Agora

Αλεξάνδρεια 391 μ.χ. Με την ευλογία του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, τα τελευταία οχυρά του αρχαίου Ελληνικού πνευματικού κόσμου, μεγαλείου και Γνώσης πρέπει να καταστραφούν. Η πνευματική δόξα της Ελληνικής Αλεξάνδρειας πρέπει να σβήσει απο τον χάρτη και την μνήμη των ανθρώπων. Η σχετική εντολή "ες έδαφος φέρειν" έχει δοθεί. Ο μανιασμένος χριστιανικός όχλος με τις συκεκριμένες αυτοκρατορικές εντολές στα χέρια, αφου πρώτα κατακρεουργήσει με όστρακα και κάψει τα κομμάτια της όμορφης και λαμπρής νεοπλατωνικής φιλοσόφου και μέγιστης μαθηματικού Υπατίας, θα καταστρέψει στο πέρασμά του τα πάντα, και το χειρότερο, την μόνη ελπίδα του Χριστιανισμού να εξευγενισθεί αφομοιώνοντας την συσσωρευμένη γνώση της Βιβλιοθήκης της Γνώσης του Ανθρώπου που τα α-μόρφωτα στίφη θα παραδόσουν στις φλόγες...

Image: Υπατία, ελαιογραφία του Τσαρλς Ουίλιαμ Μίτσελ (Charles William Mitchell), 1885.

Καθώς η κάμερα της ταινίας «Αγορά» περνάει μέσα απο τα σύννεφα του Χρόνου και του Μύθου και προσγειώνεται στην πόλη της Αλεξάνδρειας, βρισκόμαστε να περιφερόμαστε εικονικά μέσα στην Αγορά της, ένα από τα μέγιστα κέντρα διανόησης και τότε μέγιστη αρχειοθήκη του Κόσμου και μητρόπολη της συσσωρευμένης ανθρώπινης γνώσης.

Κι αυτά στις μέρες όταν κυβερνούσαν και κυρίως θρησκευτικά ακόμα η Αθήνα , τα παιδιά της, και η Ρώμη τον Κόσμο. Η τότε ένδοξη πρωτεύουσα της Αιγύπτου έλαβε το όνομά της από το άτομο που συνέλαβε και υλοποίησε το παγκόσμιο πρόγραμμα δια-σποράς του Ελληνισμού και διοίκησης, θεμελιώνοντας πόλεις με το όνομά του σ’ολη την έκταση της αυτοκρατορίας, τις «Αλεξάνδρειες», τον Μέγα Αλέξανδρο.

Κάτω από τήν διοίκηση των Πτολεμαίων, μια γραμμή Ελλήνων βασιλιάδων, επιγόνων του Αλεξάνδρου, η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, αναπτύχθηκε γοργά κι έφτασε στο απόγειό της, και συσσωρεύοντας πολιτισμό, γνώση, τεχνολογία και πλούτο, έγινε η ισχυρότερη μητρόπολη της Ανατολής. Χρησιμεύοντας ως ο λιμένας της Ευρώπης, προσέλκυσε το προσοδοφόρο εμπόριο της Ινδίας και της Αραβίας. Οι αγορές της εμπλουτίστηκαν με τα πανέμορφα μετάξια και τα υφάσματα από τα παζάρια της Ανατολής. Πέρα απο τα εμπορικά κέρδη, η μονοπωλιακή κατασκευή του χαρτιού της εποχής, του παπύρου, η υαλουργία και τα υφαντήρια του λινού συσσώρευσαν κι άλλο πλούτο.

Ο πλούτος έφερε τον ελεύθερο χρόνο, και αυτό, στη συνέχεια, τις τέχνες. Έγινε παράλληλα και το εστιακό σημείο συσσώρευσης όλων των επιστημονικών, φιλοσοφικών, ιστορικών, και θρησκευτικών συγγραμμάτων της εποχής στις εγκαταστάσεις μιας θαυμάσιας βιβλιοθήκης, της περίφημης Αλεξανδρινής βιβλιοθήκης, και των σχολών της φιλοσοφίας που αντιπροσώπευαν όλες τις ομάδες σκέψης και τάσεις της εποχής. Συγχρόνως ήταν η γενική η πεποίθηση ότι ο μανδύας της Αθήνας είχε πέσει επάνω στους ώμους της Αλεξάνδρειας.

