Ένα χρόνο με το φάντασμα του Κλικ
Πως κάτι που ξεκίνησε σαν ένα προσωπικό χόμπυ, ανιχνεύει τις διαστάσεις μιας καινούργιας και πιο πολύπλοκης πορείας.
Τον Γενάρη του 2008, μετά από 38 χρόνια εκδοτικής δουλειάς, βρέθηκα ξαφνικά με πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου, χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο να κάνω και χωρίς κανένα πρόβλημα να με απασχολεί. Είχαν περάσει πάρα πολλά χρόνια- από τότε που ήμουν φοιτητής- που είχα να νοιώσω το συναίσθημα, του να μην έχεις καμιά συγκεκριμένη υποχρέωση και συγχρόνως όλο το χρόνο στη διάθεσή σου για να μην κάνεις τίποτα. Μετά από τόσο καιρό είχα ξεχάσει και πως είναι το συγκεκριμένο συναίσθημα του να μην έχεις να κάνεις τίποτα. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο. Την τελευταία φορά που είχα περάσει έτσι ανέμελα, πριν από 38 χρόνια, ήξερα επίσης ότι τα χρόνια που θα ερχόντουσαν θα ήταν γεμάτα με δουλειά και με ποιος ξέρει ποιού είδους περιπέτειες. Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά γιατί απλώς δεν υπήρχε πια λόγος να κάνω απολύτως τίποτα. Αυτά που θα είχα κάποτε να κάνω και θα ήταν το μέλλον, είχαν ήδη γίνει και ήταν πια παρελθόν. Βρισκόμουν σε μια τελείως διαφορετική φάση. Και ήταν πράγματι καταπληκτικά. Καθώς οι εβδομάδες περνούσαν, διαπίστωσα ότι για κάποιο λόγο όλα τα προηγούμενα χρόνια βιαζόμουν, ακόμη και στις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μου. Και ήταν απολαυστικό να αισθάνομαι αυτή τη βιασύνη να χάνεται σιγά σιγά. Ακόμη και στον τρόπο που οδηγούσα, ακόμη και στον τρόπο που γύριζα το κλειδί στην κλειδαριά του σπιτιού, το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της καινούργιας ζωής μου, ήταν η πλήρης έλλειψη βιασύνης στα πάντα. Για πρώτη φορά συνάντησα έναν εαυτό χωρίς ιδιαίτερες υποχρεώσεις και φόβους. Ομολογώ πως πέρασα καταπληκτικά.
Έτσι μια και περνούσα τόσο καλά μ’ αυτή την ανεμελιά, δεν μπορώ να καταλάβω πως βρέθηκα ξαφνικά να ξαναεκδίδω το Κλικ στο ίντερνετ. Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια στιγμή την συγκεκριμένη απόφαση «τώρα θα ξαναβγάλω το Κλικ στο Ιντερνετ». Υποθέτω πως κάποια στιγμή θα πήρα την συγκεκριμένη απόφαση, ή πιθανόν να ήρθε και σιγά σιγά. Εν πάση περιπτώσει κάποια συγκεκριμένη στιγμή βρέθηκα και πάλι να εκδίδω το Κλικ, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Τόσο το σχέδιο όσο και ο λόγος θα ερχόντουσαν με τον καιρό. Το Κλικ ήταν το πρώτο περιοδικό που ανέβηκε στο ίντερνετ, από το 1995, σε μια εποχή, που ο χώρος ήταν ένα ακόμη άγνωστο πεδίο, με το οποίο ασχολιόντουσαν κάποιοι αξιοπερίεργοι «τρελαμένοι». Πολλές φορές το μέλλον κάνει την εμφάνισή του με περίεργο τρόπο. Ήταν μια εποχή με πολύ διαφορετικά γνωρίσματα από την σημερινή, που έβρισκε τον περιοδικό Τύπο σε μια από τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας του, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Καινούργια περιοδικά εκδίδονταν το ένα μετά το άλλο, σημειώνοντας μεγάλες κυκλοφορίες και δημιουργώντας τη βάση για καινούργιες δυναμικές επιχειρήσεις. Ήταν μια περίοδος μεγάλης άνθησης, που μέσα από την προοπτική του χρηματιστηρίου, βρήκε και τη διέξοδο για μεγάλη επάρκεια κεφαλαίων, που άνοιγαν καινούργιους ορίζοντες. Όλα έδειχναν ξαφνικά εφικτά και για τον περιοδικό και για τον ημερήσιο Τύπο. Και ξαφνικά το ρολόι γύρισε ανάποδα και χωρίς κανείς να το καταλάβει ο έντυπος λόγος βρέθηκε σε μια κατηφορική πορεία χωρίς τέλος. Τώρα πια, μπορεί κανείς, με σχετική σιγουριά να διαπιστώσει μια καινούργια αρνητική και μη αναστρέψιμη τροχιά. Το θετικό πρόσημο έχει μετατραπεί σε αρνητικό με ότι αυτό συνεπάγεται.
