Η δημιουργία προϋποθέτει φυγή αλλά και αμνησία

Κάθε φυγή προϋποθέτει χώρο για συναπαντήματα και συνομιλίες. Κάθε συναπάντημα έχει χώρο για μια ανακάλυψη. Κάθε ανακάλυψη φέρει το βάρος μιας γνώσης. Κάθε γνώση γίνεται δημιουργία. Κάθε δημιουργία γεννά έναν εαυτό. Κάθε εαυτός ξεχνά. Και πάλι απ’ την αρχή

Image: Tamara de Lempicka "Adam and Eve

Λατρεύω την αίσθηση της φυγής. Από παιδί πάντα έφευγα... Ενώ ήμουν παρούσα στην ουσία σπάνια ήμουν εκεί. Τώρα, που όλοι και όλα μου λένε πως μεγάλωσα, εγώ και πάλι συνεχίζω τα ταξίδια μου. Κάποτε χωρίς μεταφορικό μέσο, άλλες φορές πάλι με εισιτήριο στο χέρι. Το ταξίδι με το αεροπλάνο έχει μια άμεση και δυναμική αποκόλληση από τον ομφάλιο λώρο που με συνδέει με τη γενέτειρα μου και η βίαιη αποκοπή ανεβάζει την αδρεναλίνη μου στα ύψη απότομα γεμίζοντας με, με μια δόση ενέργειας που καθιστά την καθήλωση του σώματος μου για τις επόμενες ώρες σε μια καρέκλα μία δύσκολη αποστολή. Η εμφάνιση του λευκού τοπίου των σύννεφων, είναι το μοναδικό στοιχείο που λειτουργεί ως αντίδοτο και με επαναφέρει στη ρομαντική πτυχή της πτήσης. Έτσι, παρέα με τα σύννεφα και τον υποσχόμενο παραδεισένιο κόσμο τους αφήνομαι στο σύμπαν και αγκαλιάζω τη φυγή μου σιγά-σιγά με μια πιο απαλή προσέγγιση. Τα φευγάτα μου ταξίδια με τα καράβια πάλι έχουν μια τρυφερή επαφή με τη διαδρομή. Η αργή εξέλιξη του ταξιδιού στο νερό το καθιστά άκρως συναισθηματικό και ρομαντικό. Ο χώρος που δημιουργείται μέχρι τον προορισμό εξελίσσεται σε ένα ανάλαφρο πεδίο όπου όλα όσα έρχονται φέρουν το νόημα της απόλυτης αίσθησης. Και όταν ο προορισμός είναι γνώριμος, όταν αποτελεί μια επιστροφή σε μια σημαντική καθοριστική γλυκιά στιγμή, τότε ο ρομαντισμός αυτός μεταμορφώνεται στην απόλυτη μαγεία.