Αλλά υπήρχε μια επίμονη και προληπτική ασιατική περιφέρεια στην πόλη που δεν δεχόταν την αφομοίωσή του με το ξένο στοιχείο, συγκεκριμένα, με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ των γηγενών αυτοχθόνων και της Ελλάδας και της Ρώμης, ήταν συχνά ο λόγος των ταραχών, των σφαγών, και των εμφύλιων πολέμων. Γύρω στο 400 μΧ., η Αλεξάνδρεια, που είναι σήμερα μια τρίτης κατηγορίας μωαμεθανική πόλη, είχε πληθυσμό 600.000 ευημερούντων κατοίκων.

Εκτός από τη μοναδική βιβλιοθήκη, στα ράφια της οποίας εναπόθεσαν ευλαβικά ένα φορτίο πολυτιμότερο κι από τον χρυσό, το πιό καταπληκτικό οικοδόμημα στην πόλη ήταν ο ναός του Σεράπιδος, το Σεραπείο. Ηταν ένα από τα μεγαλύτερα μνημεία του προχριστιανικού πολιτισμού, δεύτερος μόνο απο τον ναό του Δία στη Ρώμη, και τον ασυναγώνιστο Παρθενώνα στην Αθήνα. Ο ναός χτίστηκε επάνω σε έναν τεχνητό λόφο, η ανάβαση στον οποίο ήταν εκατό βήματα. Δεν ήταν ένα κτήριο, αλλά ενα απέραντο σύνολο κτηρίων όπου οι οικοδόμοι αυτού του αριστουργήματος υλοποίησαν μια σύνθετη δομή, που συνδυάζει τα διαφορετικά στοιχεία της αιγυπτιακής και ελληνικής τέχνης σε ένα αρμονικό σύνολο. Το Σεραπείο θεωρήθηκε ως η συμφιλίωση μεταξύ των αρχιτεκτόνων των πυραμίδων και των δημιουργών της αθηναϊκής Ακρόπολης. Αλλά η μέγιστη έλξη αυτού του ναού ήταν ο θεός Σέραπις ο ίδιος, μέσα στο θολωτό κτήριο. Είναι δύσκολο για μας να διαμορφώσουμε μια ιδέα των τεράστιων αναλογιών του.

Η ζωή κυλούσε για αιώνες στην Αλεξάνδρεια ανέμελα και χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει τον θανάσιμο κίνδυνο για τον αρχαιοελληνικό κόσμο που γιγαντωνόταν στην γειτονική Ιουδαία. Με την δημιουργία του νέου Ιουδαισμού, του Χριστιανισμού, εμφανιζόμενου αρχικά ως συνέχεια της υπόσχεσης του Θεού των Ιουδαίων Jehovah για την έλευση του επόμενου προφήτη-Μεσσία του υπερούσιου Ισραήλ, και με βάση τα βιβλία και το γενεολογικό της Παλαιάς Διαθήκης, αμφισβητήθηκε πλέον ανοιχτά η αρχαιοελληνική θεογονία και ο Κόσμος. Καθώς η κατανόηση και ασπασμός της αρχαιοελληνικής θρησκείας προαπαιτούσε ελληνική παιδεία, οι μη ελληνοκεντρικά μορφωμένοι ασιάτες και αφρικανοί σύντομα επέλεξαν την εύκολη συνταγή της νέας θρησκείας - μαγείας με τα «θαύματα» του Ιησού, την παγκόσμια επαναστατική πρωτοεισαχθείσα γενική και αόριστη έννοια «της αγάπης και της ισότητας προς αλλήλους» και την δυνατότητα αλλαγής και απαλλαγής απο τους κατακτητές, τους ανώτερους πολιτισμούς, και τις μισητές θρησκείες τους .

Ο πρώιμος τοπικός ιουδαικός επαναστατικός Χριστιανισμός εξαπλώθηκε απο την Ιουδαία και τον Παύλο σε ολόκληρη την Ρωμαική αυτοκρατορία και εξελίχθηκε σε παγκόσμιο Παυλικό σύστημα αμφισβήτησης του ελληνορωμαικού κόσμου. Καθώς τα νούμερα των προσηλυτισμένων αυξάνονταν ραγδαία, η νέα θρησκεία ταυτόχρονα εξελισσόταν αργά αλλά σταθερά και σαν ενα ιδανικό αεθνικό εργαλείο γεωπολιτικής εξουσίας και διαχείρισης των αμόρφωτων πολυεθνικών πληθυσμών της «Νέας Ρωμαικής αυτοκρατορίας».