Για μένα τα πράγματα ήταν διαφορετικά σε μια άλλη αναστροφή πορείας. Από το 1999 ήδη αισθανόμουν πως μετά από 25 χρόνια καριέρας, είχα πάνω κάτω συμπληρώσει ότι είχα να κάνω με τον περιοδικό Τύπο και η αληθινή επιθυμία μου ήταν να αποχωρίσω και να ασχοληθώ με άλλα πράγματα και κυρίως να ζήσω κάποια χρόνια στο εξωτερικό. Η πραγματικότητα όμως δεν συμβαδίζει πάντα με τις επιθυμίες, ιδίως όταν έχεις επιχειρήσεις, από τις οποίες δεν είναι εύκολο να απεμπλακείς ακόμη και όταν το θέλεις. Έτσι όλα αυτά τα χρόνια από το 2000 μέχρι και το 2007 έμεινα αναγκαστικά στο χώρο του περιοδικού Τύπου, παρακολουθώντας τη φθορά όχι μόνο των δικών μου εκδόσεων, αλλά και ολόκληρου του περιοδικού Τύπου. Υποθέτω λοιπόν καθώς τώρα τα αναπολώ όλα αυτά πως η εμπλοκή μου με την Ιντερνετική έκδοση του Κλικ, αφού έτσι κι αλλιώς είχα αποφασίσει να αποχωρήσω από τον εκδοτικό χώρο, έγινε γιατί το είδα περισσότερο σαν χόμπυ , παρά σαν δουλειά. Ένα χόμπυ που συμπεριελάμβανε ελάχιστους αλλά διαλεχτούς συνεργάτες και ελάχιστες υποχρεώσεις. Και κυρίως ένα χόμπυ βιώσιμο, σε ένα πολύ σιγανό ρυθμό επιχειρηματικότητας. Έτσι λοιπόν καθώς μπήκα σταδιακά σ’ αυτό τα χώρο, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις και σχέδια, μπορούσα να έχω και κάποια πιο αντικειμενική ματιά γι αυτό το χώρο, που παρά τα ήδη δώδεκα χρόνια που το Κλικ βρισκόταν στο ίντερνετ, εγώ τον γνώριζα ελάχιστα. Μετά από λίγους μήνες είχα την εντύπωση πως βρέθηκα κατά λάθος στη σπηλιά με τους θησαυρούς του Αλαντίν. Όπως θα ανακάλυπτα καθημερινά το ίντερνετ ήταν ένας χώρος γεμάτος με μικρούς θησαυρούς και ευκαιρίες, που περίμεναν για να τους ανακαλύψεις. Ο χώρος του Ιντερνετ είναι κυριολεκτικά άπειρος. Συγκρίνοντας τα περιοδικά με μια έκδοση στο Ιντερνετ, το αποτέλεσμα είναι συντριπτικό. Τα μεν μοιάζουν με μια ακίνητη φωτογραφία, τα δε με τρισδιάστατο κινηματογράφο.
Έτσι ένα χρόνο μετά από αυτό το καινούργιο ξεκίνημα, το Κλικ βρίσκεται σε ένα άλλο ενδιαφέρον σταυροδρόμι. Η αρχική πριν από ένα ακριβώς χρόνο εμφάνισή του έχει μεταλλαχτεί σε ένα άλλο έντυπο με πολύ περισσότερες δυνατότητες και πολύ πιο εξελίξιμο. Με απλά λόγια από ένα απλό site, το Κλικ εξελίχτηκε σε ένα μικρό portal.
Θεωρητικά από δω και πέρα το Κλικ μπορεί να διευρυνθεί προς πολλές κατευθύνσεις, που μελλοντικά θα περιλαμβάνουν περίπου δέκα περιοδικά κάτω από την επωνυμία του Κλικ, δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς και ένα τηλεοπτικό και επίσης μια ημερήσια εφημερίδα. Και όλα αυτά μέσα από την ηλεκτρονική έκδοση του Κλικ.
Όπως είναι φανερό, όλα αυτά παίρνουν μια άλλη διάσταση, καθώς μετατρέπουν ένα προσωπικό χόμπυ, σε μια επιχειρηματική μονάδα. Γι αυτό άλλωστε το Κλικ από δω και πέρα θα δει την ανάπτυξή του με μεγαλύτερη προσοχή και με σίγουρα βήματα.
Το λάθος εξ άλλου που έκαναν οι περισσότερες επιχειρήσεις Μέσων, είναι το ότι προχώρησαν σε δραστηριότητες μέσα από το Ιντερνετ με την νοοτροπία του Μέσου που κυκλοφορεί στο περίπτερο. Δηλαδή πολύ μεγάλη οργάνωση και επένδυση σε ένα Μέσο, που ακόμη από τα πράγματα έχει σχετικά μικρά έσοδα. Η επέκταση στο ίντερνετ θέλει άλλη προσοχή και κυρίως το να μπορεί να στηριχτεί σε μονάδες μικρού κόστους στο αρχικό τους στάδιο. Μετα από πέντε χρόνια τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Αλλά τώρα ακόμη δεν είναι.
Έτσι στη διάρκεια του καλοκαιριού που μεσολαβεί το Κλικ θα αξιοποιήσει την ευκαιρία για να οργανώσει με προσοχή τα καινούργια του βήματα. Σε πρώτη φάση λοιπόν και από το φθινόπωρο το Κλικ θα αρχίσει σταδιακά να μετατρέπεται σε ένα πολυέντυπο και με το ρυθμό που θα καθοριστεί από τα έσοδά του. Στη συνέχεια και αν όλα πάνε καλά, μετά από κάνα δυο χρόνια το Κλικ θα μετατραπεί και σε ένα «πολυχώρο». Το τι ακριβώς σημαίνει αυτό θα σας το εξηγήσουμε όταν έρθει η ώρα. Για την ώρα καλό καλοκαίρι και καλές βουτιές σε ότι σας εμπνέει για τις βουτιές σας.
To άρθρο ανήκει στην κατηγορία Editor's Voice και έχει tags: ΚΛΙΚ | Internet | 'Αρης Τερζόπουλος
Title of block #2
arg(0)=node
arg(1)=287
arg(2)=
arg(1)=287
arg(2)=
KLIK Magazine
Τελευταία άρθρα στα blogs
.
Τελευταία σχόλια στο KLIK
- 1 of 264
- ››
KLIK Advertise
1995-2010 
Σχόλια
Κύριε Τερζόπουλε, είχα ξεχάσει πόσο τρομαχτικά κακός γραφιάς είστε. Ατέρμονες επαναλήψεις, εκατό φορές την ίδια φράση, διακόσιες φορές το ίδιο πράγμα να επαναλαμβάνεται χωρίς καν ν΄ αλλάζουν οι λέξεις.
Πάρτε κάποιον να σας χτενίζει τα κείμενα, πόνεσε ο εγκέφαλός μου, έλεος.
