Μετά το Σεξ

Δυο γυναίκες, παιδικές φίλες, ξεκινούν μια συζήτηση με αφορμή την αλλαγή στην ανδρική συμπεριφορά μετά το σεξ στα πρώτα στάδια μιας σχέσης και επεκτείνονται…

Image: The Card Player 1988 -Fernando Botero

Πέμπτη πρωί. Απολαμβάνω την ανάλαφρη καλοκαιρινή αυτή μέρα που μου επιτρέπει να νοιώθω το χάδι του ήλιου στη γυμνή μου πλάτη καθώς περπατώ στους δρόμους της παλιάς πόλης καθοδόν προς το στούντιο μου. Εκεί που άρχισα να αφήνομαι στο μυστήριο και το αρχέγονο, στην παράδοση και την ιστορία της αγαπημένης μου γειτονιάς, βλέπω τη Μαριλένα να με περιμένει στην άκρη του δρόμου με το τσιγάρο στο χέρι κουνώντας νευρικά το δεξί της πόδι στο πεζοδρόμιο.
Της χαμογελώ και την καλημερίζω. «Πως από δω πρωί-πρωί? Δεν έχεις δουλειά σήμερα?» «Θέλω να σου μιλήσω και είναι επείγον!» απαντά στο μισό μέρος της ερώτησής μου. Δεν πρόλαβα να ξεκλειδώσω την πόρτα και ξεστομίζει έντονα και με παράπονο αυτό που την ταλαιπωρεί. «Γιατί ρε παιδάκι μου αλλάζουν τόσο πολύ οι άνδρες μετά το σεξ? Μου εξηγείς? Τι στο καλό παθαίνουν και πάντα νοιώθω πως με άλλο άνδρα βγήκα το βράδυ και με άλλον ξύπνησα?» Την κοίταξα και δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν έτοιμη να ακούσει. Η απάντηση ήταν τόσο απλή που θα την εκνεύριζε. Πάντα της άρεσε να εμπλέκεται στα πολύπλοκα. «Λέγε!» με διατάζει. «Τι με κοιτάς μ’ αυτό το ύφος? Τι παθαίνουν επιτέλους ρε Άννα?» «Αρχίζουν να σκέφτονται. Αυτό παθαίνουν.» «Με δουλεύεις?» Απαντά πιο εκνευρισμένη απ’ ότι ήταν πριν λίγα δευτερόλεπτα. «Θες καφέ?» τη ρωτάω. «Εγώ πάω πάνω να φτιάξω καφέ και σε 5 λεπτά θα σου εξηγήσω τι εννοώ. Ούτε σε δουλεύω, ούτε σε κοροιδεύω.»

Με παρέα δύο φλιτζάνια φρέσκο καφέ λοιπόν άρχισε η ουσιαστική μας συνομιλία. «Τι εννοείς αρχίζουν να σκέφτονται? Πριν το σεξ δηλαδή δεν έχουν μυαλό? Είναι ανεγκέφαλοι?» «Απλά πριν το σεξ έχουν ένα στόχο. Και όταν μια γυναίκα τους ξυπνήσει αυτό το στόχο η σκέψη τους, είναι απόλυτα επικεντρωμένη σ’ αυτόν. Ο στόχος τους καθορίζεται απ’ την ίδια τους τη φύση, είναι απόλυτα φυσιολογικός και δεν φέρουν καμία ευθύνη για την ύπαρξη του. Έτσι έχουν γεννηθεί εξ’ ου και η διαιώνιση του είδους μας. Το πολυσυζητημένο ανδρικό Εγώ τους προστάζει να αφήσουν πίσω τους όσα πιο πολλά αποτυπώματα και παράγωγα του εαυτού τους προλάβουν. Και μη μου πεις τώρα πως δεν σ’ αρέσει η φύση τους?» είπα για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα ενώ μέσα απ’ το μισάνοικτο της στόμα διέκρινα τη γλώσσα της που κόντευε να κρεμαστεί απ’ έξω. «Τον στόχο τους τον γνώριζα,» είπε «το ότι είναι και δικαιολογημένοι και από πάνω τώρα το μαθαίνω!» «Μαριλένα, άλλο η φύση τους ,άλλο ο χαρακτήρας τους, άλλο οι φοβίες τους. ‘Ολοι έχουν ένα πρωταρχικό στόχο. Και αυτό ισχύει για τον πιο «αθώο» μέχρι και τον πιο «ένοχο!» Ισχύει και για τον πιο καλλιεργημένο και τον πιο άξεστο, για τον πιο ειλικρινή και για τον πιο ψεύτη. Μην τα μπερδεύεις. Ο θεός έχει προικίσει τη γυναίκα με μυαλό που σκέφτεται προς όλες τις κατευθύνσεις, με ένστικτα που την καθιστούν ικανή να αντιληφθεί τα πάντα, φτάνει να θέλει να αντιληφθεί. Και στην περίοδο που οι άνδρες μας φλερτάρουν και μας κυνηγούν και συμπεριφέρονται τόσο αξιολάτρευτα, εμείς στην ουσία ξέρουμε. Βλέπουμε τα σημάδια της πρόθεσης, του χαρακτήρα, του φόβου. Ξέρουμε επειδή έχουμε το χάρισμα να νοιώθουμε και επιλέγουμε.»