Την εποχή της μαρτυρικής Υπατίας, οι όψιμοι χριστιανοί αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης αποφάσισαν τελικά την δυναμική καταστροφή του παρελθόντος κόσμου και την εμπέδωση ενός στυγνού πολυεθνικού χριστιανικού α-εθνικού πυραμιδικού θεοκρατικού συστήματος εξουσίας. Εντασσόμενοι στην καινούργια απολυταρχική γεωστρατηγική θεώρηση, οι αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης ασπάσθηκαν κι αυτοί την λαική θρησκεία και ενα απο τα φοβερότερα αυτοκρατορικά διατάγματα ήταν να παραδοθούν τα κέντρα των «εθνικών» στον χριστιανικό όχλο – τάγματα και μονάδες κρούσης- «για τα περαιτέρω». Στην Αλεξάνδρεια διετάχθη η ολοκληρωτική και άμεση καταστροφή των δύο από τα κύρια μνημεία, την βιβλιοθήκη με το σύνολο των συγγραμμάτων και τον ναό του Σεράπιδος καθώς και η θανάτωση των νεοπλατωνικών που αποτελούσαν τεράστιο και ανερχόμενο κίνδυνο για την φιλοσοφική πλατφόρμα του Χριστιανισμού.

Δεν είναι το ελάττωμα του χριστιανισμού ότι το ασιατικό είναι δουλικό, αλλά το ελάττωμα του ασιατικού ότι ο χριστιανισμός είναι τόσο εύπλαστος και ενδοτικός. Δεν είναι τόσο η θρησκεία που διαμορφώνει το χαρακτήρα στους ανθρώπους, δεδομένου ότι είναι οι άνθρωποι που καθορίζουν το χαρακτήρα της θρησκείας τους. Η θρησκεία είναι μόνο η περίληψη των εθνικών ιδεών, των σκέψεων, και του χαρακτήρα. Η θρησκεία δεν είναι παρά μια έκφραση. Δεν είναι, παραδείγματος χάριν, η λέξη ή η γλώσσα που δημιουργούν την ιδέα, αλλά η ιδέα που λειτουργεί μορφογενετικά και δίνει στη λέξη ύπαρξη και οντότητα. Με τον ίδιο τρόπο η θρησκεία είναι μόνο η έκ-φραση της κοσμοθεωρίας περι θείου των ανθρώπων. Και όμως μια ανθρώπινη θρησκεία ή μια φιλοσοφία, ενώ είναι μόνο το προϊόν του μυαλού του, ασκεί μια ανακλαστική επιρροή επάνω στο χαρακτήρα του. Το παιδί επηρεάζει το γονέα του οποίου είναι ο απόγονος, η γλώσσα έχει επιπτώσεις στη σκέψη, της οποίας, αρχικά, ήταν μόνο το εργαλείο. Έτσι είναι με τη θρησκεία. Η χριστιανική θρησκεία, μόλις κατέλαβε την αυτοκρατορική Ρωμαική δύναμη, ανέτρεψε τον Κόσμο . Χτύπησε την ίδια την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και αρπαξε οτι θα μπορούσε να βάλει τα χέρια της, το σκήπτρο της κοσμικής εξουσίας, το αιματοβαμμένο ξίφος, την αυτοκρατορική κορώνα , τον θρόνο και την ιστορική μεταφορά της δύναμης από την Ευρώπη στην Ασία, από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη.