Aγαπητέ κ. Παλιέ,
Σας ευχαριστώ που κάνετε τον κόπο να διαβάζετε τα κείμενά μου, αν και σας προκαλούν πονοκέφαλο, όπως λέτε και στο σχόλιό σας. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν είστε ο μόνος που πονοκεφαλιάζει διαβάζοντας αυτά που γράφω. Είναι πολλοί που παρουσιάζουν παρόμοια συμπτώματα. Άλλοι πάλι παθαίνουν φοβερές αλλεργίες. Έχουν καταγραφεί περιστατικά μάλιστα που κάποιοι γίνονται πράσινοι και βγάζουν ακατάληπτους ήχους σαν αυτό το arrrghhh με το οποίο ξεκινάτε το σχόλιό σας. Γι αυτό αν δείτε ότι τυχόν πρασινίζετε αυτές τις μέρες να πάτε αμέσως στο γιατρό σας.
Όλα αυτά τα χρόνια έχω κάνει μεγάλες προσπάθειες για να αναπτύξω αυτό το είδος γραφής που προκαλεί πονοκεφάλους. Προσπαθώ μάλιστα, να τελειοποιήσω το συγκεκριμένο είδος γραφής, ώστε ορισμένοι διαβάζοντας τα κείμενά μου να πέφτουν αμέσως σε κώμα, παρακάμπτοντας τα ενδιάμεσα στάδια, πονοκεφάλους , αλλεργίες κλπ. και αυτό για λόγους καθαρά ανθρωπιστικούς.
Για την δική ας περίπτωση όμως φοβάμαι, ότι τα κείμενά μου δεν είναι ο μόνος λόγος που υποφέρετε από πονοκεφάλους. Ψυχιατρικές μελέτες, μερικες από τις οποίες είχαν γίνει τον καιρό του Νώε, αλλά και άλλες μελέτες από ειδικούς στην μετεμψύχωση, είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι όσοι δεν υπογράφουν τα κείμενά τους, δεν έχουν δηλαδή το θάρρος της γνώμης τους, ενώπιον της κοινής γνώμης, όχι μόνο υποφέρουν από πονοκεφάλους, αλλά και σε περίπτωση που εγκαταλείψουν αυτόν τον μάταιο κόσμο, υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν ως κότες. Υποθέτω πως δεν ανήκετε σ' αυτήν την κατηγορία, μιας και είμαι σίγουρος πως την επόμενη φορά, θα υπογράψετε το σχόλιό σας, ώστε να αποκτήσει νόημα και ο διάλογός μας.
Όσο για το χτένισμα των κειμένων μου, έχω αγοράσει μια τσατσάρα και τα χτενίζω κάθε πρωί.
Φιλικά
Α.Τ.
.........Προσπαθώ μάλιστα, να τελειοποιήσω το συγκεκριμένο είδος γραφής, ώστε ορισμένοι διαβάζοντας τα κείμενά μου να πέφτουν αμέσως σε κώμα, παρακάμπτοντας τα ενδιάμεσα στάδια, πονοκεφάλους , αλλεργίες κλπ. και αυτό για λόγους καθαρά ανθρωπιστικούς.......ουαααααου!χαχαχααα...πολυ καλο!!!
..Μειπως μπορει να ειναι και μια αλλη διαφορετικη εκδοχη μιας νεας παραισθιογονου-ουσιας (δρασης)
Λες, Α.Τ, να είναι ο θυμωμένος ο Δολερός Άνδρας του ΔΟΛ που του κατσαν βαριές οι αναφορές του άλλου κειμένου σου ότι αρρώστησε το 1983 και μετά το 1999....Τσ ΤσΤσ θα σε μαλώσω κύριε Τ εσύ είσαι ένας ευγενής άνδρας... Τι παίζει εδώ; Έχεις ακούσει ή δει κανένα έγκλημα σχετιζόμενο με δυο ασθένειες;
Ωστόσο, ξεκίνησα θέλοντας να γράψω τα ακόλουθα: Παλιέ, θα διαφωνήσω με την κριτική σου, η οποία νομίζω είναι άδικη και προκατειλημμένη. Κι εγώ "παλιά" είμαι και θυμάμαι τα σημειώματα του Εκδότη. Η εκφραστική δύναμη των κειμένων του κυρίου Τερζόπουλου βρίσκεται στο ότι υπαινίσσονται περισσότερα απ' όσα λένε...Αυτό είναι δηλωτικό ευγενικής ανατροφής, βαθύ στοχασμού και καλλιέργειας αλλά και ευ-τυχίας (καλής τύχης) στην οποία μερίδιο δεν έχουμε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Όσοι είδαμε το σκληρό πρόσωπο της μοίρας εξ ανάγκης λέμε τα πράγματα περισσότερο ωμά και απροκάλυπτα. Πράγμα που μου θυμίζει μια φράση από κείμενο του Ευγένιου Αρανίτση για το μακαρίτη Ρένο Αποστολίδη που πάει περίπου έτσι: Ο Ρένος για ν' αντιμετωπίσει τη Συστημική μηχανή γίνεται ο ίδιος μηχανή στα γραπτά του και όχι μόνο...
"Παλιέ" πρέπει να σου κόλλησαν το δάκτυλα η το πληκτρολόγιο. Μιλάμε για γκάφα ολκής. Παίζεις εκτός κατηγορίας σου, φαίνεται, και μάλλον ξεφτιλίζεσαι. Περιμένω ομως την αντεπίθεσή σου με αγωνία. Πάντως σε χαίρομαι μιας και "παρακολουθείς" τα αρθρα του εκδότη μισό αιώνα τώρα και θέλεις κι αλλο απο το "χάλι πράγμα" ("Ατέρμονες επαναλήψεις, εκατό φορές την ίδια φράση, διακόσιες φορές το ίδιο πράγμα να επαναλαμβάνεται χωρίς καν ν΄ αλλάζουν οι λέξεις.") Μιλάμε λοιπόν για σκληρή ντρόγκα ο ΑΤ. Τρως κόλλημα. Πιστεύω να απόλαυσες την απάντηση, πάντως εγώ δάκρυσα απο τα γέλια...Πάντως παλιοσειρά, οι Βρούτοι ειναι πολύ άρρωστοι αυτήν την εποχή, και το καλοκαίρι θα ειναι καυτό...Οσο για τον ΑΤ, ειναι πάντα φρέσκος και με "ακμαιότατον συγγραφικόν" οιστρο. Ετσι ειναι οι αιώνιοι νέοι, ωραίοι. (Υ.Γ.Ο χρόνος γερνάει μόνον τις α-ψυχες χωμάτινες υπάρξεις.)
