Indigo -Editor's voice

Σ’ αυτό τον περίεργο κόσμο που ζούμε είναι καλό να θυμόμαστε πως το μυαλό είναι ανώτερο από την ύλη. Και δυνατότερη από τα δυο είναι η Ψυχή

Εικονογράφηση: Jack Vettriano: "A Date with Fate"

Κοιτούσα αφηρημένος έξω από το παράθυρό μου, το φως που λιγόστευε. Ο ουρανός ήταν σκεπασμένος με σύννεφα, όχι μαύρα αλλά άσπρα, στο χρώμα που παίρνουν όταν η θερμοκρασία πλησιάζει το μηδέν. Ήταν αργά το απόγευμα. Twilight. Η ώρα του δειλινού. Η χαραμάδα για να δει κανείς πάρα πέρα. Το σώμα μου είχε πεθυμήσει το κρύο. Και τώρα που το κρύο είχε έρθει το σώμα ήταν έτοιμο να το υποδεχτεί, γιατί δεν κρύωνε μ’ αυτό το κρύο. Είναι άλλα κρύα που κρυώνουν το σώμα. Καθώς σκοτείνιαζε, πλησίαζε η ώρα για να βγω έξω. Γιατί το σώμα μου δεν είχε πεθυμήσει μόνο το κρύο. Είχε πεθυμήσει τη γεύση της γυναικείας σάρκας, που τώρα πια δεν την κυνηγάει, αλλά την περιμένει, γιατί δεν μπαίνει ενδιάμεσα ο χρόνος. Το πέρσι ήταν μόλις χτες. Μόλις νύχτωσε τελείως, γλίστρησα ανάμεσα στη χαραμάδα και βγήκα έξω ντυμένος ελαφρά. Ένα πουκάμισο ήταν αρκετό γι αυτό το κρύο, αλλά και για να χωρέσει το τρίχωμα του ζώου, που θα ερχόταν όταν οι δείκτες θα έδειχναν δώδεκα. Ο φαρδύς δρόμος με το διάζωμα στη μέση, ήταν έρημος όπως ταίριαζε στην περίπτωση και όπως θάπρεπε για να μην τρομάξουν οι περαστικοί με το κτήνος που φύτρωνε εσωτερικά. Πήγα μακριά μέσα στη νύχτα, εκεί που δεν ξέρει και δεν πηγαίνει κανείς. Υπήρχε ένα φως πολύ μακριά και ήταν ωραίο γιατί έριχνε σκιά στα φυλλώματα και στα κλαδιά των δέντρων. Έτσι πήγα και σκαρφάλωσα ψηλά στο Δέντρο της Αναμονής. Και περίμενα μέχρι να περάσει το επόμενο θύμα. Και περίμενα να έρθει η ώρα, για να μεγαλώσουν τα νύχια μου και να γίνουν γαμψά, για να μακρύνουν οι κυνόδοντες και τα μάτια μου να γίνουν κίτρινα και κόκκινα. Και όταν οι καμπάνες χτύπησαν δώδεκα θυμήθηκα. Θυμήθηκα την επόμενη συνάντηση. Τη συνάντηση με το Αντίθετό μου. Τη συνάντηση που θα γίνει όταν έρθει το πλήρωμα του μέλλοντος χρόνου. Όταν η Γη συμπληρώσει τρεις ακόμη περιφορές γύρω από τον ήλιο και βρεθεί στη μέρα της γέννησης της κόρης μου, στις 23 του Δεκέμβρη, όταν η Αφροδίτη συμπληρώσει τα δέκα και τρία και εγώ όσα ακριβώς χρειάζονται, αλλά στο διπλό τους, γιατί έτσι θα είναι η Δεύτερη Φορά. Και από αυτή τη συνάντηση με το αντίθετό μου δεν θα βγούμε και οι δυο ζωντανοί. Και αν εγώ είμαι ο Νεκρός, τότε θα μείνω νεκρός για πάντα γι αυτούς που δεν βλέπουν. Αλλά αυτοί που βλέπουν θα με αναζητήσουν και θα με ξεθάψουν, αλλά δεν θα βρουν εκεί, ούτε σώμα, ούτε κόκαλα γιατί αυτά θα έχουν χαθεί. Και θα βρουν μόνο τα λόγια. Γιατί αυτά έχουν τη δύναμη να γκρεμίζουν βασίλεια και υψώνουν αυτοκρατορίες. Και αν εγώ είμαι ο Ζωντανός, τότε θα ζητήσω Λόγο και Κατεύθυνση και Αιτία.

