Το Μετέωρο Βήμα του Σωκράτη Κόκκαλη

Από δω και στο εξής το αφεντικό του Ολυμπιακού θα βλέπει τα κέφια του να αλλάζουν, ανάλογα με το αποτέλεσμα του κάθε αγώνα

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός, μία μόλις μέρα μετά την εκτός έδρας νίκη στην Μπρατισλάβα, έλεγε περισσότερα απ’ όσα έγραφε: «Τόσο την ημέρα του αγώνα με τη Σλόβαν, όσο και μια ημέρα μετά τη νίκη της ομάδας μας στην Μπρατισλάβα, οι γνωστοί προβοκάτορες ξαναχτύπησαν, προαναγγέλλοντας δήθεν «μεταγραφικές βόμβες», προκειμένου να προκαλέσουν σύγχυση στον κόσμο της ομάδας μας. Πιθανότατα, όμως, οι «βόμβες» που κατ’ εξακολούθηση προαναγγέλλουν έχουν ήδη σκάσει δίπλα τους, με αποτέλεσμα να μην ξέρουν τι γράφουν και τι λένε». Και μόνο το ύφος της ανακοίνωσης, ιδίως στο σημείο που λέει για τις «βόμβες» που «έχουν ήδη σκάσει δίπλα», λέει πολύ περισσότερα απ’ όσα γράφει. Και από αυτό το ύφος μπορεί να βγάλει κανείς το συμπέρασμα πως ο Σωκράτης Κόκκαλης έχει θυμώσει. Παλιότερα, μέχρι και πριν εφτά χρόνια φερ’ ειπείν, όταν ο Σωκράτης θύμωνε, το καλύτερο ήταν κανείς να κουμπώνεται. Για τώρα είναι δύσκολο να πει κανείς. Θα δείξει εκ του αποτελέσματος. Η αιτία που θύμωσε ο Κόκκαλης ήταν κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, σύμφωνα με τα οποία ο φέρελπις διάδοχος του Κόκκαλη, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ήταν διατεθειμένος να φέρει στον Ολυμπιακό, ακόμη και τον Ρουντ φαν Νίσελρόυ, αν ο Κόκκαλης του έδινε αυτό που ζητούσε από τον Ολυμπιακό. Ο Κόκκαλης, με το μυαλό που έχει, φυσικά θεώρησε, ότι πίσω από τα δημοσιεύματα κρύβεται ο Μαρινάκης. Εξ ού και η θυμωμένη ανακοίνωση, παρ’ όλο που υποτίθεται πως αυτές τις μέρες θα κατέληγε με τον Μαρινάκη, στο αν και με ποιες προϋποθέσεις ο δεύτερος θα έβαζε κάποια κεφάλαια στον Ολυμπιακό. Η ευκαιρία που βρήκε όμως ο Κόκκαλης να εκφράσει τον θυμό που κρύβει αυτό τον καιρό, ήταν η νίκη του Ολυμπιακού μέσα στην Μπρατισλάβα, που κάνει μάλλον σίγουρη την πρόκριση στον επόμενο προκριματικό. Γιατί από αυτήν την εξέλιξη, από την πρόκριση ή όχι στους ομίλους του Τσάμπιονς Ληγκ, θα εξαρτηθεί, σε κάποιο μέτρο και η τύχη του Ολυμπιακού.

Είναι αποδεδειγμένο ότι ο Σωκράτης Κόκκαλης, είναι ο καλύτερος εκτελεστικός μάνατζερ που είχε ποτέ ελληνική ομάδα. Γιατί ο Κόκκαλης δεν είναι απλώς ιδιοκτήτης της ομάδας. Είναι συγχρόνως και μάνατζερ γενικών καθηκόντων και επίσης και προπονητής. Ο Κόκκαλης δεν έχει μόνο αποδείξει ότι ξέρει από ποδόσφαιρο, ότι μπορεί να μυρίζεται τα ταλέντα, αλλά επίσης είχε την ικανότητα να κατανοεί, τους μυστηριώδεις διαδρόμους στους οποίους κινείται το ελληνικό πο0δόσφαιρο, το οποίο δεν παίζεται μόνο εντός, αλλά και εκτός γηπέδων. Αυτή η συνολική ικανότητα τους Κόκκαλη επέτρεψε στον Ολυμπιακό να κατακτήσει τα δώδεκα από τα δεκατρία τελευταία πρωταθλήματα, πράγμα το οποίο έκανε μεγάλο καλό στον Ολυμπιακό και μεγάλο κακό στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι καλό βέβαια να σημειώσει κανείς ότι όλα αυτά τα χρόνια ο Κόκκαλης έπαιζε ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο. Ούτε ο Τζίγκερ ήταν αντίπαλος για τον Κόκκαλη, ούτε πολύ περισσότερο ο Νικόλας Πατέρας, ο τωρινός Πρόεδρος του Παναθηναϊκού, μπορεί να τον απειλήσει. Για τους υπόλοιπους Προέδρους φυσικά δεν τίθεται θέμα. Παρ’ όλα αυτά όμως τα πλεονεκτήματα, το βήμα του Κόκκαλη, αυτόν τον καιρό, όπως λέει και ο τίτλος μας, είναι μετέωρο. Και οι δυο αντίπαλοι του Κόκκαλη, αυτόν τον καιρό, είναι η ηλικία του και η τσέπη του. Η ηλικία του είναι αυτή που με κάποιο τρόπο, έκανε την κρίση του λαθεμένη και τον οδήγησε να βγάλει αυτή την ανακοίνωση για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στην ΠΑΕ, χωρίς πρώτα να έχει κάνει τελείως σίγουρο ότι θα υπήρχαν άνθρωποι με λεφτά, που θα συμμετείχαν σε τέτοια αύξηση. Τέτοιο στρατηγικό λάθος θα το έκανε μόνο κάποιος πολύ νεαρός ή κάποιος πολύ μεγάλος, που έχει αρχίσει να χάνει το αισθητήριό του. Τέτοια ανακοίνωση για αύξηση γίνεται μόνο αν έχεις σιγουρέψει απόλυτα, πως και από ποιους θα καλυφθεί. Αλλιώς πας γυρεύοντας να φας τα μούτρα σου. Και αυτό έχει πάθει και ο Κόκκαλης, δίνοντας σε πολλούς την ευκαιρία να κάνουν παιχνίδι εις βάρος του και πίσω από την πλάτη του. Ο μέχρι προ ολίγων ετών Κόκκαλης δεν θα έκανε τέτοιο λάθος.