Αγαπητέ κύριε Τερζόπουλε.
Όντας άνθρωπος με πονοκεφάλους, ούτως ή άλλως, στα κείμενά σας πάντα έβρισκα το αντίδοτο. Αν αυτό είναι τελικά η ομοιοπαθητική, μόνο η επιστήμη το γνωρίζει.
Με αφορμή το σχόλιό σας για τον ΔΟΛ και το μετέωρο βήμα του, δίχως να διαφωνώ επί της ουσίας του, απομόνωσα μια φράση σας που ακούγεται συχνά - πυκνά το τελευταίο διάστημα, αν όχι χρόνια. Ο λόγος για τις προβλέψεις περί 20 χρόνων ζωής των έντυπων εκδόσεων.
Κατ' αρχάς, παρότι άνθρωπος που όταν δεν μυρίζει το χαρτί είμαι σίγουρος ότι αποκτάτε πονοκέφαλο, υποτιμάτε εμάς τους +30, που καλώς ή κακώς μάθαμε και εθιστήκαμε σε αυτή τη μορφή ενημέρωσης και αυτόν τον τρόπο ανάγνωσης. Σε 20 χρόνια από σήμερα θα είμαστε μόλις 55 ετών, για να παραφράσουμε το άλλοτε «θείο τέκνο», άρα, πολύ μικροί για να αποσυρθούμε από το «δυναμικό αγοραστικό κοινό» και πολύ μεγάλοι προκειμένου να μπορούμε ακόμα να ξημεροβραδιαζόμαστε μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Επίσης, όσο ειρωνικό κι αν ακουστεί, ο επιστήμων που θα ανακαλύψει τη συσκευή η οποία διαβάζεται στην τουαλέτα, όσο εύκολα και άνετα σε συντροφεύουν οι εφημερίδες και τα περιοδικά, σαφώς θα πλουτίσει και εξίσου σίγουρα θα δικαιώσει τις προβλέψεις (σας).
Στο θέμα μου τώρα, για να μην σας προκαλέσω εξίσου πονοκέφαλο. Νομίζω ότι και εσείς, ένα αναγνωρισμένα προοδευτικό μυαλό, δεν έχετε αποκωδικοποιήσει ακόμα σωστά τα σημεία των καιρών, τα οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι το εξής ένα: στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι εφημερίδες και τα περιοδικά πεθαίνουν όχι λόγω του ίντερνετ αλλά εξαιτίας της τηλεόρασης. Και κυρίως επειδή αποφάσισαν πως για να αντιμετωπίσουν την τηλεόραση πρέπει να γίνουν... σαν κι αυτή. Ομοίως, η τηλεόραση επειδή διαπίστωσε ότι κατά τα πρώτα χρόνια δεν είχε την απαραίτητη διείσδυση, κυρίως στο θέμα της πολιτικής παρέμβασης, αποφάσισε να γίνει... εφημερίδα και, λιγότερο, περιοδικό. Παρακολουθούμε λοιπόν σήμερα το εξής οξύμωρο: τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων είναι κυρίως «εφημερίδες» μετάδοσης σχολίων (μέσω των «παραθύρων») και λιγότερο καλής, εντυπωσιακής έστω εικόνας, ενώ οι εφημερίδες έχουν γίνει τηλεγραφικές, σε σημείο ακόμα και εμάς τους πιστούς εραστές του μελανιού και του χαρτιού, να μην μας συγκινεί η καθημερινή αγορά τους, διότι δεν θα κερδίζουμε τίποτε περισσότερο από όσα έχουμε ήδη μάθει από το ίντερνετ, το ραδιόφωνο, τις λίγες ειδήσεις της τηλεόρασης ή και τα ενημερωτικά free press που κυκλοφορούν στο Μετρό και στους φούρνους.
Στη δημοσιογραφική πιάτσα, απ' ότι φαίνεται, το μήνυμα που ήρθε από το εξωτερικό ελήφθη, ω τι έκπληξη, με λάθος (πάλι) τρόπο. Σύντομα κείμενα και φωτογραφίες εντυπωσιακές, ήταν το μήνυμα, για μέσα όμως που απευθύνονταν στη γρήγορη καθημερινότητα του πολίτη. Στην Ελλάδα, αντίθετα, παρακολουθούμε τις εφημερίδες να αναλώνονται σε δημοσίευση φωτογραφιών δίχως ουσία (π.χ. κεφάλι Καραμανλή στις δηλώσεις του, δίχως καμία φωτογραφική ή ειδησεογραφική αξία) και οι μόνες άξιες λόγου φωτογραφίες προέρχονται από τις διεθνείς στήλες, δηλαδή από πρακτορεία.
Ακόμα χειρότερα: δεν υπάρχει καθημερινή εφημερίδα που αντέχει να διαβαστεί περισσότερο από 10 λεπτά ημερησίως, από έναν άνθρωπο ο οποίος στοιχειωδώς ενημερώνεται από άλλα Μέσα και έχει έναν μέσο νου απορρόφησης και κατανόησης όσων διαβάζει.
Στον αντίποδα (α): οι κυριακάτικες εφημερίδες, που περιέχουν εκατομμύρια λέξεις αν λάβουμε υπόψη το μέγεθός τους, τα ένθετά τους κτλ. συνεχίζουν να σημειώνουν καλές πωλήσεις. Εάν έλειπε και ο αστείος ανταγωνισμός, που ορισμένες φορές πάντως προσφέρει έσοδα, μέσω dvd και προσφορών, θα αποδεικνυόταν ακόμη καλύτερα του λόγου το αληθές. Σημειωτέον ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη η Κυριακή είναι η μικρότερη μέρα της εβδομάδας για τον 'Ελληνα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι κοιμάται περισσότερο, πηγαίνει βόλτα με την οικογένεια, γήπεδο, παρακολουθεί μπάλα, πάει για καφέ, φαγητό, μπάνιο κλπ.
Στον αντίποδα (β): οι περισσότερες μεγάλες, σοβαρές και αξιόπιστες ξένες εφημερίδες, πλην των ταμπλόιντ, παρουσιάζουν έναν διαφορετικού είδους σχεδιασμό. Κείμενα «σεντόνια», αναλύσεις, απόψεις, φωτογραφίες ξεχωριστές που δίνουν με μια ματιά και την είδηση, έρευνες και ρεπορτάζ αποκλειστικά και όχι αναπαραγωγή ενός πεντάλεπτου δελτίου ειδήσεων ραδιοφωνικού σταθμού.
'Ενα παράδειγμα: σε περιπτώσεις σεισμών, λοιμών, καταποντισμών, ναυαγίων, ροζ σκανδάλων (Ζαχόπουλου) κλπ, οι πωλήσεις των εφημερίδων γνωρίζουν άνοδο. Στην Ελλάδα. Γιατί; Γιατί αφενός υπάρχει διακύβευμα να προσελκύσει κόσμο, αφετέρου, οι ίδιες, οι περισσότερες, προσαρμόζονται και περιέχουν ύλη «διαβαστερή», πολλές σελίδες, ξεχωριστά πράγματα απ' όσα παρουσιάζονται σε ένα δελτίο ειδήσεων.
Τι κάνουν λάθος λοιπόν οι ελληνικές εφημερίδες; Προσπαθώντας να ανταγωνιστούν την τηλεόραση, απλώς αντιγράφουν τον ρόλο της. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με το διαδίκτυο. Οι εφημερίδες δημιουργούν σάιτ με το υλικό της έντυπης έκδοσής τους, με μόνη προσθήκη την (ψευτο)online και (ψευτο)24ωρη ενημέρωση, όταν ένα μπλογκ δημοσιογράφων (troktiko), είναι ικανό να τους ξεπεράσει σε κλικ, αποκάλυψη, ταχύτητα, είδηση και, φυσικά, σχολιασμό.
Συμπέρασμα: μέλλον υπάρχει ακόμα στον έντυπο Τύπο. Ο αναγνώστης που επιθυμεί να διαβάζει ξαπλωμένος, ή στην... τουαλέτα (αλήθεια, έχετε κάνει ποτέ κάποια έρευνα επί τούτου;), στην παραλία, στο επίπεδο γραφείο του και όχι στο λάπτοπ, ο αναγνώστης που έχει ένα επίπεδο και θέλει εγκυρότητα, ομορφιά, στυλ και αποκαλυπτική γραφή και άποψη, δεν θα εκλείψει ποτέ. Σαφώς υπάρχει έλλειμμα στη νέα γενιά, καθώς τα τελευταία δέκα χρόνια δεν έχουν δημιουργηθεί νέοι αναγνώστες. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Αρκεί στις ελληνικές εφημερίδες να επικρατήσουν πιο φρέσκα, σύγχρονα και δημιουργικά μυαλά, που θα μπορέσουν να φέρουν την αλλαγή, μέσω της ουσιαστικής επιστροφής στο κλασικό. Δηλαδή... μάλλον θα δικαιωθείτε, αλλά, επιτρέψτε μου, όχι για τους λόγους που αναφέρετε.
υγ. Ξεχωριστής ανάλυσης είναι το κομμάτι τού τι γράφεις, αλλά τότε θα επέτεινα τον πονοκέφαλο - όλων μας. Γνωρίζετε καλύτερα από όλους μας ότι το «ΚΛΙΚ» του... τότε, αλλά και κάποια άλλα περιοδικά (και εφημερίδες) του πρόσφατου παρελθόντος, δεν υπάρχουν πια ούτε ως κακές αντιγραφές. 'Αντε να βάλουμε λίγο Τσαγκαρουσιάνο μέσα και λίγο από την πρώτη περίοδο του Nitro (συγνώμη), ίσως και - σε άλλο σίγουρα επίπεδο - το Free της πρώτης περιόδου. Μετά από αυτά υπάρχει... το χάος. Στις εφημερίδες βασιλεύει το «νόμος είναι το δίκιο (ή ο φίλος) του εκδότη». Το «μη γράφεις» είναι απείρως συχνότερο από το «γράψε».
Γιατί λοιπόν κάποιος να δώσει Χ ευρώ να αγοράσει ένα τίποτα; Και γιατί δεν βρίσκεται κάποιος που θα φτιάξει από το τίποτα κάτι που θα αξίζει ΧΧΧ ευρώ;
Με εκτίμηση
'Ενας παλιός αναγνώστης, νέος "συνάδελφος" ταξιδιώτης και μελλοντικός ιδιοκτήτης αγροκτήματος.
Υγ2 Το κείμενο είναι ακριβώς 1.000 λέξεις. Τελείως τυχαία.
Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ
Τροφή για σκέψεις σχετικά με το μέλλον του τύπου. Αναδημοσίευση της πρόσφατης σειράς αρθρων του κ.Kurt Cagle. Νομίζω πως αξίζει μια σοβαρή ανάγνωση μιας και περιγράφει την συστημική αλλαγή που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Νοόσφαιρα ειναι εδω για να μείνει...
http://ploigos1.blogspot.com/2009/06/blog-post_12.html
Aγαπητέ κύριε Α.Τ.
σας ξαναχαιρετώ απ' το κοτέτσι σας. Δεν θα είχα εγώ λόγο να το χαρακτηρίσω έτσι, αλλά δε μου δίνετε επιλογή: όπως βλέπω, όλοι οι σχολιαστές στερούνται της επίσημης υπογραφής τους, πράγμα που φαντάζομαι τους κάνει στα μάτια σας εξ ίσου "κότες".(Δε θέλω να διανοηθώ ότι διατηρείται δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί σας).
