Επάγγελμα, Εύα!

Ήβη Χάρη

Όταν η Εύα ανακάλυψε την ιδιοφυία της αγάπης, καταδικάστηκε ανά τους αιώνες. Όσο όμως ο Αδάμ έτρωγε το μήλο του, ο κόσμος ήταν απλούστερος και ομορφότερος...

Image: The Fall of Man -Hendrik Goltzius 1616

«Μη! Δεν κάνει να τρως το μήλο!» της φώναξα δήθεν μήπως και την προλάβω. Η Εύα το κράτησε θριαμβευτικά ψηλώνοντας και τα δύο χέρια στον αέρα, για να το φέρει στη συνέχεια στο στόμα της με αργές κωμικές κινήσεις, και να του πάρει το πρώτο ζουμερό κομμάτι με τα μπροστινά της δόντια. «Ο Αδάμ το έφαγε το δικό του. Αυτό τώρα, ανήκει σε μένα!» μου έκανε γελώντας.

Η Εύα και εγώ είχαμε καταφύγει για το Σαββατοκύριακο σε ένα κατασκηνωτικό χώρο του νησιού, που πρόσφερε ύπνο κάτω απ’ τα άστρα ανάμεσα στα πεύκα, και μπάνιο στην παραλία καμιά εικοσαριά μέτρα παρακάτω. Αφού απλώσαμε τα υπάρχοντά μας, καθίσαμε οκλαδόν γύρω απ’ τα ξύλα που είχαμε ανάψει για να υποδεχθούμε τη βραδιά που ερχόταν να μας συναντήσει. Απ’ την παραλία ακούγονταν απόηχοι κιθάρων με μελωδίες των Beatles. Τότε ήταν που αποφάσισε να φάει η Εύα το μήλο της. Και το μικροσκοπικό της μπικίνι ήταν αντάξιο οιουδήποτε φύλλου σίκυς.

«Ποιος λες να σκαρφίστηκε τη μονογαμία?» με ρωτά με ξαφνική απορία έτοιμη για την επόμενη μπουκιά. «Ιδού οι παρενέργειες του μήλου, άρχισαν κιόλας?» χαμογέλασα. «Σοβαρά σου μιλάω τώρα, ποιος είχε λόγο να θέλει να επιβάλει τη μονογαμία σε πολυγαμικά όντα! Μια χαρά δεν ήμασταν όλοι χωρίς περιορισμούς? Μονογαμία ή πολυγαμία κατά βούληση, όχι με το ζόρι!»

«Λες να ήταν τέχνασμα των ανδρών, για να διασφαλίσουν την εγκυρότητα της πατρικής τους ταυτότητας?» Τη ρωτώ με τη σειρά μου σχεδόν πονηρά. «Γιατί άμα το καλοσκεφτείς η μάνα, ήξερε πάντα ότι το παιδί που κρατούσε στην αγκαλιά της ήταν το δικό της σ’ αντίθεση με τον άνδρα, οπόταν δεν είχε αυτή κανένα λόγο να επιβάλει το θεσμό της μονογαμίας. Ο άνδρας από την άλλη ήταν ο μόνος που είχε συμφέρον να ζευγαρώνει η γυναίκα αποκλειστικά μ’ αυτόν.» «Το μόνο που δεν είχε αντιληφθεί ο καημένος ήταν πως μέσα σ’ αυτήν την απαγόρευση και τη στέρηση της ελευθερίας, τη ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας και τα παρελκόμενά της, είχε ρίξει και τον ίδιο του τον εαυτό», συμπλήρωσε η Εύα λίγο πριν αποτελειώσει το μήλο της. «Κωμικοτραγικό δεν είναι?» τη ρώτησα για να μου απαντήσει με το βλέμμα της. «Αχ Αδάμ, έφτιαξες κανόνες για να τους παραβαίνεις και μετά γέμισες τον κόσμο με μάγκες και με πόρνες! Η υψηλή αντίληψη της ηθικής τοποθετείται από τότε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στα γεννητικά όργανα! Η εγκαθίδρυση της μονογαμίας σου «χάρισε» την κυριαρχία και κατάφερες με όπλο την ενοχή που έσπειρες, να εξουσιάσεις τη γυναίκα .» Έκανα μια παύση μόνο και μόνο για να συνέλθει η Εύα από τα γέλια που έκαναν το στομάχι της να πάλλεται, ενώ εμένα μου είχε χαθεί κάθε ίχνος διάθεσης μειδιάματος. «Γελάς εσύ γιατί είσαι ξύπνια και ελεύθερη, σκέψου λίγο τα εκατομμύρια γυναικών που βρίσκονται ακόμη υπό την επήρεια αυτής της νόσου…» «Έχεις δίκαιο και το ξέρεις πολύ καλά πως το αναγνωρίζω» είπε ανάμεσα στα τελευταία της γέλια, «αλλά δεν μπορώ άλλο να θυμώνω και να στεναχωριέμαι με τις κουτοπονηριές τους.»