Και καθώς καθόμουν στο δέντρο σαν την αράχνη, που περιμένει τη μύγα να πέσει στο δίχτυ της, μου ήρθαν άλλες εικόνες κι αναμνήσεις. Εικόνες από τον έρωτα που δεν είχε γίνει. Και γεύσεις δυσοίωνες από το πλησίασμα του θανάτου. Και στ’ αυτιά μου ήρθαν ήχοι, από εικόνες του μακρινού παρόντος, εκεί που ο Δυσοίωνος αναζητούσε το δικό του θύμα. Και τον είδα από μακριά να επιτίθεται, στη νέα γυναίκα με το σώμα της χορεύτριας και να βυθίζει τα μεταλλικά του δόντια στο σώμα της. Και ήμουν μακριά για να τον προλάβω. Αλλά κοντά για να τον σταματήσω. Και μετά στο διάστημα εκείνης της δικής μου νύχτας, που διαρκεί όσο επτά περιφορές της Γης γύρω από τον εαυτό της, περίμενα. Και την είδα να έρχεται, μακριά από το πληγωμένο σώμα της που κοιμόταν, και να αναζητεί αυτό που αναζητούσε, γιατί ο φόβος είχε φωλιάσει μέσα της, στη διάρκεια του δικού της σκοταδιού. Και ήξερα γιατί με βρήκε, αλλά δεν ήξερα πως με βρήκε. Και μέσα στο σκοτάδι το χέρι της αναζήτησε το δικό μου. Και άγγιξα το χέρι της που ήταν ζεστό, γλυκό και γυναικείο. Και κατάλαβα τότε πως έπρεπε πάλι να ενεργοποιήσω της ικανότητα του άψογου Μάγου, αλλά αυτή τη φορά για καλό σκοπό και όχι για τιμωρία. Και πέταξα μακριά μέσα στη νύχτα και πήγα κοντά της, εκεί που βρισκόταν το κοιμισμένο σώμα της. Και είδα το υπέροχο πλάσμα, πληγωμένο και παρ’ όλα αυτά όμορφο μέσα στο τραύμα της. Και θαύμασα το ένστικτό της καθώς κρατούσα το χέρι της γιατί ακόμη και στον ύπνο της, αναζητούσε τη πράξη της ζωής, που συνεγείρει την ύπαρξη. Και εκεί χάιδεψα τα μαλλιά και το μέτωπό της μέσα στο ύπνο. Και κατάλαβα πως για να φύγει από το σκοτεινό αγκάλιασμα, έπρεπε να την κάνω να ερωτευτεί το Άγνωστο, μέσα από μένα, γιατί αυτό και ο σπόρος του, είναι που δίνουν και πραγματοποιούν την επιθυμία της ζωής. Και την ξύπνησα και νόμισε πως είδε εμένα, αλλά είδε το Άγνωστο. Και μου ζήτησε να την αγκαλιάσω και την αγκάλιασα. Και την αγκάλιασε το Άγνωστο. Και μου ζήτησε να την φιλήσω και την φίλησα. Και την φίλησε το Άγνωστο. Και τυλιχτήκαμε μέσα στη νύχτα, από χίλια χιλιόμετρα μακριά. Και μπήκα μέσα της και ζήτησα από τα κύτταρά της να ξυπνήσουν. Και πήγα βαθιά, εκεί που σπάνια πηγαίνω, αναζητώντας την τροφή μου. Και είδα την ψυχή της, που είχε χρώμα πορφυρό και χρυσό. Και την γεύτηκα. Και ήταν φτιαγμένη η ψυχή της από λίθους πολύτιμους, που φεγγοβολούσαν. Και κατάλαβα ότι είχε το χάρισμα και της το είπα.

Και έτσι πραγματοποιήθηκε η επιθυμία και το αγκάλιασμα της Αράχνης και ο έρωτας ο απραγματοποίητος και γίναμε Ένα.

Ένα από τα επόμενα βράδια, τις νύχτες που έκανε κρύο έβγαλα τον Ρες το σκύλο μου για βόλτα. Ο Ρες , που είναι από τη Σιβηρία, νομίζει πως για να αποδείξει ότι είναι καλός σκύλος και επάξια κερδίζει την σκληρά τροφή του, ότι πρέπει να με τραβάει, σαν να είμαι έλκηθρο, γιατί εκεί στην πατρίδα του, οι σκύλοι της ράτσας του βγάζουν τα προς το ζειν τραβώντας έλκηθρα. Και έτσι κάθε βράδυ, για να αποδείξει την εργατικότητά του με τραβάει λες και είναι μουλάρι. Τόσο που σκέφτομαι να φτιάξω ένα ειδικού τύπου καροτσάκι , αντίστοιχο με έλκηθρο, αλλά με ρόδες, κι έτσι κι εκείνος να κάνει το κέφι του κι εγώ να κάνω τη βόλτα μου. Και σκέφτηκα ότι αυτό το σύστημα, είναι κι ένας καλός τρόπος για να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση. Θα φτιάξω μια πατέντα για καροτσάκια και θα μας πηγαίνουν οι σκύλοι στη δουλειά μας. Κι έτσι θα κάνουμε και οικονομία στα καύσιμα και δεν θα μολύνουμε και το περιβάλλον. Κι αντί να λέμε πόσους ίππους έχει το αυτοκίνητό σου, φερ’ ειπείν, θα λέμε πόσους σκύλους έχει το καρότσι σου. Γενικά κάτι σαν το Μπεν Χουρ, αλλά με σκύλους.

Υπάρχει ένα παλιό γνωμικό στα αγγλικά που λέει "you can’t teach an old dog new tricks”, το οποίον , όπως θα καταλάβατε, απ’ όλο αυτό το κατεβατό, δεν είναι πάντα σωστό.