Haris Kakarouha's Square Icons

Haris Kakarouhas

Haris Kakarouha's Official Website: http://www.hariskakarouhas.com

Καθώς εισερχόμαστε στον 21 αιώνα γινόμαστε μάρτυρες της απόλυτης κατάρρευσης της εικόνας. Ζώντας και δουλεύοντας σε μια εποχή κατακλυσμού από καλλιτεχνικά παράγωγα που παράγονται και καταναλώνονται μαζικά, ψάχνουμε αυτό το έργο το οποίο θα μπορέσει να δραπετεύσει από τους αντικατοπτρισμούς των εικόνων που μας περιβάλουν και να σταθεί ως αυτόνομη οντότητα απέναντι στον θεατή. Προφανές είναι ακόμη το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε μια εικόνα σιωπηλός. Ο αριθμός των ανθρώπων που συνδέονται με την εικόνα μέσω του αισθήματος τείνει να εκλείψει, η πλειοψηφία την προσεγγίζει μέσα από την λογική. Προσπαθεί να την εξηγήσει, να βρει κάποιο νόημα η την κυρίαρχη ιδέα, η ένα σχόλιο της πραγματικότητας στην οποία ζει. Ακόμη κάποιοι προσπαθούν να την κατατάξουν ανάλογα με την φόρμα της. Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν κοιτάζει την εικόνα, όλοι χρησιμοποιούν το βλέμμα τους για να δώσουν τροφή στο ανήσυχο μυαλό τους.

Έτσι λοιπόν σήμερα οι λεγόμενες καλλιτεχνικές εικόνες στην μεγάλη τους πλειοψηφία δεν υπάρχουν αυτές καθαυτές. Υπάρχουν εικόνες που έχουν να κάνουν με έννοιες, με πολιτική η την αισθητική, σε μια συνεχή αγωνία για πρωτοτυπία. Η καλλιτεχνική κοινότητα στη συντριπτική της πλειοψηφία δείχνει να δικαιώνει τον Jean Baudrillard όταν μιλά για την πραγματικότητα της προσομοίωσης στην εποχή μας. Η αρχή της αναπαράστασης, -αναπαράσταση εννοιών αφού ‘αντικείμενα δεν υπάρχουν πια’– σαν μια μακρινή ηχώ της Ιταλικής Αναγέννησης, διαποτίζει ξανά την τέχνη του 21 αιώνα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι συνήθως τα μοντέλα της προσομοίωσης δεν είναι παρά δημιουργίες του μυαλού –της λογικής της αιτίας και του αποτελέσματος– και συνεπώς απέχουν μακράν της πραγματικότητας. Καθώς επίσης στο γεγονός ότι τα παράγωγα τέτοιων μοντέλων απλά προορίζονται για αυτοεξυπηρέτηση του ίδιου του μοντέλου. Και κάπως έτσι δείχνουν τα προϊόντα της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής.

Ενάντια σ’αυτή την κατάσταση, ο ρόλος μου σαν καλλιτέχνη προσανατολίζεται στον επαναπροσδιορισμό της εικόνας σαν ακέραιας παρουσίας, σαν αυτόνομης οντότητας, και φυσικά να βρω τον χώρο και τον τρόπο για να δημιουργήσω μια τέτοια εικόνα. Η εργασία μου βασίζεται σε μια περισσότερο πνευματική αντίληψη της ανθρωπότητας από ότι η σύγχρονη. Καθώς και σε ένα αίσθημα ‘υποχρέωσης’ να εκφράσω αυτή την διαφορετική αντίληψη.