Το δεύτερο πρόβλημα του Κόκκαλη αυτή την εποχή είναι η τσέπη του. Έχει από μήνες γίνει πια φανερό, ότι ο Κόκκαλης είτε δεν μπορεί, είτε δεν θέλει, να ξοδέψει τα λεφτά που θα χρειαζόταν φέτος ο Ολυμπιακός. Αν και όπως έδειξε το παιχνίδι στην Μπρατισλάβα, το ρόστερ του Ολυμπιακού παραμένει αξιόλογο, αν ο Κόκκαλης είχε τα λεφτά δεν θα είχε αφήσει να του φύγει ούτε ο Λέτο, ούτε ο Μπελούτσι. Στο δεύτερο ημίχρονο του τραγικού αγώνα του Παναθηναϊκού στην Τσεχία, ο Λέτο έδειξε ότι ακόμη και χωρίς να έχει βρει τελείως τη φόρμα του, είναι ικανός να γυρίσει ένα παιχνίδι. Όσο για την αξία του Μπελούτσι, την γνωρίζει πολύ καλά ο ίδιος ο Κόκκαλης. Σε άλλες εποχές ο Κόκκαλης θα έστηνε την ομάδα με βάση αυτά τα δυο ταλέντα. Έχει βέβαια τον Ντουντού, που είναι καλύτερος και από τους δυο και που το μόνο που περιμένει, είναι μια πρόσκληση στην εθνική Βραζιλίας για να δει την αξία του να απογειώνεται.

Αυτό είναι ένα από τα δυο χαρτιά που έχει αυτή τη στιγμή ο Κόκκαλης στα χέρια του. Το ένα είναι ο Ντουντού και το άλλο είναι η πρόκριση στους ομίλους. Αν τα δυο αυτά του βγούνε, τότε θα κερδίσει μεγάλο περιθώριο χρόνου. Άλλωστε αυτό είναι και το μόνο που ψάχνει πια ο Κόκκαλης. Κάποιο περιθώριο χρόνου και τη δυνατότητα να φύγει ως μάγκας και όχι ως δάγκας. Γιατί από την άλλη μεριά υπάρχουν και οι κίνδυνοι. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, με τον οποίο για χρόνια δεν ήθελε επαφές ο Κόκκαλης , έχει και τη δυνατότητα, αλλά όπως δείχνει και την διάθεση να τον χορέψει στο ταψί. Και μάλλον θα το κάνει. Εξ άλλου ας μην ξεχνάμε, ότι έχει συμμετοχή και στο συγκρότημα του Αλαφούζου, πράγμα που του δίνει μια επί πλέον δυνατότητα χειρισμών καθώς ο Κόκκαλης έχει πουλήσει ακόμη και τον Φλας. Έτσι λοιπόν και κατά πάσα πιθανότητα, οι επόμενοι μήνες στον Ολυμπιακό θα εξελιχθούν σε κάποιον κλεφτοπόλεμο με πολλές φάσεις που θα κρίνονται από τα αποτελέσματα του κάθε αγώνα. Ο Κόκκαλης είναι βέβαια παλιά αλεπού, αλλά επίσης είναι και ένα γέρικο άλογο. Και όλοι ξέρουν τι παθαίνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Αυτή είναι και η μοίρα που θα ήθελε να αποφύγει ο Κόκκαλης. Το αμέσως προσεχές μέλλον θα δείξει με ποιόν είναι αυτή τη φορά ο Νόμος του Μέρφυ. Που ως γνωστόν λέει πως «αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει».