Εκλογές για Λωτοφάγους

Τα πράγματα δεν αλλάζουν όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Τα πράγματα αλλάζουν όταν αλλάζουν οι λαοί.

Image: Rene Magritte – “The Magician”

Το βράδυ εκείνο που ο Καραμανλής επρόκειτο να ανακοινώσει την απόφασή του να προχωρήσει σε εκλογές, η τηλεόραση έδειχνε ένα ματς του τένις από το American Open και κάποιος που είχε μάθει από αλλού τα νέα για την επικείμενη ανακοίνωση του Πρωθυπουργού, έσπευσε να αλλάξει το κανάλι που έπαιζε. Οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους εξακολούθησαν να κάνουν αυτό που έκαναν. Άλλοι τη μεγαλόφωνη συζήτηση που έκαναν από πριν, άλλοι την παρτίδα τάβλι που έπαιζαν και μερικοί φώναξαν «σουτ να ακούσουμε τι θα πει». Όταν το διάγγελμα του Πρωθυπουργού τέλειωσε, όλοι επίσης συνέχισαν τις ασχολίες τους. Κανένας δεν φάνηκε να θορυβήθηκε ή να εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα. Κάποτε η αναγγελία των εκλογών προξενούσε κάποια εντύπωση. Τώρα οι μόνοι που εντυπωσιάζονται είναι οι άνθρωποι των Μέσων Ενημέρωσης. «Πως σου φάνηκε η ομιλία του Πρωθυπουργού;» με ρώτησε ένας φίλος που παρακολουθούσε και ίσως ο μοναδικός, από τα καμιά εικοσαριά άτομα που βρίσκονταν στο χώρο, που εξακολουθεί να παίρνει του πολιτικούς στα σοβαρά. «Αναμενόμενη» του απάντησα. Τώρα που το σκέφτηκα καλύτερα θα έπρεπε να προσθέσω δυο ακόμα λέξεις: «Αναμενόμενη και πληκτική». Μετά από πεντέμισι χρόνια στην Πρωθυπουργία ο Καραμανλής εξακολουθεί να λέει τα ίδια και τα ίδια, τα οποία επίσης έχουν και ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα. Είναι προφανές ότι θεωρεί την άσκηση των καθηκόντων του ένα ακόμη είδος βίντεο γκέημ.

Το ίδιο βράδυ, λίγο αργότερα, είδα στην τηλεόραση και την απάντηση του Παπανδρέου στην Πρωθυπουργική αναγγελία της προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Τραγωδία σκέτη. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πιθανόν να γίνει και Πρωθυπουργός, αλλά οι ομιλίες του αποτελούν μια ακαταμάχητη πηγή γέλιου. Κάτι σαν παρωδία του εαυτού του. Και αυτός εκτός πραγματικότητας επίσης. Και από τις δυο ομιλίες ένα είναι σαφές. Ότι και οι δυο έχουν την επίγνωση ότι ζουν στη χώρα των Λωτοφάγων, οι κάτοικοι της οποίας μόλις έτρωγαν τον καρπό του λωτού, αμέσως ξεχνούσαν τα πάντα. Αργότερα το βράδυ όπως και τις επόμενες μέρες, άρχισε η παρέλαση των στελεχών των δυο κομμάτων, αλλά και των υπολοίπων στα κανάλια, όπου ο καθένας βέβαια έλεγε το μακρύ του και το κοντό του. Φρίκη και πάλι Φρίκη. Ακόμη με κάνει να απορώ το μέγεθος της κυνικής κοροϊδίας.

Δυο μέρες μόλις μετά ήρθε η προσγείωση στην πραγματικότητα, όταν το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Γερμανίας ματαίωσε την έκδοση του Μιχάλη Χριστοφοράκου στην Ελλάδα. Αυτό έλειπε, η γερμανική δικαιοσύνη να αφήσει έναν Γερμανό πολίτη να δικαστεί στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα μπορούν να δικάζονται μόνο οι ιθαγενείς. Από τους οποίους ιθαγενείς εξαιρούνται της παραπομπής στην δικαιοσύνη, όσοι με κάποιο τρόπο συμμετέχουν στο σύστημα εξουσίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Η πολιτική μίζα και οι προμήθεια, είναι νόμιμες και δεν τιμωρούνται, πράγμα που δίνει το πράσινο φως στην φουρνιά που τώρα ετοιμάζεται να πάρει θέση.