Να’ μαι λοιπόν άλλη μια φορά και φέτος καθισμένη στο καράβι που θα με ταξιδέψει στο γνώριμο νησί. Οι συνεπιβάτες μου αγωνιούν να φτάσουν στον προορισμό και κοιτάνε βαριεστημένοι τα ρολόγια τους ενώ η στάση του σώματός τους προδίδει την πλήξη τους. «Κρίμα» σκέφτομαι. «Κρίμα που σπάνιες στιγμές πληρότητας και σιωπής περνάνε απαρατήρητες». Βάζω τα ακουστικά μου και πατάω play. Ενώ η Meredith Brooks με το «Bitch» μου υπενθυμίζει τις γνώριμες γυναικείες μου πτυχές, παίρνω μια βαθιά ανάσα και υποδέχομαι το ταξίδι μου κοιτώντας τη θάλασσα. Τότε έρχεται κι’ αυτός. Κάθε χρόνο και ένα ραντεβού. Πάντα στην ώρα του έτοιμος για τις ιδιαίτερες μας στιγμές. Κάθεται στα πόδια μου χαρωπά σαν παιδί και με γαργαλά στο μάγουλο. Του χαμογελώ και του λέω να σταματήσει πριν καταφέρει να με εκνευρίσει. «Πολύ σοβαρή σε βρίσκω φέτος» μου λέει. «Αφού δεν μ’ αρέσει το γαργαλητό και το ξέρεις πολύ καλά» του απαντώ και κοιταζόμαστε με χαρά, διάρκεια και νόημα. «΄Ήρθες πάλι» ψιθυρίζω. «΄Όποτε με καλείς θα έρχομαι» απαντά. «Μα δεν είχες να πας πουθενά αλλού φέτος?» απορώ. «Μα είμαι πάντα παντού. Να σου πω, τώρα που το σκέφτομαι,» συμπληρώνει αλλάζοντας τόνο ενώ πετιέται σε αργή κίνηση από τα πόδια μου για να προσγειωθεί στη διπλανή θέση και κάθεται πάνω στα βιβλία που έχω αραδιασμένα εκεί, «την πρώτη χρονιά που ήρθες για διακοπές στο νησί, πριν 5 ή 6 χρόνια, και ξάπλωσες δίπλα μου, μετά που με είχες φορτώσει με τα αντηλιακά και τα βιβλία σου, σε κάποια στιγμή, πρόσεξες πως υπάρχω, με χάιδεψες και μου ανακοίνωσες με έκπληξη πως έχω γαλάζια μάτια! Το θυμάσαι έτσι?» «Τα είδα» του απάντησα «και μέσα απ’ αυτά είδα και το πνεύμα σου. Και έγινες πια το πνεύμα του γαλανομάτη βράχου μου. Έτσι γίναμε φίλοι. ΄Όταν με άφησες να δω το χρώμα των ματιών σου» «Μάλλον γίναμε φίλοι» με αντικρούει, έχοντας απόλυτο δίκαιο «όταν εσύ αποφάσισες να δεις μέσα από το χρώμα των ματιών μου.» Κάνει μια παύση και συνεχίζει «Ώστε είναι γαλανά ε?» Γελάει και συνεχίζει με τσαχπινιά «Να σου πω, γιατί δεν μιλάς λίγο με το διπλανό σου? Βγάλε τα ακουστικά και δώσε λίγη σημασία στον άνθρωπο. ΄Όση ώρα ασχολείσαι με μένα προσπαθεί να κερδίσει λίγο την προσοχή σου και σε πληροφορώ πως δεν είναι και καθόλου άσχημος…» «Φοβάμαι πως θα κουραστώ» του λέω, «έχω ακούσει πολλά αυτή τη χρονιά και ίσως να έχω πει αρκετά. Προτιμώ να είμαι μαζί σου.» «Ακόμη και το πνεύμα του βράχου έχει ανάγκη από λίγο φλερτ» λέει προβάλλοντας ένα χαριτωμένο ανδρικό εγώ, «ωραία λοιπόν, φέτος θα είμαι ο αποκλειστικός καλοκαιρινός σου σύντροφος. Θα περάσουμε όμορφα όπως πάντα εξάλλου. Για πες τώρα? Θα κουβαλήσουμε όλα αυτά τα