Με εξαίρεσεη τη Mrs Robinson, οι υπερασπιστές σας σας αδικούν με το ύφος τους.Mrs Robinson, διαφωνούμε, αλλά με εξαίρεση τη συνωμοσιολογική σας πρώτη παράγραφο, τουλάχιστο έχετε ουσιαστικό αντεπιχείρημα.
Παλιέ εχεις κολλήσει τελικά πολύ άσχημα. Κάνε λίγο αποτοξίνωση απο ΑΤ γιατί κάνει και πολύ ζέστη και μας έχεις κουφάνει στα χαζά. Αν δέν εχεις τίποτα πιο σοβαρό να κάνεις, τουλάχιστον μην μας ζαλίζεις το κοτέτσι. Δεν πας για κανένα μπανάκι να στανιάρεις και να έρθεις στα οπα σου γιατί εχεις αρχίσει και χάνεις στροφές...
Αγαπητέ κ.Παλιέ
Φαβάμαι πως ο πονοκέφαλος σας εμποδίζει να δικαρίνετε κάποιες όχι και τόσο λεπτές αποχρώσεις της πραγματικότητας. Όπως θα έχετε προσέξει πολλοί από τους αναγνώστες του Κλικ γράφουν με ψευδώνυμο και σπάνια σχολιάζω τα σχόλιά τους. Ο λόγος που ασχολήθηκα με τη δική σας περίπτωση είναι γιατί τα σχόλιά σας είναι αφ' ενός εμπαθή και αφ' ετέρου η κριτική σας δεν στηρίζεται σε κάποια επιχειρήματα. Και τέλος το ύφος σας είναι υβριστικό, χωρίς υποθέτω να έχουμε και προηγούμενα. Εκτός κι αν έχουμε και δεν το γνωρίζω. Κάνω λοιπόν ότι θα έκανα αν μου μιλούσατε με αυτό τον τρόπο στον δρόμο. Σας ρώτησα δηλαδή ποιος είστε. Όπως είδατε επίσης δεν διέγραψα το σχόλιό σας. Αυτό που με κάνει να απορώ, αφού όπως φαίνεται θέλουμε να κάνουμε δημόσιο διάλογο, είναι το ότι αφού έστω και εμμέσως σας αποκάλεσα "κότα", ελπίζοντας πως κατά βάθος δεν είστε, πως συνεχίζετε το διάλογο, εξακολουθώντας να κρύβεστε πίσω από το ψευδώνυμό σας. Γιατί αν η δειλία σας, είναι ικανή να σας προκαλεί πονοκεφάλους, φοβάμαι πως η θρασυδειλία μπορεί να σας προκαλέσει πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Δεν σας τιμούν όλα αυτά, αλλά αν δεν καταλαβαίνετε μόνος σας, το που μπορεί να οδηγήσει τη ζωή σας αυτή η νοοτροπία, φοβάμαι πως κάποια στιγμή μπορεί να οδηγηθείτε σε αδιέξοδα.
Φιλικά
Α.Τ.
Aγαπητέ A.T.
Δε γνωρίζω τι θα θεωρούσατε "κριτική με επιχειρήματα" δεδομένου ότι η κριτική μου ήταν επί συγκεκριμένου πεδίου του γραπτού λόγου σας, (αυτό της ατέρμονης επαναληπτικότητας) που είναι τόσο αυταπόδεικτο αν κάνετε τον κόπο να ξαναδιαβάσετε ένα οποιοδήποτε κείμενό σας βλέποντάς το με αυτό το πρίσμα, που ο,τιδήποτε πιό επεξηγηματικό (υπογραμμίσεις; παραπομπές;) θα ήταν προσβολή στη νοημοσύνη σας.
Προηγούμενα δεν έχουμε, με πολλές απόψεις σας συμφωνώ, όλες τις σέβομαι, αλλά αυτό το χούι πραγματικά με ενοχλούσε από την τελευταία φορά που σας διάβαζα, προ δεκαετίας, και μου φαίνεται αρκετά υπονομευτικό του λόγου σας ωστε να σας το επισημάνω.Αν αυτό το θεωρείτε εμπάθεια, τότε φοβάμαι ότι το πρόβλημα δεν είναι δικό μου.Το να βλέπουμε παντού εχθρούς μπορεί να είναι βολικό, αλλά είναι και λίγο αδιέξοδο και κλειστοφοβικό ξέρετε.
Για την ανωνυμία, δε θεωρώ ότι χρειάζεται να υπερασπιστώ την επιλογή μου, παρα μόνο να σας επισημάνω ότι αφού διαλέξατε να ανοιχτείτε στο Διαδίκτυο, πιό εποικοδομητικό θα ήταν να προσαρμοστείτε εσείς στη λογική του, παρά να επιχειρήσετε να το προσαρμόσετε στη δική σας, πράγμα ισοδύναμο με το μαστίγωμα της θάλασσας.
Αγαπητέ Παλιέ
Σας ευχαριστώ για την κριτική σας που αυτή τη φορά ήταν και καλοπροαίρετη και καλά δομημένη. Όπως βλέπω ξέρετε να χειρίζεστε καλά το λόγο και γι αυτό μένω με την απορία για το ύφος του πρώτου σχολίου.Ας το ξεχάσουμε όμως. Σχετικά με τον τρόπο που γράφω δεν έχω να πω πολλά. Με αυτό τον τρόπο εκφράζομαι. Σε άλλους μπορεί να αρέσει σε άλλους όχι.Δεν αποτελεί πρόβλημα για κανέναν μια και κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να διαβάζει κανένα.
