Αναζητώντας τον Χάρυ Πότερ

Μετά τη μέθη μιας θριαμβευτικής νίκης το Πασόκ καλείται να προσγειωθεί για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Και για να το πετύχει θα χρειαστεί και μερικά διπλώματα από τη μεγάλη σχολή των Μάγων.

Δυο μέρες μετά τις εκλογές ο Γιώργος Παπανδρέου κατέβηκε από τη μαύρη λιμουζίνα του μέσα στον λαμπρό ήλιο του πρωινού, έριξε το σακάκι του στον ώμο και καθώς η σε κάποια απόχρωση του κόκκινου γραβάτα του ανέμιζε στον αέρα, ανέβηκε δυο- δυο τα σκαλιά του κτιρίου μπροστά του για την τελετή της ορκωμοσίας, που τον περίμενε. Οι άνδρες της ασφάλειάς του, αυτές τις πρώτες μέρες μετά την νίκη του Πασόκ, είχαν την ευκαιρία να προπονηθούν και λίγο πάρα πάνω, ακολουθώντας τις ασυνήθιστες για Πρωθυπουργό, αθλητικές επιδόσεις του αρχηγού του Πασόκ. Την ώρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ορκιζόταν, ο έκτος Πρωθυπουργός στη διάρκεια των τριάντα πέντε χρόνων της Μεταπολίτευσης, μια γυναίκα αποκτούσε αυτομάτως μια αξιοζήλευτη θέση στο βιβλίο ρεκόρ των Γκίνες. Η Μαργαρίτα Παπανδρέου έγινε η μόνη γυναίκα στον κόσμο, που στη διάρκεια της ζωής της κατάφερε να δει, έναν πεθερό Πρωθυπουργό, ένα σύζυγο Πρωθυπουργό και τώρα και ένα γιό Πρωθυπουργό, ένα ρεκόρ που μάλλον μόνο η ίδια θα μπορέσει να το ξεπεράσει, αν καταφέρει να ζήσει όσο χρειάζεται για να δει πιθανόν και την εγγονή της Πρωθυπουργό, αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο ενδιαφέρει την τελευταία.

Η νίκη του Πασόκ ήταν τελείως αναμενόμενη, αλλά κανείς, ούτε και οι ίδιοι οι επιτελείς του Πασόκ, αλλά ούτε και οι δημοσκόποι, μπορούσαν να υποπτευτούν το εύρος της. Ίσως γιατί κανείς δεν μπορούσε να υποθέσει ότι η Νέα Δημοκρατία θα έπεφτε τόσο χαμηλά. Έτσι την ώρα που ο Παπανδρέου ορκιζόταν Πρωθυπουργός, η Νέα Δημοκρατία έμπαινε σε μια δίνη, με κύριο θέμα την επιλογή της προσφυγής στις πρόωρες εκλογές που οδήγησε σε αυτή την οδυνηρή ήττα, κάτι που εξώθησε τον Γιώργο Σουφλιά, σε παραίτηση και αποχώρηση από την πολιτική. Ο Σουφλιάς μπορεί να έκανε πολλές λάθος επιλογές, αλλά λίγη μπορούν να καταλάβουν ότι η επιμονή του για αυτές τις πρόωρες εκλογές, προφύλαξε τη Νέα Δημοκρατία, από πολύ χειρότερη τύχη. Αν δεν είχε καταφύγει σε αυτές τις εκλογές, το τι θα γινόταν μέχρι τον Μάρτιο και το τι θα τραβούσε η Νέα Δημοκρατία δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Όταν κάτι έχει στραβώσει τόσο πολύ, όσο είχαν στραβώσει τα πράγματα για τη Νέα Δημοκρατία τα δυο τελευταία χρόνια, τίποτα δεν μπορεί να τα διορθώσει. Έστω και αυτή η οδυνηρή ήττα, είναι αντιμετωπίσιμη.

