. Αφ ενός η Μίρκα ήθελε να παντρευτεί τον Φέντερερ και αφ’ ετέρου η κάποτε γοητευτική μικρούλα, είχε μετατραπεί σε μια αρκετά παχουλή νεαρή κυρία. Έτσι ο Φέντερερ σε ηλικία μόλις είκοσι πέντε ετών, δηλαδή πολύ νεαρός για έναν άντρα, με περιουσία που ξεπερνούσε τα 200 εκατομμύρια δολάρια , βρέθηκε μάλλον παγιδευμένος σε μια σχέση, που πιθανόν και να την είχε κάπως βαρεθεί, μια και κανένας έρωτας δεν διαρκεί για πάντα. Για όποιον ξέρει έστω και λίγα από σχέσεις το δίλλημα του Φέντερερ ήταν μάλλον εμφανές. Και όλοι γνωρίζουν πως το τένις είναι ένα πολύ ευαίσθητο παιχνίδι. Αν και όλα τα σπορ απαιτούν μια καλή συγκέντρωση, η ανάγκη της συγκέντρωσης στο τένις είναι απόλυτη. Μια μικρή απόσπαση της συγκέντρωσης είναι αρκετή για να στείλει την μπάλα πολύ μακριά από τον στόχο της. Αν και ένας θεατής μόνο κινείται στην εξέδρα, οι παίκτες συνήθως σταματάνε να παίζουν, ενώ στο γήπεδο επικρατεί απόλυτη ησυχία όταν αρχίζει το παιχνίδι. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς το ποιες μεταπτώσεις μπορεί να έχει η απόδοση ενός τενίστα, όταν αντιμετωπίζει κάποια βασικά προβλήματα. Και κατά τους ψυχολόγους δεν υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα από τα διλλήματα. Από τις «μετέωρες» καταστάσεις. Εδώ και δυο χρόνια ο Φέντερερ ήταν αντιμέτωπος με μια τέτοια κατάσταση καθώς δεν μπορούσε ούτε να παντρευτεί, αλλά ούτε και να χωρίσει. Συγχρόνως η Μίρκα σε κάθε της εμφάνιση γινόταν και πιο παχουλή. Ήταν αυτός άλλωστε ο λόγος που πολλοί από τους θαυμαστές του Φέντερερ, είχαν αρχίσει να την αποκαλούν «λίλα πάουζε» και με κάποια δόση μνησικακίας.

Μερικές φορές τα περίεργα προβλήματα λύνονται και με περίεργο τρόπο. Λίγο πριν από το τουρνουά της Ρώμης που έγινε στα τέλη Απριλίου, έγινε γνωστό ότι η Μίρκα είχε μείνει έγκυος και αφού στη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς, ο Φέντερερ είχε αναβάλει το γάμο τους δυο-τρεις φορές. Για κάποιο περίεργο λόγο η εγκυμοσύνη της Μίρκα, «έλυσε» ψυχολογικά τον Φέντερερ. Στο τουρνουά της Ρώμης, ο Φέντερερ μπορεί να έχασε στον ημιτελικό από τον Τζόκοβιτς, αλλά όλοι μπορούσαν να διακρίνουν τα δείγματα της παλιάς σταθερότητας στο παιχνίδι του. Δυο βδομάδες αργότερα, στο τουρνουά της Μαδρίτης, ο Φέντερερ ήταν τενιστικά ένας άλλος άνθρωπος, ή μάλλον και για την ακρίβεια ήταν ο παλιός Φέντερερ, εκείνος ο Φέντερερ που όσοι παρακολουθούν τένις δεν είχαν δει τα δυο τελευταία χρόνια. Και αφού στον ημιτελικό ξεπέρασε με χαρακτηριστική ευκολία το εμπόδιο του ανερχόμενου ντελ Πότρο, έφτασε επιτέλους και η ώρα του τελικού, όπου ο Φέντερερ βρέθηκε για μια ακόμη φορά αντιμέτωπος με τον Ναντάλ. Από το πρώτο κιόλας σερβίς μπορούσε κανείς να διακρίνει την αποφασιστικότητα με τη οποία σκόπευε να αντιμετωπίσει αυτόν τον τελικό. Όσοι είχαν παρακολουθήσει τις ξαφνικές μεταπτώσεις στο παιχνίδι του, τα τελευταία χρόνια, περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα «έσπαγε» αφήνοντας στον Ναντάλ το περιθώριο να τον κερδίσει. Αυτή η στιγμή όμως σ’ αυτόν τον τελικό δεν ήρθε ποτέ. Ο Φέντερερ έμεινε μέχρι το τέλος το ίδιο δυνατός, αποφασιστικός και συγκεντρωμένος. Κι έτσι η νίκη ήρθε μάλλον φυσιολογικά μια και ο Ναντάλ αυτή τη φορά δεν κατάφερνε να βρει λύσεις στα χτυπήματα του αντιπάλου του. Υπάρχει βέβαια και μια σημαντική λεπτομέρεια. Το προηγούμενο βράδυ ο Ναντάλ είχε καταφέρει να αποκλείσει τον Νόβακ Τζόκοβιτς σ’ έναν συναρπαστικό ημιτελικό που διήρκεσε λίγο περισσότερο από τέσσερις ώρες κι όσο νάναι η κούραση των τεσσάρων ωρών δεν συγκρίνεται με την μίαμιση περίπου ώρα που διήρκεσε ο ημιτελικός του Φέντερερ. Αυτό όμως δεν μπορεί να μειώσει το ψυχολογικό αβαντάζ που απέκτησε ο Φέντερερ καθώς μάλιστα όχι μόνο νίκησε τον Ναντάλ σε χωματένια επιφάνεια, αλλά και μέσα στην πατρίδα του την Ισπανία. Κανείς δεν μπορεί να πει βέβαια με σιγουριά αν αυτή η νίκη σηματοδοτεί μια μεγάλη επιστροφή του Φέντερερ στο δρόμο προς την κορυφή, ή αν πρόκειται για ένα «στιγμιαίο» φλάς, για μια αναλαμπή της καριέρας του απλώς. Όσοι όμως παρακολουθούν το τένις έχουν ένα λόγο πάρα πάνω για να παρακολουθήσουν το Ρολάν Γκαρός που αρχίζει στις 25 Μαΐου, το μόνο μεγάλο τρόπαιο που λείπει από την συλλογή του Φέντερερ.