βιβλία στις παραλίες πάλι?» και ανασηκώνεται για να μου θυμίσει πως η μικρή καλοκαιρινή μου βιβλιοθήκη έχει καταλάβει τη θέση του δίπλα μου. « Εννοείται» του λέω και γέρνω στον ώμο του. Γυρνάω το χέρι μου και κοιτάζω εξεταστικά την παλάμη μου προσπαθώντας να εντοπίσω τη γραμμούλα που έχει χαραχθεί γι’ αυτό το συγκεκριμένο ταξιδάκι με τον συνοδοιπόρο μου. Δεν τη βρήκα ποτέ. Κάπου εκεί ήταν όμως ανάμεσα στις τόσες άλλες, αυτό σίγουρα το γνώριζα και μου το επιβεβαίωναν και οι Pink Floyd με το «The show must go on»

Οι συνομιλίες μου με το πνεύμα του βράχου δεν είχαν ποτέ φραγμούς. Όσο πιο άτακτος και αυθόρμητος ήταν ο συνειρμός μας, τόσο μεγαλύτερο το νόημα του. Έτσι ακριβώς ξεκινήσαμε από την πρώτη φορά που τον συνάντησα. Θέλοντας εκείνη τη χρονιά να είμαι αόρατη στην παραλία βρέθηκα δίπλα του. Κατέφυγα στην αριστερή άκρη της ακρογιαλιάς αφήνοντας τους λουόμενους να απολαμβάνουν τη δεξιά μεριά. Ξαπλωμένη απορροφούσα τον ήλιο, ακούγοντας το κύμα και σε μια στιγμή που τον ένοιωσα να κινείται δίπλα μου γύρισα να τον κοιτάξω. Τότε πρόσεξα τα γαλανά του μάτια αλλά οι εναλλαγές των χρωμάτων του, το σχήμα του, οι λεπτομέρειες του ήταν που με ώθησαν να ανακαθίσω και να τον εξετάζω μέχρι που η κίνηση μέσα του μπήκε στο πετσί μου. Φανταζόμουν όλα τα δισεκατομμύρια μόρια, άτομα στα σπλάχνα του να τρέχουν από’ κει και από’ δω διατηρώντας το φυσικό του όγκο, χρώμα και σχήμα και η επιθυμία μου να δω αυτό το θέαμα μεγάλωνε εξαιρετικά όπως μεγάλωνε και γινόταν όλο και πιο επίμονη η προσπάθεια μου να το κατορθώσω. Τότε μου μίλησε για πρώτη φορά και αυτή ήταν και η ουσιαστική αφετηρία της μεγάλης μας φιλίας. «Δεν θα μπορέσεις να δεις την κίνηση στα σπλάχνα μου. Άδικος κόπος, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να πονέσεις τα μάτια σου» μου είπε «πρέπει να κάνεις υπομονή. Ακόμη δεν ήρθε η ώρα. Όσο η ψυχή σου βρίσκεται στο σώμα σου, δεν μπορείς να δεις. Αυτό το θέαμα θα το απολαύσεις όταν αποχωριστείς το φυσικό σου σώμα. Όταν η ζωή σου θα συνεχιστεί στην άλλη διάσταση, τότε θα τα βλέπεις όλα. Στην αρχή θα σου είναι υπερβολικό ίσως, η αλήθεια που θα αντικρίσεις θα σε ξαφνιάσει, μετά θα σε συνεπάρει…» «Και γιατί θα μπορώ να δω τότε?» ψέλλισα. «Γιατί έτσι επιλέγεις εσύ να είναι η πορεία της ψυχής σου» μου είπε. Αυτό ήταν το πρώτο μου μάθημα. Έτσι έμαθα πως όλες μας τις ζωές εμείς τις καθορίζουμε και εμείς τις επιλέγουμε. Όχι μόνο σ’ αυτήν αλλά ακόμη και στην άλλη διάσταση. Από τότε, κάθε χρόνο, κάθε καλοκαίρι όλο και μάθαινα κάτι παραπάνω. Φέτος, χωρίς να επιδιώκω ιδιαίτερα να έχω απορίες έμαθα και πάλι πολλά…

