Η Ρωμαϊκή Άνοιξη του κυρίου Στόουν

Κύριε Τερζόπουλε, έχετε καταφέρει για ακόμη μια φορά να ερεθίσετε τον εγκέφαλο μου με εξαιρετική επιτυχία το οποίο αποτελεί επίτευγμα πολύ λίγων υπάρξεων στις μέρες που βιώνουμε.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον έρωτα που μας δίνετε και που με τόση γραφικότητα και επιτυχία περιγράφετε. Και ενώ εσείς αναφέρεστε σε ένα συγκεκριμμένο έρωτα, ένα όν, αυτόν τον δαίμων έρωτα με τις φοβερές ιδιότητες του πολεμιστή (που κάποτε γίνεται και αγγελικός αλλά δεν φαίνεται να σας έχει πείσει για την αγγελικότητά του-όπως ούτε και εμένα εξάλλου έτσι όπως τοποθετείται η ιδιότητα του τουλάχιστον στο κείμενο σας. Μάλλον για έναν εξ' ολοκλήρου δαίμων έρωτα μου φαίνεται να'ναι, ο οποίος δανείζεται τα φτερά του αγγέλου αποκλειστικά για την απαραίτητη μεταμφίεση της γιορτής του καρναβαλιού).

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ τώρα με τη σειρά μου σε δύο έρωτες. Τον δαίμων "έρωτα" και τον αγγελικό έρωτα. Και οι δύο πιθανότατα να ξεκινούν από μια μικρή έως και μεγάλη έλξη. Η έλξη που φέρνει κοντά τους εμπλεκομένους σίγουρα διαφέρει σε βαθμό και μέγεθος και είδος από περίπτωση σε περίπτωση. Το βέβαιο είναι πως αυτή υπάρχει για να τους ενώσει για πολύ ή για λίγο. Αυτό δεν έχει και τόση σημασία εξάλλου, φτάνει να έχουν την ικανότητα να εκτιμήσουν το μεγάλο αυτό δώρο που τους χαρίστηκε μέσα στα πλαίσια του συμβατικού χρόνου. ΄Ισως η έλξη λοιπόν να είναι αυθόρμητη, ίσως να καλλιεργηθεί, ίσως να αφορά το σώμα τους, το μυαλό τους, το πνεύμα τους, τη ψυχή τους. Για τους σπάνιους και άξιους διεκδικητές του έρωτα το σύμπαν γίνεται γενναιόδωρο και η έλξη τους είναι προιόν όλων αυτών των ιδιοτήτων.

Ποιός είναι ο δαίμων "ερωτας" λοιπόν? Θα' λεγα πως είναι μια ψευδαίσθηση έρωτα που πηγάζει από το πιο επικίνδυνο συστατικό της ανθρώπινης φύσης. Τον μεγάλο φόβο. Αυτός το άτιμος ο φόβος τρέφει με τη σειρά του τον μεγαλύτερο εχθρό του είδους μας που δεν είναι άλλος απ'το grand Εγώ! Και το εγώ είναι μεγάλος δαίμων. Το εγώ λοιπόν "ερωτεύεται" από εξάρτηση, "ερωτεύεται" από ανάγκη κάλυψης μεγάλων ανασφαλειών, από ανάγκη για σωματική ικανοποίηση, από ανάγκη για το χρήμα, από ανάγκη κάλυψης της μοναξιάς που δεν είναι τίποτε άλλο από αποφυγή του εαυτού. Το εγώ "ερωτεύεται" από ενοχή, "ερωτεύεται" για να κάνει κτήμα του το αντικείμενο της έλξης του, "ερωτεύεται" από ζήλια, "ερωτεύεται" γενικώς από φόβο. Αυτός είναι ο μοναδικός "έρωτας" που υπάρχει για να δημιουργεί πολεμιστές, αντιπάλους, μάχες, ανταγωνισμό, σκληρά παιγνίδια του μυαλού. Αυτός ο "ερωτας" είναι καταστροφικός και καταδικασμένος γιατί σ'αυτόν τα λάθη είναι "θανάσιμα", έχει τραυματίες και νεκρούς, και έχει πόνο τεράστιο γιατί ο πόνος είναι παιδί του εγωισμού.