Υπάρχουν εκείνοι που αρνούνται ότι ο ελληνορωμαικός πολιτισμός και θρησκεία επι χιλιάδες έτη κατείχε τις τις ίδιες αρετές που αποδίδονται στον Χριστιανισμό. Ο χριστιανικός μεσσιανισμός θεωρεί ότι μόνο οι άνθρωποι της εσωτερικής διαμέτρου της θρησκείας του μπορούν να είναι καλοί κι αγαθοί, κι αυτό είναι η αδυναμία του για να εξηγήσει την καθολικότητα του πολιτισμού και της αρετής του παγκόσμιου Ανθρώπου. Αυτό εξηγείται από την ανικανότητά του να αντιληφθεί ότι υπάρχει μια λογική στην ανάπτυξη του ανθρώπου που φέρνει στα σχεδόν ίδια αποτελέσματα τον κόσμο προ Χριστού, ενώπιον Χριστού, και μετά Χριστό. Εκτιμήστε αυτήν την αλήθεια. Μπορούν τελικά ένας Μουσουλμάνος, ένας Εβραίος, ή ένας Εθνικός να είναι τόσο καλός όσο ένας Χριστιανός; Μάλλον.

Από τον νόμο της φύσης και της εξέλιξης, τα ωριμασμένα «ανθρώπινα» φρούτα τελειώνουν το ίδιο οπως τα πάντα στον αιώνιο Κόσμο. Εάν μόνο το Ισλάμ, ο Χριστιανισμός ή ο Ιουδαισμός κατείχαν τη δύναμη να γίνουν αγαθά τα άτομα, δεν θα υπήρχε καμία ηθική έξω από αυτές τις θρησκείες. Αλλά η παγκόσμια ιστορία έρχεται σε αντίθεση με ένα τέτοιο συμπέρασμα.

...η Υπατία για να ακολουθήσει τις μελέτες της, έπεισε τον πατέρα της, να την στείλει στην Αθήνα, όπου η σοβαρή εργασία της, η αφοσίωσή της στη φιλοσοφία, η ετοιμότητα με την οποία θυσίασε άλλα ενδιαφέροντα στην καλλιέργεια του μυαλού της, ακόμα και την ερωτική γυναικεία της φύση, στεφανώθηκε με το στεφάνι δαφνών που το πανεπιστήμιο της Αθήνας παρείχε μόνο επάνω στον πρώτιστο των μαθητών του. Η Υπατία φόραγε αυτό το στεφάνι όποτε εμφανιζόταν στο κοινό, ως την καλύτερη διακόσμησή της. Κατά την επιστροφή της στην Αλεξάνδρεια, εκλέχτηκε σε Πρόεδρο της Ακαδημίας, η οποία σε αυτήν την περίοδο ήταν το εστιακό σημείο συνάντησης των μεγαλύτερων μυαλών ανατολής και της δύσης. Στην πραγματικότητα, επιθυμούσαν να κάνουν την Αλεξάνδρεια, τοποθετημένη κεντρικά στον δρόμο μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής, το σημείο συμβολής των δύο ρευμάτων του πολιτισμού. Ήταν το σχέδιό τους για να κάνουν την Αλεξάνδρεια κάποια διανοητική οινοπνευματοποιία, που καθαρίζει και που λιώνει τους δύο πολιτισμούς στον έναν. Αλλά αυτή η συγχώνευση -αυτή η αφομοίωση- βρήκε αντίθετο τον χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός έσπασε τη σύνδεση που οι Αλεξανδρινοί προσπαθούσαν να σφυρηλατήσουν μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας. Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ από τότε ενα, καθώς ενω ήρθε τόσο κοντά στην υλοποίηση κάτω από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, από τότε και μέχρι σήμερα απομακρύνεται ολο και πιό πολύ.

…ο Κύριλλος, ο μισογύνης Αρχιεπίσκοπος της Αλεξάνδρειας, πείστηκε ότι το καλό όνομα και τα ταλέντα της Υπατίας, και ειδικά μιάς γυναίκας, έδιναν στους εθνικούς ένα επικίνδυνο γόητρο, και με αυτόν τον τρόπο απέτρεπαν την πρόοδο της νέας πίστης. Η Υπατία ήταν πράγματι μια μεγάλη δύναμη στην Αλεξάνδρεια. Ήταν η δημοφιλέστερη προσωπικότητα στην πόλη. Οι ποιητές την αποκάλεσαν "Παρθένα του ουρανού," "το πεντακάθαρο αστέρι", "της υψηλότερης ομιλίας το λουλούδι". Σύμφωνα με τους ιστορικούς, φαίνεται ότι η ομορφιά της, που θα είχε καταστήσει ακόμη και την Κλεοπάτρα ζηλότυπη, ήταν τόσο μεγάλη όσο η σεμνότητά της.