Τα πράγματα αν η Νέα Δημοκρατία συρόταν μέχρι τον Μάρτιο, σ’ έναν κυκεώνα αντιδράσεων για την πολιτική της, το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να ξέφευγαν από αυτό που λέμε «αντιμετωπίσιμο». Με μόνο την ανακοίνωση των μέτρων που σκόπευε να πάρει η Νέα Δημοκρατία για να αντιμετωπίσει την κρίση, η διαφορά αυξήθηκε κατά τέσσερις μονάδες, από την μέρα της προκήρυξης των εκλογών μέχρι την μέρα της διεξαγωγής της. Αν τα έπαιρνε κι όλας με δεδομένη την αντίδραση του Πασόκ, με δεδομένες τις ταραχές που θα γίνονταν τον Δεκέμβριο αν η Νέα Δημοκρατία είχε μείνει στην κυβέρνηση και όλα τα άλλα προβλήματα, το τι ποσοστό θα έπαιρνε η Νέα Δημοκρατία σε εκλογές στις οποίες κιόλας θα συρόταν το Μάρτιο, μόνο κάποιος με αρκετή φαντασία θα μπορούσε να το προβλέψει. Αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλήξει σε τίποτα κάνοντας υποθέσεις.

Πολλοί ισχυρίζονταν ότι το μέλλον του Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας είχε κριθεί αρκετό καιρό πριν. Μετά τη ουσιαστική άρνηση στο σχέδιο Ανάν, το βέτο στο ΝΑΤΟ, την υπογραφή του αγωγού Μπουργκάς –Aλεξανδρούπολης με τους Ρώσους και την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους, αυτοί που αγαπούν τις θεωρίες συνομωσίας έλεγαν ότι μετά από κάποιο χρόνο, Πρωθυπουργός θα ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας η Ντόρα Μπακογιάννη, που και οι δυο έχουν καλές σχέσεις με τον αμερικάνικο παράγοντα. Αλλά ο Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία δεν είχαν ανάγκη από αυτά για να χάσουν τις εκλογές. Ο Καραμανλής είχε αρχίσει να χάνει πολλούς από τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας, με την ακατανόητη μέχρι και τώρα αδράνειά του, στα θέματα της διαπλοκής και της διαφθοράς. Πολλοί, λένε ότι το κλειδί γι αυτήν την αδράνεια, βρίσκονται σε κάποιες συνομιλίες που ηχογραφήθηκαν σε εκείνη την περίεργη υπόθεση των υποκλοπών, που κι αυτή ξεχάστηκε, όπως και τόσες άλλες, παρ’ όλο που μεσολάβησε κι ένας φόνος, που «καταγράφηκε» ως αυτοκτονία. Είναι πολλά τα μυστήρια αυτής της ζωής. Πέρα από τα πολλά λάθη και τις παραλείψεις, η νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2007, ήταν έτσι κι αλλιώς μια χαμένη υπόθεση. Όποιος προσπαθήσεις να κυβερνήσει με πλειοψηφία, ενός ή δυο βουλευτών κάποια στιγμή θα πέσει και θα πέσει μάλλον άτσαλα. Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά είναι παρελθόν. Ο Καραμανλής έκανε μια πολύ αξιοπρεπή αποχώρηση, πράγμα που του επέτρεψε να διατηρήσει το προσωπικό του κύρος και κατά πάσα πιθανότητα, κάποια στιγμή θα επανέλθει με κάποιο τρόπο. Το ποιος θα είναι αυτός ο τρόπος θα το δείξει το μέλλον. Δεν θα είναι άλλωστε ούτε ο πρώτος, ούτε ο μόνος Καραμανλής που κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο θα επιστρέψει.