«Διάβασα πριν λίγες μέρες σ’ ένα κείμενο ενός αγαπημένου μου συγγραφέα πως ο άνδρας, για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του είναι σταθερά εξαρτημένος αποκλειστικά από τις σεξουαλικές και ερωτικές του προτιμήσεις, από το χρήμα και από τη δόξα. Φοβερά ειλικρινής παραδοχή από μέρους του και αυτό τον τιμά, αλλά η ομολογία αυτή δεν παύει να αποτελεί ένα πυρήνα αγιάτρευτης ματαιοδοξίας. Και σίγουρα δεν θα έλεγα πως αυτό το χαρακτηριστικό τιμά ιδιαίτερα το γένος του Αδάμ. Τελικά η μορφή του σημερινού κόσμου, του τόσο στερημένου από ουσία, φαίνεται να είναι κατόρθωμα κυρίως γένους αρσενικού έτσι?» την κοίταξα που δεν κατάφερε τελικά να μην στεναχωρηθεί και συμπλήρωσε με αναστεναγμό. «Αν μελετήσεις την πορεία της διακυβέρνησης του απ’ την αρχή της ιστορίας μέχρι και τις μέρες μας θα βγάλεις εύκολα κάποια συμπεράσματα ώστε να απαντήσεις χωρίς καθόλου δυσκολία θετικά σ’ αυτό το ερώτημα.» «Δυστυχώς δεν έχω την επιλογή να μη συμφωνήσω. Κάπως έτσι τουλάχιστον εγώ προσωπικά κατανοώ την πατριαρχία. Και καθώς και οι ίδιοι φαίνεται να ομολογούν, η βασική της ιδεολογία συγκεντρώνεται στην εξουσία, τον ανταγωνισμό, το κέρδος, την ιδιοκτησία και την αντιπαλότητα. Και όλα αυτά άμα τα αναλύσεις λίγο θα δεις πως περιστρέφονται γύρω από την ανύψωση του εγώ!» «Τις σεξουαλικές και τις ερωτικές περιπέτειες τις ξέχασες!» με διέκοψε η Εύα με στόμφο συνοδευόμενο με τέντωμα του δείκτη της. «Δεν τις ξέχασα, ανήκουν στην κατηγορία της ιδιοκτησίας και του ανταγωνισμού!» της απάντησα διεκδικώντας το δικαίωμα του δυνατού γέλιου με τη σειρά μου τώρα.

«Πως αποκτάς τίτλο ιδιοκτησίας για το σπίτι σου?» ρωτά και απαντά η ίδια με μια ανεπανάληπτα αστεία γκριμάτσα, « Το ίδιο κάνεις και για τη γυναίκα… σου! Πας στο εκκλησάκι, ορκίζεσαι αιώνιες υποσχέσεις στο όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος, που εκ των πραγμάτων δεν είσαι καθόλου σε θέση να γνωρίζεις αν θα καταφέρεις να διεκπεραιώσεις, παίρνεις και το χαρτί ιδιοκτησίας και φορτωμένος βάρη και σταυρούς, επιστρέφεις στο σπιτικό σου για να ολοκληρώσεις το… έργο σου.» «Ρε Εύα, σκέψου μόνο πως έφτασαν στο σημείο να φορέσουν στο πολεμικό λάβαρο τον ίδιο το θεό, για να υλοποιήσουν κατακτητικές μάχες στο όνομά του και με τις «ευλογίες» του. Μετά απ’ αυτό κληρονομήσαμε και τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό και το μίσος.» Τώρα είχα θυμώσει…