Η φήμη της ως νεοπλατωνικής φιλοσόφου έφερνε σπουδαστές από τη Ρώμη και την Αθήνα, και απ’όλες τις μεγάλες πόλεις της αυτοκρατορίας, στην Αλεξάνδρεια. Ήταν ένα από τα μεγάλα γεγονότα κάθε ημέρας η σύναξη στην αίθουσα στην Ακαδημία όπου η Υπατία δίδασκε Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Ο Κύριλλος, ο ασιατικός Αρχιεπίσκοπος, που πέρναγε συχνά απο το σπίτι της Υπατίας, και έβλεπε το πλήθος των θαυμαστών της φιλοσόφου, κατελήφθη απο μια φοβερή έχθρα για αυτήν. Την μίσησε επειδή, μια γυναίκα, τόλμησε να είναι ελεύθερη και να διδάσκει φιλοσοφία. Υποστήριξε ότι ανταγωνιζόταν με τον χριστιανισμό, πως παίρνει από τον Χριστό τον σεβασμό που ανήκε σε αυτόν. Με την Υπατία βγαλμένη από τη μέση οι άνθρωποι θα γύριζαν στο Χριστιανικό Θεό, και θα του έδιναν την αγάπη και την τιμή που σπαταλούσαν επάνω σε αυτήν. Λήστευε το Θεό του απο τα δικαιωμάτά του , και έπρεπε να πέσει γιατί είναι ζηλότυπος ο Θεός. Τέτοιος ήταν ο συλλογισμός του δολοφόνου Κύριλλου, τον οποίο η εκκλησία έχει επιπροσθέτως αγιοποιήσει.

Επιπλέον, ο Ορέστης, ο Ρωμαίος έπαρχος της Αλεξάνδρειας συμμετείχε στις διαλέξεις της. Ο Κύριλλος εθεώρησε ότι επηρέαζε τον έπαρχο, τον μόλυνε με την «ειδωλολατρεία» της, και αποτελούσε κύριο εμπόδιο στα κοσμικά σχέδιά του. Με την Υπατία νεκρή, ο Ορέστης θα ανταποκρινόταν στις χριστιανικές επιρροές. Γενικά, εάν ένα άτομο είναι ζηλότυπο και μικρό, καμία θρησκεία δεν μπορεί να τον καταστήσει γλυκό και εάν είναι γενναιόδωρος και καθαρός, καμία δεισιδαιμονία δεν μπορεί συνολικά να δηλητηριάσει τα ελατήρια της αγάπης του. Η θρησκεία είναι ισχυρή, αλλά η φύση είναι ισχυρότερη. Δυστυχώς ο Κύριλλος ήταν βάρβαρος, και τα δόγματα της θρησκείας του ακόνισαν μόνο τα νύχια του και ξύπνησαν το πάθος του για καταστροφή του αρχαιοελληνικού ανώτερου πολιτισμού, το κύριο εμπόδιο για την άλωση της κοσμικής εξουσίας απο τους εθνικούς, σύμφωνα με τις έγγραφες γεωπολιτικές εντολές του Βυζαντινού Θεοκράτορα Θεοδοσίου.

...η Υπατία μιλά στα ελληνικά, την γλώσσα της σκέψης και της ομορφιάς του αρχαίου κόσμου. Αλίμονο! αυτό είναι η τελευταία εμφάνισή της στην Ακαδημία. Αύριο εκείνη η αίθουσα θα είναι ένας τάφος. Αύριο η Αθηνά θα είναι άτεκνη. Όταν οι ακροατές της Υπατίας πρόσφεραν το αντίο τους εκείνο το βράδυ δεν ήξεραν ότι μέσα σε μερικές ώρες όλοι θα γίνονταν ορφανοί. Το επόμενο πρωί, όταν εμφανίστηκε η Υπατία στο άρμα της μπροστά από την κατοικία της, ξαφνικά πεντακόσια άτομα, μαυροντυμένα και με καλυμμένα πρόσωπα, πεντακόσιοι λιμοκτονούντες μοναχοί από τις άμμους της αιγυπτιακής ερήμου -πεντακόσιοι μοναχοί, στρατιώτες του σταυρού, όπως ένας μαύρος τυφώνας επιβιβάστηκαν στο άρμα της, και, τραβώντας την από το κάθισμά της, την έσυραν στην εκκλησία τους για να την κατακρεουργήσουν με όστρακα ζωντανή, να ξεδιψάσουν το μίσος τους με το αίμα της, και να ρίξουν το κομματιασμένο σώμα της στην πυρά.