Ποιο είναι λοιπόν το διακύβευμα αυτών των εκλογών, για τις οποίες τόσα θα γραφτούν και θα ειπωθούν τις επόμενες μέρες. Στις 4 Οκτωβρίου λοιπόν καλείστε να αποφασίσετε για το ποια ομάδα ατόμων που δρα κάτω από μια συγκεκριμένη κομματική ονομασία, θα βγει από τη θητεία της σημαντικά πλουσιότερη. Και που επίσης θα συνοδεύεται και από μια ακόμη μεγαλύτερη ομάδα στελεχών του κόμματος, που θα επανδρώσουν τους Δημόσιους Οργανισμούς, με κύρια αποστολή, όχι να τους διοικήσουν, αλλά να βγουν οικονομικά κερδισμένοι. Τα υπόλοιπα είναι συμπτωματικές λεπτομέρειες. Μπορεί επίσης να γίνουν κάποια πράγματα και θα γίνουν, αλλά αυτό είναι το δευτερεύον. Το πρώτο και σημαντικότερο, είναι το να αποφασίσετε εσείς το ποιοι θα πλουτίσουν. Με δικά σας έξοδα, εννοείται. Τα Μέσα Ενημέρωσης, θα αναλάβουν στο ενδιάμεσο διάστημα, να ενεργοποιήσουν τα εξαρτημένα αντανακλαστικά σας, ώστε ψηφίζοντας να έχετε την ικανοποίηση ότι νικήσατε τον εχθρό.

Κατά τα’ άλλα η Ελλάδα είναι μια χώρα που αναπτύσσεται με μεγάλη καθυστέρηση και που σε συνεχή βάση πληρώνει το τίμημα αυτής της καθυστέρησης. Στα βασικά μεγέθη της η Ελλάδα κινείται με μια συνεχή καθυστέρηση τριάντα ετών. Σε άλλα η καθυστέρηση είναι μεγαλύτερη, σε άλλα μικρότερη. Αλλά στις βασικές της επιλογές κινείται με καθυστέρηση τριάντα ετών. Ο Εμφύλιος του 1945 για παράδειγμα, αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα έπρεπε να περάσει από την φρικτή εμπειρία ενός εμφυλίου, θα είχε κάποιο νόημα, αν είχε γίνει τριάντα χρόνια πριν, όταν η πολιτική αναζήτηση για το οικονομικό μοντέλο της ερμηνείας και της καλύτερης εφαρμογής της βιομηχανικής ανάπτυξης, αποτελούσε έναν ουσιαστικό προβληματισμό. Ο Εμφύλιος το 1945, όταν ήδη ο κόσμος είχε μοιραστεί στα δυο στρατόπεδα, που θα εφάρμοζαν τα κοινωνικά και οικονομικά πειράματα ήταν διπλά καταστροφικός. Η μοντέρνα δημοκρατία που καθιέρωσε ο Καραμανλής, μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, θα ήταν καλό να είχε ριζώσει τριάντα χρόνια πριν, αμέσως μετά το τέλος του Παγκόσμιου Πολέμου το 1945 και θα επέτρεπε στην Ελλάδα να αναπτυχθεί δυναμικά και να ευημερήσει. Η εθνική συμφιλίωση, που έγινε εφικτή με την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία το 1981, θα είχε σπουδαία αποτελέσματα, αν είχε επιτευχθεί τριάντα χρόνια πριν. Το Μετρό και το αεροδρόμιο που λειτούργησαν στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας θα έπρεπε να είχαν γίνει τριάντα χρόνια πριν- από το 1970- και θα είχαν επιτρέψει στην Αθήνα, να αναπτυχθεί ορθολογικά. Η Ολυμπιακή που ιδιωτικοποιήθηκε μόλις φέτος, δεν θα έπρεπε να είχε κρατικοποιηθεί ποτέ, μια και το μόνο αποτέλεσμα της κρατικοποίησης ήταν το να γίνει μια μεγάλη μαύρη οικονομική τρύπα. Ο ΟΤΕ που ιδιωτικοποιήθηκε κι αυτός πρόσφατα, θα έπρεπε να έχει ιδιωτικοποιηθεί τριάντα χρόνια πριν. Έτσι θα είχαμε αποφύγει το να γίνει μια από τις μεγαλύτερες εστίες σκανδάλων.

Η επόμενη Κυβέρνηση που θα προκύψει μετά από μία ή περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις , θα πρέπει κι αυτή να λύσει βασικά δυο πολύ σοβαρά προβλήματα με καθυστέρηση τριάντα ετών. Το οικονομικό έλεγχο του δημόσιου τομέα και την επίλυση του ασφαλιστικού, μια και τα περιθώρια έχουν στενέψει.

Ο ελληνικός λαός επίσης που μοιάζει μόλις τώρα να ανακαλύπτει την πραγματικότητα της πολιτικής σκηνής, θα είχε περάσει πολύ καλύτερα, αν τα είχε καταλάβει όλα αυτά πριν από τριάντα χρόνια. Εννοείται το ότι κανένα από τα δυο κόμματα εξουσίας δεν έχει ιδέα για το πώς να αντιμετωπίσει το εκρηκτικό δημόσιο χρέος, όπως και το τσουνάμι των ακάλυπτων επιταγών που μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχει πνίξει την αγορά. Για την ώρα το πιο αξιοσημείωτο γεγονός της προεκλογικής περιόδου είναι η πρόταση του Καρατζαφέρη στον Ψινάκη, οπότε αν ευδοκιμήσει η πρόταση και ο Ψινάκης εκλεγεί, ο επόμενος Πρωθυπουργός θα είναι σίγουρα «Θεά».