«Τι μου λες τώρα δηλαδή, πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλάβουμε? Να μην παραπλανηθούμε?» «Αν δεν καταλάβουμε, έχουμε επιλέξει να μην καταλάβουμε. Τώρα το αν παραπλανηθούμε παραπέμπει στη θυματοποίηση. Και κανείς δεν τοποθετεί τη γυναίκα σε μια τέτοια θέση αν δεν το επιλέξει η ίδια! Το να κυκλοφορά με την ταμπέλα του θύματος καρφωμένη στο μέτωπο αυτό είναι αποτέλεσμα της ανάγκης της να εφεύρει μια πολύ αφελή δικαιολογία, για να καλύψει την ήδη υποτιμημένη από την ίδια νοημοσύνη της και την ισοπεδωμένη πάλι από την ίδια, αυτοεκτίμησή της». «Και αν δεν είμαι δηλαδή έτοιμη να καταλάβω, σημαίνει πως έχω θεληματικά τοποθετήσει τον εαυτό μου στη θέση του θύματος για να δικαιολογήσω την χαμένη μου αυτοεκτίμηση?» «Μα και να μην έχεις καταλάβει και να έχεις βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που σε ξαφνιάζει, και πάλι αυτό από μόνο του δεν σε καθιστά θύμα! Το θέμα είναι να είσαι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσεις και να εκτιμήσει ς αυτό που θα σου αποκαλυφθεί. Η ουσία είναι να νοιώθεις ξεχωριστή από μόνη σου, να ξέρεις ποιά είσαι ώστε κανείς να μη μπορεί να σου προσθέτει ή να σου αφαιρεί αξία όποτε του καπνίσει με τη στάση και τη συμπεριφορά του. Γι’ αυτό το συστατικό η μόνη υπεύθυνη είσαι εσύ και κανείς άνδρας δεν είναι στην ουσία ένοχος για τις δικές σου μεταπτώσεις. Αν εσύ είσαι πριγκήπισσα από μόνη σου και δεν περιμένεις από κανένα να σου φορέσει την τιάρα, αν ξέρεις τι θέλεις, τότε η αλήθεια που αντιμετωπίσεις θα είναι και η απάντηση στην απορία σου για το αν βρίσκεσαι στη σωστή κατεύθυνση. Και πάλι εσύ θα αποφασίσεις.»

«Καλά όλα αυτά αλλά πολύ τους δικαιολογείς και με εκνευρίζεις. Γιατί άμα ούτε αυτοί ξέρουν τι θέλουν, κάτσε να βγάλεις άκρη απ’ τη συμπεριφορά τους την ώρα που σε κυνηγούν και σε φλερτάρουν.. και δεν μου λες, τι είναι αυτό που σκέφτονται μετά το σεξ και δεν μπορούν να το σκεφτούν πριν?» «Όπως σίγουρα γνωρίζεις, οι σκέψεις έχουν την ιδιότητα να είναι και θετικές και αρνητικές. Και οι προηγούμενες εμπειρίες ζωής ανοίγουν εύκολα παραθυράκια σ’ όλους μας για λίγη άρνηση. Δεν συμφωνείς? Οι άντρες λοιπόν μετά το σεξ αρχίζουν και σκέφτονται κανονικά… αφού ο στόχος επιτεύχθη ο εγκέφαλος αρχίζει την κανονική του λειτουργία! Αυτοί που αλλάζουν πολύ τη στάση τους μετά το σεξ προφανώς σκέφτονται ή και νοιώθουν αυτά που τους ξυπνάνε τις φοβίες τους και ξεσηκώνει το αμυντικό τους σύστημα. Κάποιοι πιο συνειδητοποιημένοι φοβούνται για λίγο και ανασυγκροτούνται εύκολα, κάποιοι φοβούνται πιο πολύ και κρύβονται (γιατί ο φόβος πάντα τρέχει να βρει κρυψώνα) και μετά ξεθαρρεύουν, νοιώθουν ότι ξαναβρίσκουν την ισορροπία τους και είναι και πάλι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τον κόσμο και τον «εχθρό». Κάποιοι πανικοβάλλονται εντελώς και κυριολεκτικά το βάζουν στα πόδια. Αλλά και αυτοί ακόμη που δεν κουβαλάνε τέτοιου είδους φοβίες και είναι «ανοικτοί» στην αγάπη και τη ψυχική ένωση, ακόμη και αυτοί λειτουργούν λιγάκι σαν ελατήρια. Άμα τεντωθεί πολύ το ελατήριο, απόλυτα φυσιολογικά και κάπως απότομα θα μαζευτεί στη θέση του, αφού πάρει το αρχικό του σχήμα και πάλι και αυτό σταθεροποιηθεί, σιγά-σιγά κάποια στιγμή θα είναι έτοιμο για να ξανατεντωθεί. Λυπάμαι που θα στο πω αυτό αλλά ούτε γι’ αυτό το ψυχικό τους φαινόμενο φέρουν ευθύνη. ‘Ετσι γεννήθηκαν και έτσι λειτουργούν. Όταν αφεθούν ή όταν νοιώσουν πως πάνε να αφεθούν, σε κάποια στιγμή κτυπάει ένα καμπανάκι μέσα τους. Αυτόματα ξαναμαζεύονται στον εαυτό τους, ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους και πολύ σύντομα ή … κάποτε τέλος πάντων, επιστρέφουν να σε ξαναπάρουν αγκαλιά.»

«Καλά, και άμα έχουν μεγαλώσει, άμα έχουν ωριμάσει, αυτοί που είναι καλλιεργημένοι και φιλοσοφημένοι, δεν τα ξεπερνούν όλα αυτά?» Ρωτά με πρόδηλη την επιθυμία για ελπίδα η Μαριλένα. «Αυτά καμία σχέση δεν έχουν με τη συμβατική ηλικία. Και όσον αφορά τους καλλιεργημένους και τους πανέξυπνους άνδρες, τα πολύ δυνατά μυαλά, σου δηλώνω με σιγουριά πως αυτοί είναι οι πιο «δύσκολοι» απ’ όλους. Κτίζουν την ισχύ τους μέσα απ’ την ανάπτυξη της πνευματικότητας τους και αυτοί ακριβώς είναι που διαθέτουν ένα πολύ ανεπτυγμένο εγώ. ‘Οσο πιο χαρισματικοί και ιδιοφυείς, τόσο πιο δύσκολοι.» «Α.. μακριά απ’αυτούς δηλαδή ε?» είπε χαριτωμένα η Μαριλένα. «’Αμα είσαι απ’ τις «τυχερές» που δεν τις ελκύει η εξυπνάδα και η εξαιρετική διανόηση, και αν σου αρκεί και σε εξιτάρει ένας άνδρας «εύκολος» ή καλύτερα τεμπέλης διανοητικά και πνευματικά αυτό να επιλέγεις τότε. Αν όμως δεν σου αρκεί, και ελκύεις το «δύσκολο» φρόντισε τότε να είσαι πολύ μα πολύ δυνατή, γιατί μόνο μια πολύ ισχυρή γυναίκα μπορεί να αντεπεξέλθει με ένα πολύ ισχυρό άνδρα.» «Λίγο ανταγωνιστικά μου κάνουν όλα αυτά.» «Για τον άνδρα ίσως να ξυπνά και αυτό κάπου κάπου. Μην ξεχνάμε το εγώ του. Για τη συνειδητοποιημένη δυνατή γυναίκα που έχει γεννηθεί φέροντας το ισχυρό φίλτρο της μητρικής αγάπης, η ανταγωνιστικότητα δεν χωράει πουθενά. Γι’ αυτό και η ουσία της γυναίκας είναι ξεχωριστή. Διάβασα σ’ ένα εξαιρετικό βιβλίο κάποτε, κάτι που μου έκανε εντύπωση αλλά και νόημα σχετικό με την ουσία της γυναίκας.» «Τι?» «Πως οι ψυχές γεννιούνται πρώτα ως άνδρες και μόνο όταν αναπτυχθούν σε βαθμό που να μπορέσουν να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν την ουσία της Γυναικείας υπόστασης διεκδικούν το δικαίωμα να γεννηθούν σ’ ένα γυναικείο σώμα στην επόμενη τους ζωή! Τι λες γι’ αυτό?» «Μόλις έχω λατρέψει τη φύση μου.» «Και πολύ καλά κάνεις. Και να θυμάσαι πως όλες οι τρυφερές σου ιδιότητες που ερμηνεύονται κάποτε ως αδυναμία από τους άλλους, στην ουσία είναι η δύναμη σου, η σοφία σου, η ουσία σου!»