Ο εκκλησιαστικός ιστορικό Σωκράτης ο Σχολαστικός αναφέρει:

"῏Ην τις γυνὴ ἐν τῇ Ἀλεξανδρείᾳ͵ τοὔνομα Ὑπατία· αὕτη Θέωνος μὲν τοῦ φιλοσόφου θυγάτηρ ἦν· ἐπὶ τοσοῦτον δὲ προὔβη παιδείας͵ ὡς ὑπερακοντίσαι τοὺς κατ΄ αὐτὴν φιλοσόφους͵ τὴν δὲ Πλατωνικὴν ἀπὸ Πλωτίνου καταγομένην διατριβὴν διαδέξασθαι͵ καὶ πάντα τὰ φιλόσοφα μαθήματα τοῖς βουλομένοις ἐκτίθεσθαι· διὸ καὶ οἱ πανταχόθεν φιλοσοφεῖν βουλόμενοι κατέτρεχον παρ΄ αὐτήν. Διὰ τὴν προσοῦσαν αὐτῇ ἐκ τῆς παιδεύσεως σεμνὴν παρρησίαν καὶ τοῖς ἄρχουσι σωφρόνως εἰς πρόσωπον ἤρχετο· καὶ οὐκ ἦν τις αἰσχύνη ἐν μέσῳ ἀνδρῶν παρεῖναι αὐτήν· πάντες γὰρ δι΄ ὑπερβάλλουσαν σωφροσύνην πλέον αὐτὴν ᾐδοῦντο καὶ κατεπλήττοντο. Κατὰ δὴ ταύτης τότε ὁ φθόνος ὡπλίσατο· ἐπεὶ γὰρ συνετύγχανε συχνότερον τῷ Ὀρέστῃ͵ διαβολὴν τοῦτ΄ ἐκίνησε κατ΄ αὐτῆς παρὰ τῷ τῆς ἐκκλησίας λαῷ͵ ὡς ἄρα εἴη αὕτη ἡ μὴ συγχωροῦσα τὸν Ὀρέστην εἰς φιλίαν τῷ ἐπισκόπῳ συμβῆναι. Καὶ δὴ συμφρονήσαντες ἄνδρες τὸ φρόνημα ἔνθερμοι͵ ὧν ἡγεῖτο Πέτρος τις ἀναγνώστης͵ ἐπιτηροῦσι τὴν ἄνθρωπον ἐπανιοῦσαν ἐπὶ οἰκίαν ποθέν· καὶ ἐκ τοῦ δίφρου ἐκβαλόντες͵ ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν ᾗ ἐπώνυμον Καισάριον συνέλκουσιν͵ ἀποδύσαντές τε τὴν ἐσθῆτα ὀστράκοις ἀνεῖλον· καὶ μεληδὸν διασπάσαντες͵ ἐπὶ τὸν καλούμενον Κιναρῶνα τὰ μέλη συνάραντες πυρὶ κατηνάλωσαν. Τοῦτο οὐ μικρὸν μῶμον Κυρίλλῳ καὶ τῇ Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίᾳ εἰργάσατο· ἀλλότριον γὰρ παντελῶς τῶν φρονούντων τὰ Χριστοῦ φόνοι καὶ μάχαι καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια. Καὶ ταῦτα πέπρακται τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς Κυρίλλου ἐπισκοπῆς͵ ἐν ὑπατείᾳ Ὁνωρίου τὸ δέκατον͵ καὶ Θεοδοσίου τὸ ἕκτον͵ ἐν μηνὶ Μαρτίῳ͵ νηστειῶν οὐσῶν". (Εκκλησιαστική Ιστορία, Βιβλίο έβδομο, κεφάλαιο 15ο)