'Οταν όμως ο έρωτας έχει προδιάθεση να οδηγήσει σε μια αγάπη άνευ όρων, τότε μόνο αγγελικός και ένας μπορεί να είναι. 'Οταν οι ερωτευμένοι είναι ελεύθεροι στο πνεύμα, στο σώμα, στο μυαλό και στη ψυχή, τότε είναι άξιοι να εμπιστευθούν. Απλά, γιατί έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους πρώτα και κανένα πράσινο τέρας, ουδείς δαίμων μπορεί να εισχωρήσει στη σχέση της αγάπης τους. Γιατί η ελευθερία μόνο στις συνειδητές αποφάσεις και πράξεις οδηγεί, ποτέ σε αδιέξοδα, ποτέ δε σε ρίχνει στην πλάνη. Ο αγγελικός έρωτας λοιπόν, ο κανονικός έρωτας δηλαδή, δεν έχει ποτέ αντιπάλους. Εχει συμπαίκτες, έχει συνεργασία, έχει ενθάρυνση, έχει εμψύχωση, έχει κατανόηση, συμπόνοια, έχει γέλιο, έχει πλάκα, έχει ενδιαφέρον, έχει πορεία εξέλιξης και όχι απλά κοινή,που αφορά δηλάδή τους δύο ερωτευμένους, αλλά έχει πορεία εξέλιξης και για τον καθένα ξεχωριστά. Ο έρωτας δεν έχει μάχες, έχει παιγνίδι για δύο νικητές. Και σίγουρα δεν έχει θανάσιμα λάθη, γιατί έχει χώρο για ένα συγνώμη και για μια συγχώρεση. Ο αληθινός έρωτας κ. Τερζόπουλε, δεν έχει πόνο γιατί δεν έχει εγωισμό. Και άν αποχωρήσει κάποιος σε κάποια στιγμή, δεν θα αφήσει πίσω του συντρίμια γιατί θα ξέρουν και οι δύο πως και ο χωρισμός τους έχει το δικό του νόημα, το δικό του λόγο. Ακόμη και αυτό το κενό που θα αιωρείται για κάποιο χρονικό διάστημα, όσο περίεργο και αν ακούγεται, θα' ναι γεμάτο από υπέροχες αναμνήσεις αγάπης, αξία και νόημα. Ακόμη και τα δάκρυα που μπορεί να κυλήσουν θα συνοδεύονται από ένα ουσιώδες χαμόγελο και ελπίδα. Και αυτοί που αγαπιούνται μια φορά αληθινά αγαπιούνται για πάντα. Είτε οι φυσικές τους υπάρξεις είναι μαζί, είτε όχι οι ψυχές τους πάντα θα νοιάζονται, θα θυμούνται, θα χαίρονται γιατί απλά έχουν αυτή την ευλογημένη ικανότητα. Αυτού του είδους οι ερωτευμένοι, δεν έχουν ποτέ πρόβλημα να ξαναερωτευτούν, γιατί έχουν τη σοφία να μην παραπλανούνται από το φόβο. Αυτού του είδους οι ερωτευμένοι είναι και οι μόνο άξιοι διεκδικητές της προσωπικής τους ευτυχίας και ολοκλήρωσης.