Καθισμένη δίπλα του στην παραλία την επομένη, εκεί στο ίδιο σημείο, με μια παγωμένη μπύρα στο χέρι, είχα κάτι σκέψεις για το δράμα στον κόσμο μας, που όχι μόνο δεν λιγοστεύει αλλά και αυξάνεται συνεχώς. Αυτή η εξακρίβωση έτσι όπως την τοποθέτησα στο μυαλό μου με μελαγχόλησε. «Όλη αυτή η ιστορία του δράματος δημιουργήθηκε για να ανακαλύψετε ποιοι είστε μέσα απ’ την εμπειρία σας. Σχεδιάστηκε ακόμη με τέτοιο τρόπο ώστε να ξεχνάτε ποιοι είστε, ακριβώς για να μπορέσετε να ξαναθυμηθείτε ποιοι είστε και να το δημιουργήσετε» έδωσε απάντηση στη σκέψη μου χωρίς καν να τον ρωτήσω. Αναμάσησα λίγο στο μυαλό μου την απάντησή του και, διευκρίνισα χωρίς να είμαι καθόλου βέβαιη για την ακρίβεια της λογικής μου, «χμ.. δηλαδή αυτό που εννοείς είναι πως αν θυμάμαι ποιός είμαι, θα είμαι αυτό που είμαι και έτσι δεν θα μπορώ να το δημιουργήσω?» «Ακριβώς. Επειδή η μεγαλύτερη επιθυμία της ψυχής είναι η εμπειρία του εαυτού ως δημιουργού, δεν υπήρχε άλλη επιλογή παρά να βρεθεί ένας τρόπος να ξεχαστούν τα πάντα για χάρη της δημιουργίας. Το υψηλότερο σημείο όλης της ευχαρίστησης είναι εκείνη η πτυχή της ικανοποίησης που σου προσφέρει η ανακάλυψη του εαυτού και η δημιουργία ξανά και ξανά αυτού που είσαι. Το χαμηλότερο σημείο της ευχαρίστησης είναι αυτή η ικανοποίηση που σε βοηθά να ξεχνάς ποιος είσαι πραγματικά. Χωρίς το ένα δεν θα είχες την εμπειρία του άλλου. Ακριβώς όπως την ηδονή που αναζητά το σώμα. Ενώ αρχικά βοηθά στο να ξεχνάς ποιός είσαι, μετά γίνεται η οδός ακριβώς για να το θυμηθείς. Αν μιλήσουμε για τη βασική ενέργεια της ζωής που κάποτε εσείς οι άνθρωποι την ονομάζετε σεξουαλική, θα δούμε πως αυτή ανεβαίνει μέσα από την εσωτερική στήλη της ύπαρξης σας μέχρι να φτάσει στο τρίτο μάτι. Όταν ανεβαίνει η ενέργεια δημιουργείται αίσθηση εσωτερικού οργασμού. Αν η ενέργεια δεν κατεβεί όμως και πάλι στα χαμηλότερα επίπεδα πως θα έχει την εμπειρία να ξανανέβει στα ανώτερα? Άρα η χρήση της σωματικής ευχαρίστησης είναι ο δρόμος για να θυμηθείς. Το να αναπτύξεις την πνευματικότητα σου, το να ανεβαίνεις στα ανώτερα επίπεδα είναι προϋπόθεση για την ανακάλυψη του πραγματικού εαυτού, αλλά αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την επαφή με τα κατώτερα στρώματα ενέργειας. Γι’ αυτό μη ξεχνάτε να παίζετε με το σεξ! Έπαιξες αρκετά με το σεξ εσύ φέτος?» με ρωτά δήθεν διακριτικά γελώντας μαζί μου. «Είσαι ένας μεγάλος πονηρούλης τελικά! Από’ κει το πήρες, από’ δω το έφερες, εκεί κατέληξες. Κομμένες οι ανδροπαρέες! Σαν αυτούς άρχισες να ακούγεσαι.» Μου έκλεισε το μάτι θριαμβευτικά. «Και εσένα τι σε ενοχλεί σ’ αυτό δηλαδή? Έχεις κάτι εναντίον των ανδρών?» «Κάτι με απασχολεί γι’ αυτούς, θα στο πω μετά όμως, τώρα είμαι συγκεντρωμένη σ’ αυτό που είπες για την σεξουαλική ενέργεια…