Δεν έχω πρόβλημα με τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούν πολλοί από αυτούς που γράφουν στο ίντερνετ και δεν θα μπορούσα να το αλλάξω αυτό, ακόμη κι αν το ήθελα. Απλώς και σε προσωπικό επίπεδο το βρίσκω πιο έντιμο, όταν κάνουμε "επίθεση" σε κάποιον να την κάνουμε επώνυμα. Αυτό δεν έχει να κάνει με το ίντερνετ. έχει να κάνει με τη στάση που επιλέγουμε, στα διάφορα που μας φέρνει η ζωή. Δεν τα γράφω για σας αυτά. Τα γράφω γενικά. Οι επιλογές μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν και αυτό έχει τη σημασία του, στο μέτρο του ότι είμαστε υποχρεωμένοι να περάσουμε με τον εαυτό μας μια ολόκληρη ζωή.
Φιλικά
Α.Τ.
Προσυπογράφω.Ας κρατήσουμε έκαστος τις χρήσιμες παρατηρήσεις, προς βελτίωση του γλώσσικού και ψυχολογικού "οπλοστασίου" μας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
Τόσες παραλίες εχει η Αττική.
Γιατί δεν παίρνεις το κουβαδάκι σου να πας να παίξεις παρακάτω.
Φαίνεται πως νομίζεις οτι έχουμε ώρα να ασχολούμαστε με τις χτένες σου, τα φύκια, και την "αναλυτική" μπαρουφολογία. Μήπως σου έχει μείνει κάποιο απωθημένο "καθηγητή/καθηγήτριας" νεοελληνικών; Δηλαδή προσπαθείς να μας πείσης οτι υπάρχει θέμα με την γραφίδα του ΑΤ και οτι εσύ βγήκες καλοπροαίρετα να βελτιώσεις τον ΑΤ και το ΚΛΙΚ. Επίσης εμφανίζεσαι και ειδήμων στα σχετικά με το Ιντερνετ. Για σένα λοιπόν αφιερώνω το παρακάτω αρθρο, και μιας και εχεις μπόλικο χρόνο στην διάθεσή σου αφού ασχολείσαι με τον ανώνυμο, συνομωτικό και αήθη σχολιασμό του ΑΤ και του κοτετσιού, μπάς και σε πιάσει το φιλότιμο και εκτός απο λάσπη προσφέρεις και κάτι θετικό. Θα μπορούσες λ.χ. να το μεταφράσεις με την πολυμάθεια που σε διακρίνει και να το προσφέρεις σε ολους εμάς που προσπαθούμε να κρατήσουμε μία εναλλακτική και ποιοτική παρουσία στο Ιντερνετ...Αν βέβαια προτιμήσεις την παραλία, το κουβαδάκι σου, και τα παιχνίδια με τις λάσπες, τουλάχιστον διάβασέ το - θα σου κάνει καλό...
http://ploigos1.blogspot.com/2009/06/blog-post_12.html
Αυτά δεν είναι προβλήματα παλικάρια...Πρόβλημα είναι να έχει αποπειραθεί να σε γρονθοκοπήσει καθηγητής γιατί δεν του άρεσε η εργασία σου και σου έκανε διορθώσεις, σα να ήθελε να γράψεις όπως γράφει αυτός...Και να πρέπει ώρα 11 την Τρίτη το πρωί να πας να δώσεις το μάθημά του.΄Ολα αυτά μπροστά σε μάρτυρες που αρνηθήκανε να δώσουμε κατάθεση σε αστυνομικό τμήμα για ό,τι έγινε,δίνοντας το δικαίωμα στο Δράκο (του εφιαλτικού αυτού παραμυθιου 1-6-2009 να με απειλήσει για εκφοβισμό ότι δεν θα πάρω πτυχίο...Αυτά έγιναν παρουσία του Θωμά Κοτοπούλη,προϊστάμενου γραμματείας(210-7218362)...Είπε χαρακτηριστικά ο έχων το ..."εκτόπισμα" του Πάγκαλου: "Δεν έγιναν τίποτα απ' όσα καταγγείλατε, τα φανταστήκατε όλα...Έχετε τρελαθεί και σας χρειάζεται ψυχίατρος...(Οι καταγγελλίες που τους έγιναν στο site του μαρασλείου και είναι υπόλογοι γι΄αυτά δεν τους λένε τίποτα...Ή τους λένε αλλά ένα εξιλαστήριο θύμα είναι βολικό...).Άλλωστε διαθέτουν κι άλλα μέσα να τρελάνουν τον ανεπιθύμητο.Έγραφα το μάθημα του Χαράλαμπου Μπαμπούνη με κοιτάζει και τον ακούω να λέει "Μπραχάμι",υπονοώντας ,προφανώς, αυτός ένας πρωην Ρηγάς, όπως μας συστήθηκε στα μαθήματα, ότι δεν έχω δυναμικά περιθώρια αντίδρασης με έννομα μέσα ή με άλλα που χρησιμοποιούν εύρωστοι κάτοικοι επαύλεων των βορείων και νοτίων προαστίων. Ναι, αν συνέβαινε το αντίθετο αυτοί οι κύριοι θα είχαν παψει προ πολλού να με ενοχλούνε & να με στιγματίζουν άδικα.
Θυμάμαι το βιβλίο της Αντωνοπούλου για τον Άλεξ και τις αναφορές σε κάποιον Γ.Δ. που παρενοχλούσε σεξουαλικά φοιτητριά του και η μαφία του τμήματος το κουκούλωσε δίνοντάς του αναρρωτική. Προφανώς ανάρωσε κι επέστρεψε να παρενοχλήσει ηθικά και να συκοφαντίσει με τη βοήθεια ερπετών του επιπέδου του. Πάρτε και το τηλέφωνο του κυρίου Μπαμπούνη (6945290229) και ρωτήστε τον και αυτό:Η κυρία Αλεξάνδρα Δούνια τι είδους ιδιαίτερης μεταχείρισης απολαμβάνει, ώστε να ξανάρχεται για πρώτη φορά να δώσει μόνο το μάθημα, όπως έκανε και σ' αυτό του προηγούμενου εξαμήνου (παιδική λογοτεχνία-Γιάννης Παπαδάτος)...Δίπλα στη μεταπτυχιακή τους Αθηνά Ντούλια, που υπέγραφε γι' αυτήν. Δεν σε φοβάμαι, Δράκο, σε ξέρουνε τι είσαι με τις βρισιές προς τον Μετοικίδη...Εκεί, τουλαχιστον, είδαν και άκουσαν όλες...Επιπλέον, ταυτοποιώντας τον υπολογιστή δεν ξέρεις ποιος γράφει σ' αυτόν. Μπορεί να γράφει π.χ. άντας άσος στη σκοποβολή...Από τους "Έχοντες και Κατέχοντες"...Τελευταία προειδοποίηση μη με ξαναενοχλήσεις και κάντε ψυχοθεραπεία στο Τζαμαριά γιατί υπάρχουν και οι Μπάτσοι αν δεν καθίσει φρόνιμα...