«Θέλω όμως ακόμη να σε ρωτήσω. Τι φοβούνται οι άνδρες δηλαδή? Εμένα?» επιμένοντας η Μαριλένα να μετατρέπει το θέμα της συζήτησης σε προσωπικό της πάθημα. «Δεν νομίζω πως φοβάται ποτέ κανείς τον άλλον. Τον εαυτό μας φοβόμαστε όλοι άμα μας κυριεύσει ο τρόμος. Το καλό που σου θέλω, μάθε να μην παίρνεις τίποτα και ποτέ προσωπικά. Ούτε και τον ίδιο σου τον εαυτό. Ο φόβος του αλλουνού είναι φόβος του αλλουνού. Τα βιώματα του, βιώματα του, τα σκουπίδια του, σκουπίδια του. Κοίτα εσύ να μάθεις να κουμαντάρεις τα δικά σου σκουπιδάκια, και αυτά των άλλων άσε να τα κουμαντάρουν οι ίδιοι. Ο θεός μας δίνει ακριβώς ότι είναι το καλύτερο για μας ανα πάσα στιγμή παρόλο που δεν είμαστε πάντα σε θέση να το αναγνωρίσουμε. Ότι συμβαίνει στη ζωή μας, συμβαίνει με απόλυτη αρμονική σειρά. Ολες οι ψυχές με τις οποίες εμπλεκόμαστε μας μεγαλώνουν με ακρίβεια και με τον τρόπο που χρειαζόμαστε και θέλουμε να μεγαλώσουμε. Σταμάτα να νοιώθεις ενοχές, μάθε να είσαι τρυφερή με τον εαυτό σου και να μην τον κρίνεις. Ο εαυτός σου θα σου ανήκει ολοκληρωτικά όταν δεν θα χρειάζεσαι καμία άλλη έγκριση έξω απ’ αυτόν, παρά μόνο τη δική σου. Το μεγαλύτερο ίσως λάθος που κάνουν οι άνθρωποι στις σχέσεις τους είναι να σκέφτονται και να προβληματίζονται για το τι θέλουν οι άλλοι, τι κάνουν, τι έχουν. Να σε ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός σου. Τι θέλεις εσύ, τι χρειάζεσαι και τι επιλέγεις εσύ. Η μεγαλύτερη επιλογή του εαυτού γίνεται η μεγαλύτερη επιλογή του άλλου, όταν ο εαυτός συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχει κανείς άλλος! ‘Αρα το λάθος δεν βρίσκεται στο να επιλέγεις τι είναι το καλύτερο για σένα αλλά στο να μη γνωρίζεις τι είναι το καλύτερο για σένα. Η δύναμη βρίσκεται στο να ξέρεις ποια είσαι πάρα στο ποια θέλεις να γίνεις. Και άμα το πετύχεις αυτό, τότε δεν θα έχεις εσωτερικές μάχες όταν ο άλλος είναι αυτό που είναι, γιατί καθόλου δεν θα σε απασχολεί να είναι αυτό που θέλεις εσύ να είναι. Απλά θα αντιληφθείς αν ταυτίζεται με το δικό σου θέλω. Κανείς δεν φταίει ποτέ. Τα πράγματα είναι όπως είναι. Στη ζωή εξάλλου η δουλειά μας δεν είναι να «κάνουμε» κάτι. Το θέμα είναι να είμαστε ευθύς εξαρχής αυτό το κάτι. ΄Ετσι ξεκινά η ουσιαστική δημιουργία μας. Να θυμάσαι πως το σύμπαν είναι σαν μια μεγάλη φωτοτυπική μηχανή που βγάζει αντίγραφα των σκέψεών μας σε φυσική μορφή. Αυτά που θα ζήσουμε δηλαδή. Αν συνεχίζεις να λειτουργείς βάση του «δεν έχω» αυτά τα παράγωγα θα σου δίνει άσχετα με το ότι και αν κάνεις. Αν θέλεις λίγη παραπάνω αγάπη στη ζωή σου λοιπόν, άρχισε να νοιώθεις πως αυτή την αγάπη την έχεις ήδη.» «Και άμα δεν μπορώ να το νοιώσω αυτό? Τι θα κάνω? Να προσποιηθώ ότι την έχω? Αυτό δεν θα είναι ψεύτικο?» «Κάνε κάτι άλλο. Αυτό που θέλεις εσύ για σένα, δώσε το σε κάποιον άλλον που το χρειάζεται. Δώσε αγάπη σε κάποιον που την αναζητά!» «Και εμένα πως θα με βοηθήσει αυτό δηλαδή? Πως θα αποκτήσω αγάπη μ’ αυτό τον τρόπο?» «Μα για να δώσεις αγάπη σε κάποιον, προυποθέτει να την έχεις ήδη την αγάπη, άρα ήδη το έχεις πετύχει. Και το σύμπαν, ότι έχεις, ότι νοιώσεις, ότι δώσεις αυθεντικά το αναπαράγει και στο επιστρέφει πίσω απλόχερα!»
