Η Ευκαιρία

Η σύλληψη του Μιχάλη Χριστοφοράκου στη Γερμανία δίνει μια καλή ευκαιρία στο πολιτικό σύστημα να εξιλεωθεί-και να πληρώσει- για κάποιες από τις-πολλές- αμαρτίες του.

Image: Fernando Botero

Τη στιγμή -πριν από μερικά χρόνια- που οι αστυνομικές δυνάμεις της Γερμανίας με τη συνοδεία εισαγγελέων, εισέβαλαν στα γραφεία της Ζήμενς για να ξεσκεπάσουν ένα από τα μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα της εποχής μας, αυτό που εκτός των άλλων έκαναν ήταν να τοποθετήσουν μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Τα σκάνδαλα του ελληνικού πολιτικού συστήματος ήταν γνωστά στο ευρύ κοινό, αλλά τις περισσότερες φορές σαν φήμη και όχι σαν μια πραγματικότητα που μπορεί να αποδειχτεί. Ειδικότερα στην περίπτωση της Ζήμενς, όπου οι χρηματοδοτούντες και οι χρηματοδοτούμενοι με μαύρο χρήμα, ανέρχονταν σε δεκάδες ή πιθανόν και σε εκατοντάδες, πράγμα που επέτρεπε σε πολλούς συμπολίτες μας να διάγουν μια χλιδάτη ζωή, πολύ πέρα από τις φαινομενικές οικονομικές δυνατότητές τους, οι ψίθυροι για κάποιο σχετικό σκάνδαλο κυκλοφορούσαν από χρόνια. Αλλά δεν είναι βέβαια οι μόνοι. Όπου γενικά κάνει δουλειές το Δημόσιο οι υποψίες για σκάνδαλα έρχονται σχεδόν αυτόματα, μια και πάρα πολλοί πλουτίζουν χωρίς φανερό λόγο. Επίσης και πάρα πολλοί γνωρίζουν. Και πολλοί από αυτούς ανήκουν στο πολιτικό προσωπικό, οι δε χρηματισθέντες με σοβαρά ποσά έχουν υπάρξει και Υπουργοί Κυβερνήσεων. Αν όμως δεν υπάρχουν αποδείξεις, είναι δύσκολο έστω και να μιλήσεις για κάτι. Η μεθοδολογία που έχει ακολουθήσει το πολιτικό σύστημα είναι κι αυτή γνωστή. Όσα σκάνδαλα καταγγέλλονταν πήγαιναν στον εισαγγελέα, που συνήθως τα έβαζε σε κάποιο συρτάρι για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση και μετά από κάποιο χρόνια να βγει κάποιο απαλλακτικό βοιύλευμα, όταν κανείς πια δεν θυμόταν τα σχετικά με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Για να έχει δε ήσυχο και το πολιτικό σύστημα, στην περίπτωση που κάποιοι εκπρόσωποι ή του πολιτικού συτήματος ή της δικαιοσύνης ήθελαν να κάνουν καλά τη δουλειά τους, έβγαλαν και εκέινο το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, που στην ουσία κάνει αδύνατη τη δίωξη πολιτικών προσώπων. Όλα αυτά όμως έχουν γίνει πια γνωστά στο ευρύ κοινό, που σε μαγάλο του μέρος αυτό που αισθάνεται απέναντι στα πολιτικά κόμματα και στους πολιτικούς, είναι θυμός που για την ώρα εκφράζεται μόνο με την αποχή από την εκλογική διαδικασία.

