Η Μέθοδος

Ο μόνος τομέας στον οποία η Ελλάδα λειτούργησε μεθοδικά, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ήταν στην διάλυση του παραγωγικού της ιστού.

Εικονογράφηση: Diego Rivera "Mexico Today an Tomorrow"

Η Κατερίνα Μπατζελή είναι σίγουρα μια όμορφη γυναίκα. Πιθανόν η πιο όμορφη Υπουργός της Κυβέρνησης και επίσης πιθανόν η πιο όμορφη γυναίκα του Κοινοβουλίου. Είναι επίσης και πολύ κομψή. Ήταν αυτός ένας από τους λόγους που όταν την αντίκρισε κάποιος από τους αγροσυνδικαλιστές που έχουν κόψει την Ελλάδα όχι στα δυο, αλλά στα πολλά της είπε πως μιλάει με τη γλώσσα τους σώματος. Η απάντηση της κυρίας Μπατζελή σε συνέντευξή της περιείχε και τον όρο του σεξισμού που δικαιολογημένα απέδωσε σε κάποιους εκπροσώπους του αγροτικού κινήματος. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που το σεξ έγινε κι αυτό στοιχείο του διαλόγου της Κυβέρνησης με κάποια παραγωγική τάξη.

Εκεί όμως που μπορούμε να συναντήσουμε την βασική σεξουαλική πράξη σε συνεχή δράση και σε συνεχή φόρμα, είναι σε αυτό που υπέστη ο παραγωγικός ιστός της Ελλάδας στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Που με μια λέξη θα της εξέφραζε ο όρος «βιασμός». Όταν κανείς βλέπει το σχέδιο της Κυβέρνησης για την έξοδο από την κρίση με την μείωση του Δημόσιου χρέους, μπορεί να υποθέσει ότι αν τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, θα μπορούσε ας πούμε να υιοθετηθεί το μοντέλο της Ιρλανδίας, με σημαντικές περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων έτσι ώστε να περιοριστεί και το χρέος και το έλλειμμα. Εκείνο που δεν μπορεί να καταλάβει κανείς είναι το που θα στηριχτεί κάποια στιγμή η οικονομική ανάκαμψη της χώρας. Σε άλλες οικονομίες που πέρασαν και αυτές τα προβλήματά τους με την παγκόσμια οικονομική κρίση η δική τους έξοδος από την κρίση στηρίζεται σε μια βάση. Στο παραγωγικό τους δυναμικό, δηλαδή στην βιομηχανία και την όποια άλλη παραγωγή τους, που δημιουργεί έσοδα και εγγυάται την έξοδό τους από την κρίση. Ήταν ο τρόπος ας πούμε που κατεστραμμένη από την Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία, κατάφερε όχι μόνο να ξεπεράσει τα προβλήματά της, αλλά να γίνει το ισχυρότερο οικονομικά κράτος της Ευρώπης. Είναι και η μόνη μέθοδος που εγγυάται ότι οποιοδήποτε κράτος μπορεί να ξεπερνάει, τα όποια οικονομικά προβλήματα του. Το ερώτημα λοιπόν, που δεν έχει απάντηση στην Ελλάδα, είναι το πώς η Ελλάδα θα καταφέρει κάποτε να βγει από τα προβλήματά της, όταν ο παραγωγικός της ιστός, είναι απλώς ανύπαρκτος.

Η διάλυση του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα, είναι ο μόνος τομέας, στον οποίον η Ελλάδα λειτούργησε πραγματικά μεθοδικά, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Πρόκειται για ένα έγκλημα. Και όπως κάθε έγκλημα έτσι κι αυτό έχει τους δράστες του.

Στα χρόνια της δεκαετίας του πενήντα, η ανόρθωση της Ελλάδας στηρίχτηκε στα χρήματα του Σχεδίου Μάρσαλ. Ένα μέρος από αυτά τα χρήματα όπως συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες έπιασε τόπο σε κάτι πολύ ωραίους λογαριασμούς της Ελβετίας. Μια και όμως το περίφημο ελληνικό δαιμόνιο περνούσε ακόμη τη φάση κάποιας σεμνότητας , έμειναν αρκετά λεφτά για να δημιουργηθούν η βάσεις κάποιας βιομηχανίας και κυρίως του μεσαίου παραγωγικού ιστού, αυτού που είναι και ο τροφοδότης της οικονομίας και που έχει τα φόντα για να μεγαλώσει ανάλογα με τη δημιουργικότητα των φορέων αυτών των επιχειρήσεων.