Ξέρεις πόσο απελευθερώνει αυτό που λες, εμάς όλους απ’ τις ενοχές που μας έχουν υποβληθεί?» συνέχισα αγνοώντας το πόσο πολύ του άρεσε το προηγούμενο μου αστείο. «Οι μόνοι εχθροί του ανθρώπου είναι η ενοχή και ο φόβος» μου πέταξε εντελώς σοβαρός τώρα. «Δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί σου σ’ αυτό απλά καμιά φορά η ενοχή δεν είναι σημαντική για να μας υποδεικνύει τα λάθη μας? Αυτό που μας δείχνει ότι ξεφύγαμε απ’ το δρόμο μας?» Εξέφρασα δειλά ενώ αυτός συνέχισε έντονα, σχεδόν δογματικά. «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα ως λάθος! Υπάρχει μόνο αυτό που δεν σου ταιριάζει και που δεν λέει την αλήθεια γι’ αυτό που είσαι. Η ενοχή καταφέρνει να σε καθηλώσει σ’ αυτό που δεν είσαι. Η γνώση είναι αυτό που σου υποδεικνύει ότι ξεφεύγεις απ’ αυτό που είσαι, απ’ το δρόμο σου, όχι η ενοχή. Η ενοχή δεν θα σ’ αφήσει να αναπτυχθείς μόνο να σε συρρικνώσει και να σε σκοτώσει είναι ικανή. Η ενοχή δεν είναι γνώση όπως η αγάπη δεν είναι φόβος. Ο φόβος και η ενοχή είναι οι εχθροί σου λοιπόν, ενώ η αγάπη και η γνώση, η συνειδητοποίηση, είναι οι πραγματικοί σου φίλοι. Μην μπερδεύεσαι και μην τα συγχύσεις ποτέ, γιατί τα δύο πρώτα μπορεί να σε σκοτώσουν ενώ τα άλλα δύο θα σου δώσουν ζωή.» «Τι υπέροχα! Μπορώ επιτέλους να μην ξανανιώσω ενοχή για τίποτα ξανά!» «Ποτέ, μα ποτέ! Γιατί η ενοχή σου επιτρέπει να μην αγαπάς τον εαυτό σου οπόταν σκοτώνει και οποιαδήποτε ελπίδα να αγαπήσεις κάποιον άλλο. Και να μην φοβηθείς ξανά για τίποτα. Άλλο να προσέχεις, άλλο να έχεις τα μάτια ανοικτά και άλλο να φοβάσαι. Ο φόβος σε παραλύει, ενώ η προσοχή σε ενεργοποιεί. Το κατάλαβες?» «Το κατάλαβα. Το κατάλαβα πολύ καλά…» «Τι το σκέφτεσαι τόσο πολύ τότε?» Κατ’ ευθείαν «άρπαξε» τον εσωτερικό μου συνειρμό και τον «έκοψε» απότομα λες και ήθελε να προλάβει να με προστατεύσει. «Μην σκαλίζεις το παρελθόν. Ούτε καν αυτό που αποκαλείτε στον κόσμο σας, το μέλλον, που αυτή τη στιγμή αποτελεί ένα τόσο μεγάλο πειρασμό για σένα. Δεν υπάρχει ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Αυτό το μάθαμε πέρσι, εδώ, σ’ αυτή την παραλία. Δεν φαντάζομαι να το ξέχασες. Το μόνο που υπάρχει είναι το παρόν.» Τον κοίταξα γλυκά. Στην ουσία του ανταπέδιδα αυτό που μου έδινε. Σκέτη αγάπη. «Πάμε να φάμε στο ταβερνάκι?» τον ρωτώ, «πείνασα». Πήγαμε στο ταβερνάκι, φάγαμε, ήπιαμε και δεν ξαναμιλήσαμε εκείνη τη μέρα. Απλά απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα χέρι-χέρι ενώ καθόμασταν στην άμμο και μετά πήραμε το λεωφορείο για την πόλη.