Και δεν θα μπορούσα να παραβλέψω το σημείο στο οποίο αναφέρεστε στην απομάκρυνση των δύο ερωτευμένων στο αρχικό στάδιο του έρωτα τους. 'Εχοντας μιλήσει για τους "δύο έρωτες" λοιπόν οφείλω και εδώ να επισημάνω πως το πλέον σημαντικό συστατικό γι'αυτή την απομάκρυνση αποτελεί το κίνητρο της. Εάν μιλάμε για τον δαίμων "ερωτα" τότε το κίνητρο θα'ναι καθαρά προιόν του εγωισμού. Σ' αυτή την περίπτωση θα χρειαστεί ένας διαιτητής να κυρήξει επισήμως την έναρξη του σκληρού αλλά και απάνθρωπου παιγνιδιού του μυαλού. Καμία μάχη, κανένας πόλεμος ίσως να μην είναι πιο ύπουλος, πιο βρώμικος και πιο άτιμος απ'αυτόν. Εαν όμως αναφερόμαστε στον κανονικό έρωτα, τότε αυτή η συνειδητή απομάκρυνση θα συμβάλει στη διατήρηση της ξεχωριστής οντότητας των συντρόφων. Υγιής προυπόθεση για να φυτρώσει η αγάπη. Τα συστατικά της μαγείας του έρωτα (εαν όντως αυτός είναι αυθεντικός ) θα αιωρούνται χαρωπά στις ζωές τους δίνοντας τους δύναμη. Η δοκιμασία της φυσικής αυτής στέρησης θα τους ισορροπήσει και θα επιβεβαιώσει την αξία του έρωτα τους.

Αδιαμφισβήτητα τα παιδιά μας είναι οι μεγαλύτεροι διδάσκαλοι της αγάπης. Πριν γίνω μητέρα, νόμιζα πως αγαπούσα, όταν έγινα μητέρα άρχισα να μαθαίνω να αγαπώ. Ο γιός μου ήταν ο μεγαλύτερος μου διδάσκαλος στον τομέα. Παιδί ιδιαίτερα απαιτητικό σαν βρέφος μου απέδειξε πως ήμουν πολύ καλή στο μάθημα της απάρνησης του εγώ μου. Με τακτοποίησε στη δεύτερη θέση σε χρόνο μηδέν. Τον βοήθησε σ'αυτό και η κόρη μου αλλά με μεγαλύτερη επιείκια. Η δικιά μου ύπαρξη δεν είχε πια καμία προτεραιότητα και όχι απλά για μένα δεν είχε καμία σημασία, αλλά αυτό ακριβώς το γεγονός είχε αποκτήσει όλη την αξία του κόσμου! Τα παιδιά μου δεν έχουν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της ψυχής μου γιατί απλά η ψυχή δεν έχει μεγέθη, ούτε όρια. Τα παιδιά λοιπόν μας μαθαίνουν την αληθινή αγάπη όταν έχουμε την ευαισθησία να αφουκραστούμε το δίδαγμα τους με πάσα προσοχή. Μας μαθαίνουν πως να αγαπάμε επιτέλους. Μας ανοίγουν την πόρτα ακριβώς για να μεγαλώσει η ψυχή μας και να υποδεχτούμε τους αγαπημένους όπως τους αρμόζει και όπως μας αρμόζει να τους αγαπάμε. Και η αγάπη δεν θέλει και μεγάλες εκτάσεις ούτε για να φυτρώσει, ούτε για να απλωθεί και να καταλάβει χώρους. Ειναι εξαιρετικά ταπεινή σ'αυτό τον τομέα και αρκείται σε μια σταλιά πρόσφορου εδάφους για να ανυψωθεί και να θριαμβεύσει.

Αν δηλαδή η ψυχή είχε μέγεθος, τότε και η αγάπη θα είχε όριο. Μπορεί να υπάρχουν μαθηματικές θεωρίες του ... 1.6, (συγχωρέστε με αν κάνω λάθος για την εγκυρότητα του αριθμού, βλέπετε πάντα επέλεγα να καθοδηγούμαι από το συναίσθημα καλώς ή κακώς, και αυτά δεν τα λάμβανα και πολύ καλά υπόψην), αλλά όπως πολύ σοφά και πάνεμορφα είχατε διατυπώσει στο άρθρο σας "Fishing" του περασμένου τεύχους, "... ο ψαράς κατάλαβε πως μπορεί τα μαθηματικά να είναι το μυαλό του θεού, αλλά η απέραντη θάλασσα είναι το αίμα του." Θα συμφωνείτε φαντάζομαι πως χωρίς μυαλό και μαθηματική ακρίβεια θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε, χωρίς αίμα όμως... αποκλείεται!!