Η συστηματική διάλυση του παραγωγικού ιστού της Ελλάδας έγινε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η επίθεση που συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας, στηρίχτηκε πάνω σε όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου και απ’ όλα τα κόμματα που έχουν παραταχθεί στο Κοινοβούλιο. Στην πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης του Πασόκ, στη δεκαετία του ογδόντα , κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα, να χωρίσει την Ελλάδα σε «φέουδα» οικονομικής εξουσίας. Τα ηνία της οικονομικής εξουσία δόθηκαν με πολύ σημαντικά και συνεχή οικονομικά ανταλλάγματα σε πέντε-δέκα οικογένειες, που από τότε και μέχρι τώρα παίρνουν μέρος στο φαγοπότι του μεγάλου κεφαλαίου, με δουλειές που στηρίζονται, κυρίως σε χρήματα του Δημοσίου. Κατασκευές, εξοπλισμοί, πετρέλαια, ενέργεια, τεχνολογία πέρασαν στα χέρια αυτών των οικογενειών, με κέρδη που στηρίχτηκαν πάνω σε εξωφρενικές υπερτιμολογήσεις. Συγχρόνως τα ίδια αυτά ολιγαρχικά συμφέροντα, άλωσαν απ’ άκρου σ’ άκρο της ενημέρωση μια και είχε γίνει κατανοητό, ότι οποιαδήποτε εξέλιξη θα περνούσε μέσα από την «άδεια» των κυρίαρχων των Μέσων Ενημέρωση. Στον τομέα των επενδύσεων από το εξωτερικό οι νόμοι που φτιάχτηκαν μεθοδικά, είχαν μοναδικό σκοπό να κάνουν αδύνατη οποιαδήποτε σοβαρή επενδυτική προσπάθεια, μια και ο υγιής ανταγωνισμός θα αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για τα καλομαθημένα συμφέροντα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου. Συγχρόνως τα κόμματα της λεγόμενης «αριστεράς» ανέλαβαν να στήσουν έναν εκβιαστικό και συντεχνιακό συνδικαλισμό, που κατά βούληση εκβίαζε ολόκληρη την υπόλοιπη κοινωνία, ή όποιον είχε την κακή έμπνευση να σηκώσει κεφάλι. Τα κόμματα της αριστεράς και οι αρχισυνδικαλιστές που δημιούργησαν, ανέλαβαν να φορτώσουν τον Δημόσιο τομέα με στρατιές χαραμοφάηδων και υπεράριθμων σε βαθμό πέρα από κάθε φαντασία.

Συγχρόνως όπως επιτάσσουν οι αρχές του Λενινισμού έκαναν τα πάντα προκειμένου να καταστραφούν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις μεσαίου και μικρού μεγέθους μια και έτσι υποτίθεται, με την καταστροφή του παραγωγικού ιστού και με την επακόλουθη φτώχεια δημιουργούνται οι συνθήκες για την επικράτηση του σοσιαλισμού.

Ο εξευτελισμός του χρηματιζόμενου πολιτικού προσωπικού έφτασε σε επίπεδα μνημείου, με εκείνο το νόμο έκτρωμα, το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, που απαλλάσσει ουσιαστικά τους υπεύθυνους για οποιοδήποτε οικονομικό έγκλημα σε βάρος του Δημόσιου χρήματος. Όταν περάσουν χρόνια και εκτιμηθεί ψύχραιμα το μέγεθος του εγκλήματος, η περίοδος της Μεταπολίτευσης, θα μείνει στη Ιστορία ως η πιο σκοτεινή περίοδος της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το μέγεθος και το βάθος της συνειδητής αχρειότητας.

Στις σημερινές συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πολύ δύσκολο για μια χώρα όπως η Ελλάδα να πτωχεύσει πραγματικά, παρ’ όλο που ουσιαστικά έχει πτωχεύσει. Εδώ και τριάντα χρόνια η Ελλάδα συνεχίζει να πορεύεται όχι γιατί έχει τη δυνατότητα, αλλά γιατί τη στηρίζουν τα δανεικά. Από οικονομική άποψη η Ελλάδα είναι ουσιαστικά νεκρή και εδώ και καιρό ζει σε συνθήκες διεθνούς διασυρμού και είναι ένα ακυβέρνητο καράβι έρμαιο στις ορέξεις των κερδοσκόπων που την δανείζουν. Και προφανώς δεν έχουμε ακόμη φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι του εξευτελισμού, που θα έρθει κατά πάσα πιθανότητα γύρω στον Απρίλιο. Ο πρακτικός λόγος για τον οποίο είναι δύσκολο να πτωχεύσει η Ελλάδα, είναι γιατί έχει μεταβληθεί στο μεγάλο τοξικό της Ευρώπης και μια πτώση της που θα εμφανιζόταν με παύση πληρωμών, θα δημιουργούσε αλυσιδωτά προβλήματα σε μεγάλες ευρωπαϊκές Τράπεζες, που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους βασικούς δανειστές της.

Το πρόβλημα μοιάζει να μην έχει φανερή λύση.

Όλα δείχνουν ότι πλησιάζει ο καιρός για να εμφανιστούν οι επόμενοι σωτήρες.