«Τι λες να είναι τελικά το μαγικό συστατικό της αγάπης? Πως έχουν γίνει όλα τόσο πολύπλοκα στις σχέσεις μας?» Σκέφτηκα για λίγο γιατί δεν ήθελα να ρισκάρω με ημιτελή ή ατελή απάντηση, ιδιαίτερα τώρα που η Μαριλένα είχε αλλάξει διάθεση και τελικά της είπα, «Όταν θέλω για σένα, αυτό που θέλεις εσύ για σένα, τότε με αγαπώ πραγματικά μέσω σου. Γιατί η αγάπη επιλέγει όχι για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει να κάνει πραγματικές τις επιλογές του αγαπημένου.»
«Αυτό το θέλω τυπωμένο σε χαρτί μην το ξεχάσω!» είπε γελώντας και συμπλήρωσε «Ξεφύγαμε απ’ το θέμα μας, ή μου φαίνεται?» «Καθόλου δεν ξεφύγαμε, μάλλον πετύχαμε κέντρο την ουσία του» της απαντώ. «Να σου πω εσένα, εσύ δεν φοβάσαι?» με αιφνιδιάζει ρωτώντας. «Πολύ!» της απαντώ. «Τι?» φάνηκε πιο πολύ να τρόμαξε με την καταφατική μου απάντηση παρά να εκπλάγηκε. «Παλιά δεν φοβόμουνα μόνο πάρα πολύ, αλλά ο φόβος μου είχε και μία ατέρμονη διάρκεια. Βούταγα όμως, τίποτα δεν με σταματούσε ευτυχώς, γιατί θα είχα πολλά «εάν» να σκέφτομαι σήμερα και να μετανιώνω. Τώρα.. πάλι φοβάμαι πολύ, τόσο που μπορεί να το διακρίνει ο άλλος εύκολα, αλλά η διάρκεια του τρόμου μου περιορίζεται σε μικρούλες στιγμές. Λες και έχω μια κρίση πανικού που την ακολουθεί μια βαθιά αναπνοή και μετά ακολουθεί η βουτιά…» «Και πως πέτυχες αυτή την αλλαγή? Χρησιμοποιώντας τις φιλοσοφίες που μου αραδιάζεις όλο το πρωινό?» ρωτάει και μου κλείνει πονηρά το μάτι με εμφανή τα σημάδια της ευδιαθεσίας της. «Όχι γλυκιά μου αγάπη. Οι πιο πάνω φιλοσοφίες «χρησιμοποίησαν» εμένα για να διασκεδάσουν όταν δεν είχα ούτε τα μάτια να δω ούτε τα αυτιά για να ακούσω. Με παρακολουθούσαν κάθε φορά που έπαιρνα τη στροφή προς την κατηφόρα και την επόμενη στροφή για την ανηφόρα τρέφοντας την ψευδαίσθηση της ελπίδας να βρω έστω και ένα επίπεδο χωματόδρομο να περπατήσω παίρνοντας μια ανάσα σαν άνθρωπος. Και ξέρεις τι? Η επιγραφή στην άκρη του δρόμου πάντα έδειχνε με τόξο και με τεράστια κεφαλαία γράμματα: ΠΡΟΣ ΗΡΕΜΟ ΛΙΒΑΔΙ» Κοιτάξαμε η μια την άλλη συνωμοτικά και μου λέει: “Θες ακόμη ένα καφέ τώρα?» «Ναι θέλω. Και καφέ θέλω και τσιγάρο θέλω!» «Να μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει!» μου «πετάει» στα μούτρα με χαιδευτική κοροιδία.