Ακολούθησε παύση στη συνομιλία μας. Μείναμε και οι δύο ακίνητες η κάθε μια αντιμέτωπη με τις σκέψεις της και την αναστάτωσή της. Κοιτάζαμε τη φωτιά που δυνάμωνε παράλληλα με το πάθος μας για ειρήνη. Ένοιωθα να μη θέλω να ξαναμιλήσω. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι αφόρητα άβολα με τον εαυτό μου συνειδητοποιώντας πως η ανδρική νοοτροπία μου «έφτιαχνε» μια πτυχή ύπαρξης που τραυμάτιζε τη γυναικεία μου φύση. Δεν ήθελα να είμαι θυμωμένη μαζί τους. Δεν ήθελα να με τρομάζουν. Δημιουργήθηκα για να τους αγαπώ και να τους θαυμάζω. Και ενώ ερχόμουν σε επαφή με αυτό που γινόμουνα χωρίς στην ουσία αυτό να είμαι, μου διέκοψε τη ρομαντική αυτή στιγμή η Εύα με το συνειρμό του συμπεράσματός της, που ενίσχυε τραγικά αυτό ακριβώς που στην ουσία δεν αποτελώ.

«Το πρώτο ανδρικό κίνημα είχε στόχο την καθαίρεση της γυναίκας και απώτερος στόχος της «ποδοπάτησής» της ήταν η ανδρική οικονομική χειραφέτηση. Απ’ εκεί μάλλον ξεκίνησαν όλα. Όταν εμπέδωσε τη ληστεία και την αρπαγή, συνήθισε εύκολα πια την ιδέα της κλοπής και άλλων αγαθών. Από τη στιγμή που ανακάλυψε την ατομική ιδιοκτησία, άρχισε να βλέπει τη γυναίκα και τα παιδιά ως κτήμα του. Ο άνθρωπος έγινε ιδιοκτησία, υποβιβάστηκε σε πράγμα και μαζί μ’ αυτό γεννήθηκε και η έχθρα ανάμεσα στα δύο φύλα. Και από τότε ακολούθησε ίσως η μεγαλύτερη ηθική κατάπτωση στην ιστορία των συστημάτων. Αφού υποδούλωσε τη γυναίκα, επινόησε την εξουσία για να ελέγχει τις τάξεις που πλέον δημιούργησε, για να συντηρούν την ισχύ της κυρίαρχης τάξης. Έτσι φτιάχτηκε το κράτος και μετά η οικογένεια για να «προστατεύει» τους θεσμούς του πρώτου. Και τελικά η οικογένεια δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα όργανο που χρησιμοποιήθηκε για να αντικατασταθεί η αγάπη με το φόβο, η ανεξαρτησία με την εξάρτηση, η μεγαλοψυχία με την μικροψυχία, η δημιουργία με την λεηλασία….» «Σώπασε λίγο και άκου…» της κάνω έντονα βάζοντας το δάκτυλο μπροστά στα χείλη μου, για να την ησυχάσω για κάποια δευτερόλεπτα.

Χαμογελάσαμε και οι δύο. Ένας νεαρός στην παραλία γρατζουνούσε τις χορδές της κιθάρας του τραγουδώντας με πάθος το “Imagine” του Lennon. «Πάμε?» της λέω με ανυπομονησία. «Εννοείται πως θα πάμε» μου λέει, ενώ ήδη είχαμε σηκωθεί και οι δύο. «Τρελή είσαι? Βρήκαμε ένα Αδάμ που τραγουδάει για ένα κόσμο ιδανικό για κάθε Εύα, και εσύ ρωτάς αν θα πάμε?» Συμπλήρωσε με την πιο χαρούμενη της τρέλα και συνέχισε, «Περίμενε να πάρω κι’ αυτά μαζί, γιατί μου φαίνεται πως χρειάζονται όλοι τουλάχιστον από ένα!» Άρπαξε τη σακούλα με τα μήλα και άρχισε να τρέχει προς την παραλία. Βρεθήκαμε στην αμμουδιά για να καθίσουμε ανάμεσα στις δάδες μαζί με καμιά εικοσαριά… Αδάμ. Τραγουδούσαμε όλοι παρέα και ενώ είχα για τα καλά «επιστρέψει» σ’ αυτήν που πραγματικά είμαι, παρακολουθούσα ευτυχισμένη πια, την Εύα που μοίραζε δεξιά και αριστερά τα μήλα της…