Ο αρχαιοελληνικός κλασσικός κόσμος δολοφονήθηκε στο πρόσωπο ενός από τους τελευταίους και ευγενέστερους αντιπροσώπους του, την Υπατία. Η Υπατία ενσωμάτωσε στη ζωή και τη διδασκαλία της το υπερήφανο πνεύμα, την ομορφιά, τον πολιτισμό, και τη λογικότητα της Ελλάδας. Με το τέλος της Υπατίας, έπεσε η Ελλάδα και ο διανοητικός κόσμος της από το βάθρο της στα αιώνια σκοτάδια. Εάν οι απαξιωτικά επονομαζόμενες παγανιστικές και πολυθειστικές Ελλάδα και Ρώμη ανέδειξαν την τέχνη, την φιλοσοφία, το δράμα, την διαλεκτική και ρητορική, την ομορφιά, την ελευθερία του πνεύματος και της ψυχής, ο Χριστιανισμός, και οι συγγενείς του ασιατικές θρησκείες επέφεραν για δύο χιλιετίες μια νέα γεωπολιτική τάξη πραγμάτων με κύρια χαρακτηριστικά τους ατελείωτους «παγκόσμιους» θρησκευτικούς πολέμους, τις βλάσφημες σφαγές εν ονόματι του (εκάστοτε) Θεού πλέον σε ολα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, τις ατελείωτες θεολογικές διαμάχες και την αιματοχυσία, τα ανηλεή κυνήγια «αιρετικών» όλων αυτών των θρησκειών, το κάψιμο στην πυρά, τις φυλακές, τα μπουντρούμια, τους αναθεματισμούς, τις απύθμενες ιστορικές πληγές, την αντίθεση και την απαγόρευση στην Επιστήμη, την έχθρα της ελευθερίας, την πνευματική δουλεία, τη ζωή χωρίς αγάπη ή το γέλιο, και την μέχρι σήμερα συνεχιζόμενη «επίσημη» πλατφόρμα παγκόσμιας διαίρεσης σε μιας χειρότερης μορφής αλληλοσπαρασσόμενων πολυ-θρησκειών και πολυ-θεισμού! Θρησκείες λοιπόν, γεννημένες και αναπαραγμένες στην Ασία, έκαψαν ή δολοφόνησαν τους αριστο-κράτες της διανόησης, η ομορφιά των οποίων καθιστά την ασχήμια της δεισιδαιμονίας τόσο πολύ αξιοπρόσεχτη. Πόσο διαφορετική θα ήταν η Ιστορία του Ανθρώπου και η στάση μας απέναντι στη χριστιανική εκκλησία, το Βυζάντιο και το Βατικανό, εάν, αντί του φόβου της φιλοσοφίας και της διανόησης, και της δίωξης των εθνικών με μια έχθρα πάρα πολύ φοβερή, είχε ανοίξει τις αγκάλες της για να τους καλωσορίσει με την αγάπη και την ευγνωμοσύνη του ευαγγελίου! Αλλά οι μεταπράτες του «θείου» είναι πάντα ζηλότυποι του Ελεύθερου Ανθρώπου. Η Υπατία σκίασε τη δόξα του τότε νέου Θεού. Δολοφονήθηκε επειδή τελικά οι θρησκείες αυτές απέδειξαν πως μόνο "οι φτωχοί στο πνεύμα" είναι οι εκλεγμένοι του ουρανού. Σήμερα, στο ξημέρωμα του 21ου αιώνα, 17 αιώνες μετά τα τραγικά γεγονότα, οι σημερινοί αντίστοιχοι "εκλεγμένοι του ουρανού" συνοδοιπόροι και ομοιδεάτες του Κύριλλου, συνεχίζουν την αιματοβαμμένη πορεία τους ακολουθώντας τα χνάρια που οδηγούν στην "Αλεξανδρινή Αγορά", σπέρνοντας τον όλεθρο και τον πόνο γενναιόδωρα στην ανθρώπινη ψυχή, πάντα στο όνομα του εκάστοτε σαδιστή Θεού και θρησκείας και στην δόξα των "φτωχών στο πνεύμα".

Link: http://www.youtube.com/watch?v=RbuEhwselE0

Image: http://www.agorathemovie.com/

Official Website για την κινηματογραφική ταινία Agora: http://www.agorathemovie.com/

Image: Υπατία η Αλεξανδρινή, Υπατία η Αλεξανδρινή

Σχετικά links για την Υπατία:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1, http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/hepatia/hepatia.htm, http://www.pare-dose.net/?p=254.