Αν το σκάνδαλο της Ζήμενς βρισκόταν μόνο στα χέρια της ελληνικής πολιτικής και της ελληνικής δικαιοσύνης, είναι σίγουρο πως κι αυτό θα χανόταν σε κάποιους διαδρόμους. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά μια και η υπόθεση είχε γίνει διεθνής. Όποιες προσπάθειες κι αν έγιναν είτε για να ξεχαστεί είτε για να καλυφθεί η υπόθεση έπεσαν στο κενό, μια και η βασική διερεύνηση γινόταν από Γερμανούς δικαστές και από τις αμερικάνικες εταιρίες ελέγχου παρομοίων υποθέσεων που ανακατεύτηκαν στην υπόθεση. Το σκάνδαλο έφτασε για το ελληνικό σύστημα σε απίστευτα επίπεδα εξευτελισμού, όταν οι βασικοί ύποπτοι για την υπόθεση, αντί να προφυλακιστούν από την πρώτη στιγμή, βρήκαν αρκετό χρόνο για να κουκουλώσουν ότι μπορούσαν, να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους και τελικά να διαφύγουν στο εξωτερικό. Όπως είπαμε όμως η υπόθεση έχει ξεφύγει από τους αμιγώς ελληνικούς χειρισμούς. Η σύλληψη του Μιχάλη Χριστοφοράκου στη Γερμανία ανοίγει μια καινούργια σελίδα σ’ αυτήν την πολύ ζουμερή υπόθεση. Και το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει μια καλή ευκαιρία για νε εξιλεωθεί και για να πληρώσει γα κάποιες από τις πολλές αμαρτίες του. Ο δικηγόρος του Χριστοφοράκου ήδη λίγο μετά τη σύλληψή του έκανε σε δηλώσεις του λόγο για 7 Υπουργούς του Πασόκ και 5 της Νέας Δημοκρατίας που χρηματίστηκαν από τον πελάτη του. Βρισκόμαστε βέβαια μπροστά στο γνωστό παράδοξο χάρη στην πρόνοια του πολιτικού κατεστημένου. Οι μεσάζοντες στον χρηματισμό να κινδυνεύουν με βαριές φυλακίσεις, ενώ οι βασικά χρηματισθέντες να μην υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν, έστω κι αν ο χρηματισμός αποδειχτεί χωρίς καμιά αμφιβολία. Έστω κι έτσι όμως , έστω κι αν οι βασικοί υπεύθυνοι, από τα δυο κόμματα εξουσίας και σίγουρα και από άλλα, δεν υπάρχει περίπτωση να τιμωρηθούν, οι αρχηγοί των κομμάτων, δηλαδή βασικά ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου και οι αρχηγοί όσων άλλων κομμάτων εμπλέκονται, έχουν υποχρέωση να δώσουν στη δημοσιότητα τα ονόματα όσων χρηματίστηκαν. Είναι η τελευταία ευκαιρία για να διασώσουν και τη δική τους υπόληψη και την υπόληψη των κομμάτων τους. Αν δεν το κάνουν που είναι και το πιθανότερο, τότε το πολιτικό σύστημα εξουσίας , έτσι όπως το έχουμε γνωρίσει από την Μεταπολίτευση και μετά, κατά πάσα πιθανότητα, θα πάψει σε λίγο καιρό να υπάρχει. Και αυτό θα είναι και το δίκαιο.

Το σκάνδαλο της Ζήμενς, είναι ένα μεγάλο σκάνδαλο, αλλά δεν είναι το μόνο. Στον περίγυρο του ΟΤΕ έχουν κινηθεί κι άλλες εταιρίες με σκανδαλώδη τρόπο και γι αυτά δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ τίποτα, παρά μόνο αν τύχει και από σπόντα, αμ δηλαδή εμπλακεί κανένα ξένο κράτος. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν σκάνδαλα, αλλά κάποτε, όταν αποκαλύπτονται, οι ένοχοι τιμωρούνται κι έτσι το σύστημα ξαναβρίσκει την ισορροπία του. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Είναι καιρός επί τέλους, κάπου, κάπως, κάποιες ιστορίες να έρουν στο φως. Αν όχι, αργά ή γρήγορα, το Σύστημα που λειτουργεί από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα θα πέσει. Και αυτό γιατί σε μια από τις παραμέτρους αυτού του συστήματος, στην παράμετρο της πληροφόρησης, υπάρχουν ρωγμές, που όσο πάει και βαθαίνουν. Μέχρι να γίνουν ρήγματα.