Την επομένη το πρωί του ζήτησα να με συνοδεύσει για ένα καφέ στο λιμάνι και σε μια μεγάλη βόλτα στην πόλη. Είχα πάρει αρκετό χρώμα την προηγούμενη μέρα, είχα κολυμπήσει και τόσο πολύ που ανησύχησα μόλις εντόπισα τα σημάδια απ’ τα πρώτα «λέπια» στο δέρμα μου! Σήμερα είχα ανάγκη τη στεριά!

Αφού περπατήσαμε στην Ερμούπολη απολαμβάνοντας τους περαστικούς, την υπέροχη αρχιτεκτονική της πόλης και τους γραφικούς της πεζόδρομους για σχεδόν τρείς ώρες, μου παραπονέθηκε πως κουράστηκε. Ήθελα να επισκεφθώ ακόμη μια έκθεση ζωγραφικής στην πινακοθήκη στην άκρη του λιμανιού, αλλά δεν τον έβλεπα να αντέχει, οπόταν και καθίσαμε στο λιμάνι ακριβώς δίπλα στο νερό. Πήρα ένα φυσικό χυμό και αυτός ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Την ώρα που ετοιμαζόμουν να βγάλω το βιβλίο μου απ’ τη τσάντα, το θυμήθηκε. «Κάτι σε απασχολούσε χθες σχετικά με τους άνδρες. Θες να το κουβεντιάσουμε τώρα?» «Φτάνει να μη χαλάσει η διάθεσή μου» του απάντησα. «Ακόμη τους αφήνεις να σου χαλάνε τη διάθεση?» Η απορία του μου άνοιξε την όρεξη για τη συζήτηση που θα ακολουθούσε. « Τι έχει χαλάσει τόσο πολύ τη σχέση του άνδρα με την αγάπη?» Τον ρωτώ αποφασιστικά. Χωρίς να πάρει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί μου λέει κατ’ ευθείαν. «Αυτό το δαιμόνιο που δημιούργησε ο άνδρας για να ελέγχει τη γυναίκα και τον εαυτό του μαζί, αυτός έχει χαλάσει τη σχέση σας με το θεό, την αγάπη δηλαδή». «Με μπέρδεψες λίγο εδώ… Μήπως αναφέρεσαι στη μάχη μεταξύ ανδρών και γυναικών για την υπεροχή?» τον ρωτώ. «Στην αρχή της ιστορίας σας, ζούσατε σ΄ αυτό τον πλανήτη σε μια μητριαρχική κοινωνία. Ο καθένας είχε το ρόλο του και η αγάπη την έκφραση της, γιατί οι γυναίκες κυβερνούσαν με βάση το συναίσθημα τους. Ο άνδρας τότε ένοιωσε την ανάγκη να επανατοποθετήσει τη «θέση» του, την ύπαρξη του. Ενώ ήταν ευτυχής που ρόλος του ήταν να γονιμοποιεί, να προστατεύει και να προμηθεύει, εντούτοις αποζητούσε τη δύναμη και την υπεροχή. Σ’ αυτή λοιπόν την περίοδο ο άνδρας εφηύρε το δαίμονα, το σατανά και τον αρσενικό θεό. Έσπειρε το φόβο και κατάφερε να τρομοκρατήσει τις γυναίκες και να επιβληθεί. Τότε εσείς οι άνθρωποι απομακρυνθήκατε από την έκφραση των συναισθημάτων σας. Θεωρήσατε ότι οποιαδήποτε εκδήλωση συναισθήματος ήταν ένδειξη αδυναμίας. Ακόμη και αυτό της αγάπης. Αντί να εκφράζετε τα συναισθήματά σας αρχίσατε να τα πνίγετε. Λυπάστε? Ξεπεράστε το! Θυμώσατε? Πνίξτε το! Επιθυμείτε? Να ντρέπεστε! Νοιώθετε φόβο? Υπερυψωθείτε αυτού! Νοιώθετε αγάπη? Ελέγξτε την. Μειώστε τη. Ξεπεράστε την, άστε την να περιμένει, τρέξτε μακριά απ’ αυτήν και κάντε ότι είναι δυνατόν για να μην την εκφράσετε. Με άλλα λόγια έχετε φυλακίσει τον Ιερό σας εαυτό. Είναι καιρός να τον απελευθερώσετε, δεν νομίζεις? Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες είναι καταδικασμένοι από τότε να επαναλαμβάνουν τα λάθη τους σ’ ένα κύκλο μιζέριας μέχρι μια απ’ τις δύο μεριές αντιληφθεί ότι η ζωή δεν έχει να κάνει με την εξουσία αλλά με την ουσιαστική δύναμη. Και η δύναμη δεν έχει να κάνει με την απομάκρυνση αλλά με την ένωση. Γιατί στην ένωση βρίσκεται η εσωτερική δύναμη και η απομάκρυνση είναι αυτή που προκαλεί αδυναμία. Η δύναμη λοιπόν προέρχεται από την ένωση και όχι από την απομάκρυνση, όχι από την ωμή εξουσία. Ο κόσμος σας το έχει καταλάβει ανάποδα. Εσύ το κατάλαβες τώρα? Η απομάκρυνση από τη μεταξύ σας αγάπη , από την έκφραση όλων σας των συναισθημάτων, άρα και από το θεό, είναι η αιτία όλων σας των δυσλειτουργιών και δυστυχίας. Η δύναμη χωρίς την ένωση είναι μια ψευδαίσθηση. Ένα ψέμα που δεν σας έχει κάνει καλό. Καιρός να ξαναβρείτε την ελεύθερη αγάπη και την ένωση λοιπόν!»

Το απόγευμα της ίδιας μέρας με άφησε μόνη μου. Το είχα ανάγκη και το σεβάστηκε. Δεν πήγα να τον συναντήσω στην παραλία. Ήξερε πως δεν θα πήγαινα όπως ήξερα πως δεν με περίμενε. Το βράδυ παρατηρούσα τα ζευγάρια που έκαναν βόλτα στο φεγγαρόφωτο. Ένας άνδρας περπατούσε μπροστά και η γυναίκα του περπατούσε πίσω του παρατηρώντας τα παπούτσια της, ένας άλλος περπατούσε δίπλα της αλλά είχε τα χέρια του δεμένα πίσω απ’ την πλάτη και το κεφάλι να κοιτάει ψηλά. Η ελπίδα μου πήρε τα πάνω της όταν είδα από μακριά ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι. Όταν πλησίασα τους άκουσα να διαφωνούν έντονα ρίχνοντας πίκρα και θολώνοντας το φως της αγάπης που μάταια έστελνε το χαριτωμένο νέο φεγγαράκι…

Την επομένη, με το σακίδιο στον ώμο προχωρούσα προς το καράβι. Κοίταξα πίσω μου εντελώς ανήμπορη να συγκρατήσω ένα μικρό γλυκόπικρο δάκρυ. Μια τελευταία ματιά στο πολυαγαπημένο μου νησί. Γύρισα απότομα μπροστά πριν γίνω θέαμα και τον είδα να με περιμένει με το χέρι απλωμένο, έτοιμος να με πάρει αγκαλιά. «Θυμάσαι τι σκεφτόσουν όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και έβλεπες τις τουρίστριες να ταξιδεύουν μόνες?» μου ψιθύρισε. «Ναι, θυμάμαι» του είπα «Θυμάμαι τη λαχτάρα μου να μεγαλώσω και να γίνω σαν και αυτές. Να μην μπορεί να με σταματήσει ποτέ τίποτα και κανείς.» «’Έχεις γίνει σαν κι’ αυτές λοιπόν?» μου έκανε με σοβαρό χαμόγελο και απέραντη αγάπη…