Αυτά που είπε ο Καραμανλής πριν από τις εκλογές ήταν γενικά σωστά, αλλά ο ίδιος είχα χάσει πια την ικανότητα να πείθει. Εξ άλλου δεν ήθελε και να πείσει κανέναν. Ο ίδιος είναι σίγουρα ότι προτιμά πολύ περισσότερο τη θέση που βρίσκεται τώρα, από τη θέση που βρισκόταν πριν κάνει τις εκλογές και πολύ περισσότερο από τη θέση που θα βρισκόταν αν δεν είχε κάνει εκλογές.
Το Πασόκ κέρδισε τις εκλογές παίρνοντας πάνω κάτω τις ίδιες ψήφους που είχε πάρει και το 2007. Με άλλα λόγια ο θρίαμβος του Πασόκ θεμελιώθηκε πάνω στην αυτοσυντριβή της Νέας Δημοκρατίας. Είναι εξ άλλου τέτοια τα προβλήματα αυτής της εποχής, που δεν λίγοι οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας που θα εύχονταν ειλικρινά να επιτύχει το Πασόκ. Ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας σε μια εποχή που το πρώτο ζητούμενο είναι η έξοδος από την κρίση. Για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει να βρει τους τρόπους για να αποδείξει ότι αυτά που υποστήριζε πριν από τις εκλογές μπορεί να τα κάνει πράξη. Και για να το καταφέρει θα πρέπει να αποκτήσει ικανότητες ταχυδακτυλουργικές, αν όχι μαγικές, σαν κι αυτές που διαθέτει ο Χάρυ Πότερ. Τόσο τα ελλείμματα, όσο και το Δημόσιο χρέος, όσο και η ασφυξία στη αγορά, είναι προβλήματα που έχουν φτάσει στο απροχώρητο και που συγχρόνως αν έχουν λύσεις, δεν είναι εύκολες λύσεις. Δυστυχώς ο Γιώργο Παπανδρέου καλείται να κυβερνήσει σε μια εποχή, που οι μεγάλες ευκαιρίες για την Ελλάδα, έχουν πια χαθεί ανεπιστρεπτί. Κι αυτές οι μεγάλες ευκαιρίες ήταν αυτές που είχε η Ελλάδα στις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα, όπως και στη δεκαετία του ογδόντα. Έτσι το μόνο που απομένει πια είναι το να μπορέσει κανείς σιγά –σιγά να βάλει τάξη σ’ αυτό το χάος, που συμπληρώνει το παζλ της σύγχρονης Ελλάδας. Είναι τόσα πολλά τα ανάποδα, γράφονται και κάθε μέρα στον Τύπο, δεν είναι ανάγκη να τα επαναλάβουμε και εδώ, άλλωστε από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Υπάρχει ωστόσο και κάτι που ξεχωρίζει, πέρα από την οικονομική κρίση.

Τόσο στις εκλογές του 2004 το Πασόκ του Κώστα Σημίτη, όσο και τώρα στις εκλογές του 2009 με τη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, εκείνο που έκανε τους ψηφοφόρους να γυρίσουν την πλάτη στο κόμμα που κυβερνούσε, ήταν η αδυναμία των κυβερνώντων να ελέγξουν την διαφθορά «μεγάλου μεγέθους», την διαφθορά της λεγόμενης διαπλοκής, που ακόμη κυβερνά από τα παρασκήνια. Αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θέλει κάποια στιγμή να βρεθεί κι αυτός αντιμέτωπος με την οργή των ψηφοφόρων, θα πρέπει να κάνει κάτι για αυτό. Η «μεγάλη διαφθορά» σε συνδυασμό με την ατιμωρησία των υπευθύνων, φτιάχνει ένα μίγμα που «παίρνει όταν» ανακατεύεται με τα ασφυκτικά οικονομικά προβλήματα της μάζας. Το σκάνδαλο της Ζήμενς, στο οποίο ήταν ανακατεμένα και τα δυο κόμματα εξουσίας, μπορεί τώρα να έχει υποχωρήσει από την επικαιρότητα, αλλά όχι και από το μυαλό της μάζας. Αν ο Παπανδρέου τολμούσε να ρίξει φως σ’ αυτή την υπόθεση, θα είχε κάνει μια μεγάλη χάρη στην κοινωνία, αλλά και στον εαυτό του. Αν δεν το τολμήσει, θα εκληφθεί σαν σήμα ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Η νέα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, περιλαμβάνει στις τάξεις και πολλά πρόσωπα από αυτά που θα αποκαλούσαμε «κουλ» και «ωραίες φατσούλες», όπως για παράδειγμα η Τίνα Μπιρμπίλη, με την λάθος ατημέλητη εμφάνιση, στην τελετή της ορκωμοσίας, ή όπως ο «πρίγκηπας» Παύλος Γερουλάνος, που με την εμφάνιση που διαθέτει θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα και στο Χόλυγουντ. Όμως ούτε οι ωραίες φατσούλες, ούτε τα νιάτα αρκούν για να ξεπεραστούν τα σημερινά προβλήματα. Θα χρειαστούν και μερικοί «μάγοι» από τη φημισμένη Σχολή του Χόγκγουωρθ, που θα ήταν καλύτερα αν έφερναν και κάποια κεφάλαια μαζί τους. Αν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός , τύφλα να ‘χει ο πεθερός.