A Christmas Carol

Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις είναι ο σκηνοθέτης εκείνος, που περισσότερο από όλους έχει ασπασθεί τη σκηνοθετική φιλοσοφία του Στήβεν Σπήλμπεργκ. Εξ άλλου οι δυο τους έχουν συνεργαστεί συχνά στο παρελθόν, με τον Σπήλμπεργκ συνήθως στη θέση του παραγωγού. Στις παλιότερες επιτυχίες του που τον καθιέρωσαν, όπως η τριλογία Back to the Future, ή τον βραβευμένο με Όσκαρ Φόρεστ Γκαμπ, ο Ζεμέκις διακρινόταν για εκείνη την παιδική αφέλεια και φαντασία, που σε συνδυασμό με μια άψογη κινηματογράφηση κατέληγε σ’ ένα αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα. Μια άλλη επιτυχία του, το Who framed Roger Rabbit , ήταν εκείνη που έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με την ψηφιακή τεχνολογία και τις άπειρες δυνατότητες που δημιουργεί για έναν σκηνοθέτη με φαντασία. Έτσι σ’ εκείνη την ταινία είχαμε για πρώτη φορά την ευκαιρία να δούμε ένα καρτούν να πρωταγωνιστεί δίπλα σε αληθινούς ηθοποιούς, με αληθινά καταπληκτικό αποτέλεσμα, που άνοιξε καινούργιους δρόμους. Την εποχή όμως εκείνη που γυρίστηκε ο Ρότζερ Ράμπιτ, το 1988 δηλαδή, η ψηφιακή τεχνολογία βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα. Από τότε μέχρι τώρα, έχουν αλλάξει πάρα πολλά και τα αποτελέσματα συχνά ξεπερνούν την φαντασία. Έτσι οι σημερινοί πρωτοπόροι του σινεμά, όπως ο Τζέημς Κάμερον και ο Πήτερ Τζάκσον, ασχολούνται συστηματικά με αυτές τις καινούργιες δυνατότητες κινηματογράφησης, σε σημείο που ο Τζέημς Κάμερον με την ταινία του Άβαταρ να θεωρείται από πολλούς ως ο αναμορφωτής του σινεμά του 21ου αιώνα.

Link: http://www.youtube.com/watch?v=_fYOIO84eV4

Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις έχει κι αυτός εντρυφήσει στις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και τα αποτελέσματα τα είδαμε στο Pollar Express και στο Beowulf. Ένα από τα μειονεκτήματα της ψηφιακής τεχνολογίας, είναι το ότι οι ψηφιακοί χαρακτήρες δεν έχουν ούτε στο ελάχιστο τις εκφραστικές δυνατότητες που έχει το πρόσωπο ενός ερασιτέχνη ηθοποιού. Ο Τζέημς Κάμερον προσπαθεί να το ξεπεράσει αυτό με περισσότερη ψηφιοποίηση. Ο Ζεμέκις έχει δημιουργήσει μια δικιά του πατέντα που την ονομάζει performance capture. Έτσι αυτό που κάνει ο Ζεμέκις είναι το να κινηματογραφεί περιμετρικά τους ήρωές του-πραγματικούς ηθοποιούς, όπως τον Τομ Χανκς στο Pollar Express, ή την Αντζελίνα Ζολί και τον Άντονυ Χόπκινς στο Beowulf και στη συνέχεια να επεξεργάζεται ψηφιακά τις εκφράσεις των ηθοποιών και να τους εντάσει σ’ ένα ψηφιακό περιβάλλον. Στις δυο προηγούμενες ταινίες του το αποτέλεσμα ήταν μεν εντυπωσιακό, αλλά απείχε πολύ από αυτό που είχε ο Ζεμέκις στο μυαλό του. Οι καινούργιες όμως τεχνολογικές εξελίξεις όπως λέει ο ίδιος του έχουν δώσει πια τη δυνατότητα αυτό που πραγματικά θέλει. Η καινούργια ταινία του Ζεμέκις είναι βασισμένη πάνω στην Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς, μια ιστορία που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο έχει γυριστεί καμιά εικοσαριά φορές στο παρελθόν, αλλά που σύμφωνα με τα λόγια του Ζεμέκις δεν θα μπορούν με κανένα τρόπο να συναγωνιστούν το δικό του δημιούργημα. Στην συγκινητική ιστορία του Εμπενέζερ Σκρουτζ, που αλλάζει χαρακτήρα όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τα φαντάσματα των Χριστουγέννων, πρωταγωνιστεί ο ταλαντούχος Τζιμ Κάρεϋ, που ως τώρα συνήθως σπαταλάει το ταλέντο του σε λάθος επιλογές, που μάλιστα ερμηνεύει τέσσερις ρόλους, ενώ δίπλα του εμφανίζονται -ψηφιοποιημένοι βέβαια και αυτοί- ο Γκάρυ Όλντμαν, ο Κόλιν Φερθ, η Ρόμπιν Ράϊτ Πενν και ο Μπομπ Χόσκινς.