Με έχει "φάει" η δουλειά και έχασα... επεισόδια στο ΚΛΙΚ. Ομολογώ πως οι πιο πάνω κοκορομαχίες (και γιατί όχι... ορνιθομαχίες) με διασκέδασαν μεν, με προβλημάτισαν δε!. ....Κύριος πρωταγωνιστής ο κ. Παλιός που πολύ σοφά επέλεξε το συγκεκριμένο ψευδόνυμο αφού με τα λεγόμενα του μου θυμίζει δίστροπο παππού που δεν έχει με τι να ασχοληθεί και σκαλίζει άκομψα τις απόψεις και τις εκφράσεις των άλλων μπας και αποκτήσει κανένα νόημα η πεπαλαιωμένη του ζωή.
Αγαπητέ κ. Παλιέ, μου θυμίζετε άτομο που έχει στερέψει από ενέργεια και αναζητάτε αυτήν από όπου να'ναι. Προβαίνετε σε άνευ λογικής, ανεξέλεκτες, προσβλητικές επιθέσεις με την ελπίδα να προκαλέσετε εκνευρισμό στα "θύματα" σας ώστε να καταφέρετε να απορροφήσετε την ποσότητα ενέργειας που χρειάζεστε για να διατηρείστε. Αν αυτό το πράττετε συνειδητά ή ασυνείδητα δεν το κρίνω, αφού δεν σας γνωρίζω, αυτό μόνο εσείς μπορείτε να το ξέρετε. Η ουσία είναι πως το πράττετε με ύπουλο τρόπο και αυτό είναι ανήθικο. Η ενέργεια του καθενός κ. Παλιέ του είναι πολύτιμη, και αν εσείς την "αρπάζετε" τοιουτοτρόπως, τουλάχιστον εύχομαι να μην την αναλώνετε με την ίδια ανηθικότητα που την απορροφήσατε. Αν την χρειάζεστε για να έχετε τη δύναμη να κάνετε και καμία καλή πράξη ή να βοηθήσετε κανένα συνάνθρωπο σας, χαλάλι σας. Είμαι σίγουρη πως ουδείς από τους πιο πάνω "δότες" δεν θα έχει αντίρρηση να σας εφοδιάζει όποτε το χρειάζεστε. ΄Ολοι κάποτε "στερεύουμε" και χρειαζόμαστε κάποιον να μας "γεμίσει". Ανθρώπινο και φυσιολογικό χαρακτηριστικό, γι'αυτό άλλωστε έχουμε και τους αγαπημένους μας ανθρώπους δίπλα μας σ'αυτή τη ζωή. Επιτρέψτε μου λοιπόν να εισηγηθώ μια διαφορετική συνταγή "ανεφοδιασμού". Βγάλτε τον παππού από μέσα σας (εξάλλου νέος άνθρωπος πρέπει να είσαστε για να ασχολείστε τόσο πολύ με την τεχνολογία και το internet), πλησιάστε τους αγαπημένους σας με αγάπη και καλή διάθεση, (αυτοί μπορεί να είναι και οι πιο πάνω συνομιλητές σας) δώστε τους τον προβληματισμό σας (ΑΦΟΥ ΑΥΤΌΣ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ ΕΣΑΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΡΩΤΑ!!!), και νάστε σίγουρος πως θα σας εφοδιάσουν με πολύ πιο θετική και ουσιαστική ενέργεια απ'αυτήν που έχετε κατακτήσει με την προηγούμενη σας συμπεριφορά. Και που ξέρετε, ίσως ανακαλύψετε πως και εσεις έχετε κατα βάθος το υπέροχο αυτό χάρισμα να δίνετε δύναμη στους άλλους. Μ'αυτό τον τρόπο και εσείς θα συνεχίσετε το έργο σας και αυτοί το δικό τους. Χωρίς κότες, και χωρίς κοτέτσια...
Εγώ θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Παλιό, για τη θετική κριτική του στο κριτικό μου σχόλιο για τον τρόπο γραφής του Α.Τ. Διαφωνούσαμε, αλλά συμφώνησε με το επίπεδο και τον τρόπο διατύπωσης της επιχειρηματολογίας μου κι έτσι έδωσε κάποια αξία λογοτεχνικής κριτικής στο διάλογο και απάλυνε λίγο και το δικό του αυστηρό πρώτο σχόλιο.
Επιπλέον, να ευχαριστήσω τη Nouri για την ήπια, αρχετυπική γυναικεία δύναμη που εκπέμπει (αυτό που έγραφα για τον Α.Τ. φυσική ευγένεια από καλή ανατροφή ισχύει και για τη Nouri, της οποίας η αύρα είναι καθησυχαστική και διαβάζεται ως φιλοσοφημένος άνθρωπος). Επιπλέον, δεν γνωρίζω γιατί το Nouri με παραπέμπει στη "γνωσιανή" του Erik Sati.
Α! Κυρία Χατζηδημητρίου...καλή επιτυχία στην κορούλα που δίνει πανελλήνιες...Στο Παιδαγωγικό Βόλου, που διδάσκετε, είπαμε, θέλετε να περάσει; Και η Αθήνα βολεύει...
Αλλά τι λέω...Φέτος ενδέχεται να γνώρισα "αυτές" που δώσανε μαστεράκι στις θεατρικές σπουδές στη Γιαννούλα Πιττούλη...
φαντασμα οντοτητα παρακαλω......
Υποβολή νέου σχολίου